Dramat romantyczny

Twórcy: Victor Hugo, A. de Musset, J.W. Goethe, G.G. Byron, F. Schiller, L. Tieck, A. Mickiewicz, Z. Krasiński, J. Słowacki

Geneza: sięga do dramatu średniowiecznego, tragedii szekspirowskiej; sprzeciwia się dramatowi klasycystycznemu

Cechy:

• otwarta kompozycja
• brak łańcucha przyczynowo-skutkowego
• sceny stanowią autonomiczne całości, luźno ze sobą związane - luźna, fragmentaryczna kompozycja (kompozycja wyspowa)
• całość spina główny bohater, który jest tajemniczą postacią
• fantastyczna i realistyczna motywacja wydarzeń
• brak zasady stosowności
• brak zasady jedności stylistycznej (różne style)
• zerwanie z zasadą trzech jedności
• synkretyzm rodzajowy i gatunkowy (liryczne monologi, pieśni; epickie opowieści bohaterów) pozwala prezentować sprzeczne racje i poglądy, ukazuje dysonans, dysharmonię świata
• łączenie patosu z groteską
• obecność scen zbiorowych
• wizyjność
• oniryzm
• kontrast
• szekspiryzm
• są to utwory niedostosowane do wystawienia na deskach teatru

Bibliografia

Powiązane teksty: