Charakterystyka Orcia

Nie-Boska komedia, Zygmunt Krasiński

Orcio jest poetą nie z własnej woli. Zadecydowała za niego matka, rzucając na niego przekleństwo w chwili chrztu:

• "Błogosławię cię Orciu, błogosławię , dziecię moje- bądź poetą, aby cię ojciec kochał, nie odrzucił kiedyś", " Przeklinam cię jeśli nie będziesz poetą".

Już od najmłodszych lat ma moc tworzenia poezji, ale nie umie sobie poradzić w codziennym życiu. Wszystko co mówi, obraca w poezję:

• "Kiedy mi się te słowa nawijają i bolą w głowie tak, że proszę Papy, muszę je powiedzieć".

Nie jest poetą obdarzonym geniuszem , jest raczej napiętnowany poezją. Z tego powodu cierpi- ma kłopoty ze wzrokiem, a w wieku czternastu lat przestaje widzieć:

• "Już nie mogę ciebie Ojcze i tego pana rozpoznać- iskry i nicie czarne latają przed moimi oczyma, czasem z nich wydobędzie się na kształt cieniutkiego węża- i nuż się robi chmura żółta- ta chmura w górę poleci, spadnie na dół, pryśnie z niej tęcza- i nic mnie nie boli".

Budzi zachwyt w swoim środowisku. Pokazuje swoją wrażliwość, talent i wyobraźnię- układa poemat zamiast modlitwy nad grobem matki:

• "Zdrowaś Panno Maryjo, łaskiś bożej pełna, królowa niebios, Pani wszystkiego co kwitnie na ziemi, po polach i nad strumieniami..."

Wygląd i zachowanie odróżnia go od innych dzieci. Cechuje go wyjątkowość i tajemniczość. Talent poetycki nie pozwala mu przeżyć dzieciństwa na zabawach z rówieśnikami:

• "Czemu, o dziecię, nie hasasz na kijku, nie bawisz się lalką, much nie mordujesz, nie wbijasz na pal motyli, nie tarzasz się po trawnikach, nie kradniesz łakoci, nie oblewasz łzami wszystkich liter od A do Z?

Jest tak uduchowiony, że nie może normalnie żyć- wciąż kontaktuje się z duchem. W snach rozmawia ze zmarłą matką, która opiekuje się nim:

• "Widuję często mamę.",

• "We śnie to jest, niezupełnie we śnie, ale tak kiedy zasypiam, na przykład zawczoraj."

Wie więcej niż inni i widzi więcej oczyma duszy, niż inni wzrokiem:

• "Tak oczyma duszy, ale tamte pogasły",

• "Kiedy spuszczę powieki, więcej widzę niż z otwartymi oczyma".

Stoi na pograniczu świata duchów i świata ludzi:

• "Od kilku dni mój biedny syn  budzi się zawsze około dwunastej, wstaje i przez sen mówi",

• "Obudził się, a nas nie słyszy",

• "Nie mrugnie powieką- ledwo, że usta roztwiera, a przecież głos ostry, przeciągły z nich się dobywa".

Posiada dar jasnowidzenia- przepowiada śmierć swoją i ojca:

• "Nie- bo twoja godzina nie nadeszła jeszcze".

Łączy on w sobie cechy anielskie i szatańskie. Jest aniołem z wyglądu i niewinności. Z drugiej strony oznajmia wyroki piekieł jak ich wysłannik:

• "Królu much i motyli, przyjacielu poliszynela, czarcie maleńki, czemuś tak podobny do aniołka?",

• ” Za mną, za mną, ojcze - tam straszny sąd co noc się powtarza.”,

• „…Ha! dziecię własne przywiodło mnie do progu piekła!...”

Orcio również czuje w sobie szatańskie moce. Mówi o pochłaniających go ciemnościach:

• "Precz ode mnie ciemności- jam się narodził synem świata i pieśni- co chcecie ode mnie? - czego żądacie ode mnie?"

Orcio ginie zabity przez przypadkową kulę w Okopach św. Trójcy:

• "Tym uściskiem chciałbym się z tobą pożegnać na wieki- ale trza mi w inszą stronę- Orcio pada trafiony kulą"