Kordian - charakterystyka

akt II

Romantyk

„Wolałbym mieć przed oczyma ciemną chmurę i patrzeć na świat oczyma twojemi”- Kordian wolałby być ślepy i patrzeć na świat tylko oczyma poezji.

„A gdy spojrzysz iskrami twych oczu- szaleję! I ożywam na całą pocałunku chwilę”

„A perły takie zimne na płomiennym łonie! Rozerwij perły- czekaj, rozgryzę nić!...”- liczy się dla niego tylko uczucie a bogactwa (perły w tym przypadku) są nic nie warte

„Bo zamek ojców stopiłem na złoto, a z tego złota nosisz przepaskę na skroni.” Dla szczęścia swojej ukochanej jest w stanie poświęcić dziedzictwo przodków

„spróbuję, westchnę i zginę” – widok z M. Blank jest dla niego cenniejszy niż życie

Cynik

„A potem jako czynią modne bohatery, w łeb sobie strzelę ” – kpi z romantycznych bohaterów którzy popełniają samobójstwo z miłości

Hojny

„Dawałem ci brylanty, dziś sercem się dzielę”

„Pan jakby lord płaci”

Ciekawy ludzi

„chciałbym go poznać...Bracie, znasz tego człowieka?”-Kordian jest otwarty na świat chce poznawać nowych ludzi

Chwiejność wiary w siebie

„Może lepiej się rzucić w lodowe szczeliny?” Obejmuje go chwila zwątpienia . Nachodzą go myśli samobójcze , na obecna chwile to jedyne rozwiązanie

„Jam jest posąg człowieka , na posagu świata”- świadomość własnej potęgi i geniuszu twórczego

Wiara w papieża i świętość garści ziemi z Polski

„W darze niosę ci, Ojcze, relikwiją świętą,

Garść ziemi, kędy dziesięć tysięcy wyrżnięto

Dziatek, starców i niewiast... Ani te ofiary

Opatrzono przed śmiercią chlebem eucharisti;

Złóż ją tam, kędy chowasz drogie carów dary,

W zamian daj mi łzę, jedną łzę...”