Analiza dramatu, interpretacja dramatu

Tragedia grecka - cechy

3.5454545454545 1 1 1 1 1 Rating 71%

Tragedia grecka (tragedia klasyczna, tragedia antyczna)

Cechy tragedii greckiej (tragedii klasycznej, tragedii antycznej) i jej krótka historia.

 

Tragedia grecka - geneza

 

Geneza tragedii - artykuł

Twórca tragedii – Tespis (VI w. p.n.e.)

Tragedia klasyczna - budowa:

  • prolog – wstęp, zawiązanie akcji; monologowa lub dialogowa zapowiedź wydarzeń włożona w usta aktora lub aktorów, ma jąca na celu przedstawienie bohaterów;
  • parodos – pierwsza uroczysta pieśń chóru, pierwsze wejście chóru
  • epejsodiony (5) – dialog bohaterów; sceny dialogowe; czasem występuje w nich dodatkowo kommos – lament, skarga bohatera
  • stasimony (5) – pieśni chóru, komentarz
  • exodus – wyjście, zejście chóru ze sceny, zakończenie

Tragedia grecka - budowa akcji:

  • prolog (przedakcja): zarysowanie sytuacji zanim się zacznie dziać tragedia
  • zawiązanie akcji: zdarzenie się ze sobą dwóch przeciwstawnych sił, wartości
  • rozwinięcie akcji: dalszy ciąg zderzenia się dwóch przeciwstawnych idei,
  • perypetia: pozorny zwrot dotychczasowych kierunków akcji, zamieszanie;
  • punkt kulminacyjny: kulminacyjny moment, w którym następuje nasilenie obydwu idei,
  • rozwiązanie akcji: finał, konsekwencja zderzenia się idei,
  • epilog (poakcja): akcja klasyczna, zdarzenia prezentujące losy bohaterów po zamknięciu własnej fabuły.

Zasady obowiązujące w tragedii greckiej

Zasada trzech jedności:

  • miejsca (akcja dzieje się w jednym miejscu, jeżeli coś sie o wydarzy w innym informuje o tym posłaniec lub chór);
  • czasu
  • czas akcji pokrywa się z czasem fabuły
  • czas akcji to maksymalnie 24 godziny, czasem jednak dowiadujemy się o wydarzeniach z przeszłości np. od posłanców lub z przyszłości – przepowiednia wieszcza, wyroczni;
  • akcji (jeden nieskomplikowany wątek);
  • ograniczona liczba aktorów do trzech (liczba ta zmieniała się najpierw był jeden aktor prowadzący dialog z chórem, potem dwóch, wreszcie trzech w klasycznej formie tragedii);
  • chór ocenia postępowanie bohaterów;

Zasada jedności estetyk:

  • zachowanie czystości rodzaju i gatunku
  • stały, niezmienny nastrój powagi
  • język:
  • wzniosły (podniosły, patetyczny)
  • wyszukane zwroty
  • brak wulgaryzmów

Zasada Decorum:

  • bohaterowie pochodzą z wysokiego rodu
  • bohater
  • jest statyczny, nie zmienia osobowości w trakcie trwania akcji utworu
  • jednolity - nieskomplikowany;
  • bohater za sprawą fatum nieświadomie popełnia winę tragiczną (Edyp) lub jest uwikłany w konflikt tragiczny (Antygona)
  • na scenie nie ma scen walki, nie przelewa się krew i nikt nie umiera ( o takich wydarzeniach informują posłańcy, słudzy, chór)
  • na scenie nie ma scen miłosnych
  • mimetyzm
  • naśladowanie rzeczywistości, realizm
  • wyraźne oddzielenie elementów fantastycznych (bogowie) od świata ludzi
  • zasada prawdopodobieństwa
  • wszystko mogłoby się zdarzyć w rzeczywistości,
  • kolejne wydarzenia są ułożone na zasadzie przyczyna- skutek,

Tragedia klasyczna - cechy tragedii:

  • napięcie dramatyczne związane z istnieniem konfliktu tragicznego tzn. sprzeczności dwóch racji, (sytuacji, w której bohater musi wybrać między dwoma równorzędnymi wyjściami, z których każde dla nie go jest złe);
  • tragedia zmierza do przeżycia katharsis u widzów
  • imię głównego bohatera jest zamieszczone w tytule tragedii;
  • tematem jest wpływ Fatum na los ludzki
  • tragizm wynika z fatum, przeznaczenia, wpływu bogów na życie ludzi;
  • bohater zawsze ponosi porażkę w starciu z fatum;
  • odwołanie do mitologii i wierność historiom mitycznym

Dramat - bibliografia

Serwis rozdaje przeglądarkom bezpieczne ciasteczka.