Dramat groteskowy

Prekursorzy:

A. Jarry ("Ubu-Król"), G. Apollinaire ("Cycki Tejrezjasza")

Twórcy:

Witkacy („Szewcy"), Samuel Beckett („Czekając na Godota"), Eugene Ionesco („Łysa śpiewaczka"), Sławomir Mrożek („Tango"), Tadeusz Różewicz („Kartoteka"), Witold Gombrowicz ("Iwona księżniczka Burgunda"), J. Genet, Artur Adamow

Cechy:

• stosowany w teatrze absurdu
• częsty chwyt teatru w teatrze
• groteska
• pure nonsens
• parodia klisz językowych
• parodia stereotypów
• parodia schematów teatralnych
• parodia schematów literackich

• deformacja świata (jest dziwny, absurdalny, przerażający i śmieszny), choć czasem deformacja następuje stopniowo wraz z postępem akcji, a punkt wyjścia stanowi realistyczna koncepcja świata
• pesymistyczna wizja świata i człowieka (absurd w kreacji człowieka i świata)
• antyrealizm (brak łańcucha przyczynowo-skutkowego, odrzucenie zasady prawdopodobieństwa)
• surrealizm
• łączenie komizmu, groteski, makabry, tragizmu
• język
• sceniczny minimalizm
• abstrakcyjne sytuacje i pojęcia są przedstawiane dosłownie
• wpływ egzystencjalizmu (w dramatach należących do teatru absurdu - po II wojnie  światowej)
• ograniczona akcja – dominują długie dialogi
• bohaterowie stereotypowi lub ideowi (everymani) silnie stypizowani, schematyczni
• bohaterowie mogą być pozbawieni motywacji psychicznej, są groteskowi
• samotność, alienacja bohaterów
• rozmowy przyjmują formę dialogu pozornego
• brak porozumienia między bohaterami
• rozbudowane didaskalia

Bibliografia

Powiązane teksty: