Charakterystyka - Maria. „Lalka”, Bolesław Prus

Charakterystyka bohaterki "Lalki" Bolesława Prusa, która była prostytuką ocaloną przez Stanisława Wokulskiego. Jej los potwierdza trudną sytuację kobiet w pozytywizmie oraz potrzebę pracy u podstaw.

Marianna - prostytutka przed przystąpieniem do magdalenek:

Była wyzywająco ubrana a jej widok powodował odrazę wśród innym ludzi.

„Do tacy podeszła młoda, uróżowana dziewczyna. Położyła srebrną czterdziestówkę, ale nie śmiała dotknąć krzyża. Klęczący obok z niechęcią patrzyli na jej aksamitny kaftanik i jaskrawy kapelusz." Narrator opisuje wizytę Stanisława Wokulskiego w kościele.

„Nie widziałem jeszcze podobnego bydlęcia, chociaż znam dużo bydląt.” Słowa Stanisława Wokulskiego.

W głębi duszy wrażliwa i pokorna kobieta.

„Ale gdy Chrystus szepnął: „ Kto z was jest bez grzechu, niech rzuci na nią kamieniem”, padła na posadzkę i ucałowała jego nogi”. Narrator opisuje wizytę Stanisława Wokulskiego w kościele.

„tylko spuściła głowę i łzy jej kap... kap...” Narrator opisuje wizytę Stanisława Wokulskiego w kościele.

Miała spór z gospodynią.

„Gdzie tam, com wspomniała o starej, to aż mi łzy pociekły ze złości.” Marianna do S. Wokulskiego.

Była zadłużoną i zniewoloną dziewiętnastolatką, która już próbowała ucieczki. Grożono jej i zmuszano do dalszej prostytucji.

„Ile masz lat?
- Mówi się, że szesnaście, ale naprawdę mam dziewiętnaście.
- Chcesz stamtąd wyjść?
- A - choćby do piekła. Już mi tak dokuczyli... Ale...
- Cóż?
- Pewno nic z tego nie będzie... Wyjdę dziś, to po świętach sprowadzą mnie i zapłacą jak wtedy w karnawale, com później tydzień leżała.
- Nie sprowadzą.
- Akurat! Mam przecie dług...” Rozmowa Stanisława Wokulskiego z Marianną.

„Coraz chce uciekać, ale ją łapią i mówią: „Albo siedź tu, albo oddamy cię do kryminału za złodziejstwo.”„Cóżem ja ukradła?” - ona mówi. „Nasze dochody, psiawiaro!” -oni krzyczą.” Rozmowa Stanisława Wokulskiego z Marianną.

Praca i pobyt u magdalenek nie spodobał jej się nadzwyczajnie, ale w końcu przyjęła ofertę pomocy, co świadczy o jej rozleniwieniu i przyzwyczajeniu do obecnego sposobu zarabiania na życie.

„Dam ci list, który zaraz odniesiesz, i tam zostaniesz. Chcesz czy nie chcesz?

- Ha, niech pan da list. Zobaczę, jak mi tam będzie.” Rozmowa Stanisława Wokulskiego z Marianną.

Była prostytutką.

„Uważaj, młody, bo ona się puszczała...” Żona Wysockiego do Węgiełka o przeszłości Marianny - o jej prostytucji.

Marianna po wstąpieniu do magdalenek:

Nawróciła się, weszła na dobrą drogę, była chętna do nauki.

„Maria, niegdyś dziewczyna złego prowadzenia, obecnie nauczyła się szyć bielizny, krawiectwa i odznacza się pobożnością, posłuszeństwem, łagodnością i dobrymi obyczajami”. Narrator opisuje Mariannę.

Stała się pracowita, chciała być niezależna, dostrzegała innych ludzi którzy potrzebują także pomocy.

„fundusze, na mnie grzeszną ich nie wydaje. Bo ja teraz sama sobie poradzę, bylem miała o co ręce zaczepić, a ludzi, co potrzebują gorzej niż ja, nieszczęśliwa, zhańbiona, w Warszawie nie brak...!” Marianna do Stanisława Wokulskiego po powrocie od magdalenek.

„Później spostrzegłem się, że mi ktoś łata bieliznę”. Relacja Węgiełka zdana Stanisławowi Wokulskiemu.

Wstydziła się swojej przeszłości i tym kim była.

„Pewno i ten znajomy panny Marianny, bo panna nie z jednego pieca chleb jadła.” A ona nic, tylko spuści głowę, kręci maszyną, aż warczy, i ognie jej na twarz biją.”

Maria w głębi duszy była dobra, tylko wpadła w złe towarzystwo.

„ to nie żadne łajdactwo, tylko nieszczęście” Węgiełek do S. Wokulskiego.

”ona się puszczała, to przez nieszczęście, źli ludzie ją skrzywdzili i temu ona nie winna.” Węgiełek do S. Wokulskiego.

„ona za nie swoje grzechy cierpieć nie może. Nie jej to była wola.” Węgiełek do S. Wokulskiego.

Troskliwa i opiekuńcza wobec Węgiełka.

„panna i Marianna jak nie zacznie do mnie chodzić, łóżko prześciełać, pokrajanie mi opatrywać... Mówił doktór, żeby nie jej opatrunki, tobym z tydzień dłużej leżał.” Relacja Węgiełka zdana Stanisławowi Wokulskiemu.

Była wierna Węgiełkowi.

„kobieta dobra, cicha, pracowita i przywiązana do mnie jak ten pies.” Węgiełek do Stanisława Wokulskiego.