Więźniowie w Innym świecie Gustawa Herlinga - Grudzińskiego

Więźniowie

to społeczność wielonarodowa i zróżnicowana. Najstarsi to uwięzieni w 1937 r.

• “biezprizorni”. najmłodsi zaś, to małoletni przestępcy
• “urkowie” pospolici przestępcy (kryminalni), którzy właściwie sprawują tu władzę. Dużą część osadzonych stanowią
• “biełoruczki” - więźniowie polityczni, oskarżeni o działalność na szkodę państwa rosyjskiego.

III kotły

I-trupiarnia : III - stachanowcy

W obozie silną pozycję mają “stachanowcy”, których wydajność pracy przekraczała 125% normy, najniżej w hierarchii znajdują się starzy, słabi mieszkańcy “trupiarni”:

• “słabosiłka” - mają jeszcze szansę powrotu do pracy,
• natomiast “aktirowka” skazani są już tylko na powolne umieranie.

W obozach sowieckich przymusowa praca była jedną z form torturowania więźniów i odczłowieczania ich. Pod hasłem budowania gospodarki socjalistycznej państwo eksploatowało w sposób maksymalny siły więźniów, w morderczym klimacie. Wszystko to wyniszczało ich organizm i uniemożliwiało nawet myśl o buncie czy wolności.

Więźniowie tworzą zhierarchizowaną zbiorowość. Jednym żyje się lepiej, innym gorzej. Do obozu kierowani są często za fikcyjne przestępstwa, do których nie tylko przyznają się pod wpływem tortur, ale sami zaczynają w nie wierzyć. Każdy stara się przetrwać, jednak wśród niektórych więźniów wykształciła się wspólnota – współpracują ze sobą, pomagają sobie, rezygnują z moralności, kierując się „antydekalogiem”.