Analiza satyry: Świat zepsuty

Analiza wiersza, interpretacja wiersza

Analiza satyry: Świat zepsuty

3.4090909090909 1 1 1 1 1 Rating 68%

Analiza wiersza „Świat zepsuty” Ignacego Krasickiego

Warto przeczytać: {ln: jak analizować wiersz (i interpretować)? ' Jak dobrze analizować i interpretować wiersz?} oraz  {ln: Środki poetyckie ' Czym jest środek poetycki?}

 

Nadawcą jest człowiek żyjący w tamtych czasach, lecz nie utożsamia się ze społeczeństwem, przeciwstawia się poczynaniom społeczeństwa w tamtych czasach. Stara pouczyć się społeczeństwo, czuje wyższość nad nimi bo próbuje ich nauczać (forma dydaktyczna).

Odbiorcą tej satyry jest społeczeństwo z tamtych czasów. Społeczeństwo zepsute, prowadzące do zniszczenia państwa polskiego. Charakteryzuje się ono brakiem jakichkolwiek cnót i prawd. Ludzie nie szanują starszych pokoleń, a patriotyzm jest dla nich obojętny. Nie liczy się dla społeczeństwa dobro państwa lecz własne interesy.

Komunikat jaki niesie satyra jest ukazanie złego państwa polskiego, a dokładniej społeczeństwa. Przedstawienie przepaści pomiędzy tym co było,a tym co jest teraz ma za zadanie podkreślić zły stan społeczeństwa oraz wyraża tęsknotę za dawnymi czasami. Podmiot liryczny poucza społeczeństwo jak powinno się zachowywać i wskazuje mu właściwą drogę jaką powinno podążać i cechy którymi ma się kierować, a przedstawieni wcześniejszych pokoleń pomaga w niesieniu tych nauk, ponieważ może to udowodnić.

Tekst rozpoczyna się anaforą:

„ Wolno szaleć młodzieży, wolno starym zwodzić,

Wolno się na czas żenić, wolno i rozwodzić,

Godzi się kraść ojczyznę, łatwą i powolną”.

Ma ona za zadanie pokazanie jak bardzo świat w którym żyje podmiot liryczny jest nieuporządkowany i bliski zniszczenia.

Liczne pytania retoryczne, które zostały użyte w tekście są tak sformułowane, że trudno znaleźć na nie satysfakcjonująca odpowiedź, np. „ Gdzieżeście, o matrony święte i przykładne? ”. Podkreślają one dramatyzm tekstu, ukazują słabość ludzkiego charakteru, obrazują nam sytuację panującą w tamtych czasach w kraju.

Epitety użyte przez autora takie jak : „księgi bezbożne”, „mistrzów zuchwałych”, „uczniów zbożnych” mają na celu podkreślenie prezentowanej sytuacji.

Występują apostrofy „prawdo”, „satyro” są one upersyfikowaną wartością, zostaje podkreślona ich potęga.

Personifikacje maja za zadanie ukazanie bardzo złej sytuacji panującej w RP, np. „jarzmo cnoty”, „jad się szerzy”.

Satyra kończy się porównaniem ojczyzny do tonącego statku, czyli autor nawiązuje do kazań Piotra Skargi :

„Grozi burza, grzmi niebo; okręt nie zatonie,

Majtki, zgodnie z żeglarzem, gdy staną w obronie;

A choć bezpieczniej okręt opuścić i płynąć,

Poczciwiej być w okręcie ocalić lub zginąć”

Podmiot liryczny chciał udowodnić społeczeństwu, że wspólne działanie daje dobre efekty i ochroni kraj przed katastrofą.

 

Reasumując:

Satyra pt. „Świat zepsuty” ma za zadanie nauczyć polskie społeczeństwo dobrych zachowań wobec ojczyzny. Poprzez styl z jakim mamy do czynienia tzn. pełno pytań retorycznych na które nie ma satysfakcjonującej odpowiedzi widzimy emocjonalne nastawienie autora do tematu. W utworze da się zauważyć, że pobożność i cnota, które do niedawna dla narodu polskiego były wartościami pryncypalnymi stały się obiektem pośmiewisk:

„A jeśli gdzie się cnota i pobożność mieści,

Wyśmiewa ją zuchwałość nawet w płci niewieściej”.

Serwis rozdaje przeglądarkom bezpieczne ciasteczka.