1. Zasada trzech jedności:

a) miejsca (akcja dzieje się w jednym miejscu, jeżeli coś się o wydarzy w innym informuje o tym posłaniec lub chór)

b) czasu

• czas akcji pokrywa się z czasem fabuły

• czas akcji to maksymalnie 24 godziny, czasem jednak dowiadujemy się o wydarzeniach z przeszłości np. od posłanców lub z przyszłości – przepowiednia wieszcza, wyroczni;

c) akcji

• jeden nieskomplikowany wątek

• Ograniczona liczba aktorów do trzech (liczba ta zmieniała się najpierw był jeden aktor prowadzący dialog z chórem, potem dwóch, wreszcie trzech w klasycznej formie tragedii);

• Chór ocenia postępowanie bohaterów;

2. Zasada jedności estetyk

• zachowanie czystości rodzaju i gatunku,

• system wersyfikacyjny: iloczas;

• stały, niezmienny nastrój

• powagi;

język:

• wzniosły (podniosły, patetyczny)

• wyszukane zwroty

• brak wulgaryzmów;

3. Zasada Decorum:

bohaterowie pochodzą z wysokiego rodu

bohater

• statyczny, nie zmienia osobowości w trakcie trwania akcji utworu

• jednolity, nieskomplikowany;

na scenie nie ma scen walki, nie przelewa się krew i nikt nie umiera ( o takich wydarzeniach informują posłańcy), nie ma również brak scen miłosnych

mimetyzm – naśladowanie rzeczywistości, realizm

wyraźne oddzielenie elementów fantastycznych (bogowie) od świata ludzi

zasada prawdopodobieństwa

wszystko mogłoby się zdarzyć w rzeczywistości,

kolejne wydarzenia są ułożone na zasadzie przyczyna- skutek,

4. Napięcie dramatyczne związane z istnieniem konfliktu tragicznego tzn. sprzeczności dwóch racji, (sytuacji, w której bohater musi wybrać między dwoma równorzędnymi wyjściami, z których każde dla nie go jest złe);

5. Tragedia zmierza do przeżycia katharsis u widzów

6. Imię głównego bohatera jest zamieszczone w tytule tragedii;

7. Tematem jest wpływ Fatum na los ludzki

   1. Tragizm wynika z fatum, przeznaczenia, wpływu bogów na życie ludzi;

   2. Bohater zawsze ponosi porażkę w starciu z fatum, nie ma wpływu na własny los;

8. Odwołanie do mitologii i wierność historiom mitycznym

9. Strój aktora:

   1. maska;

   2. koturny;

1. 3. wysokie ozdobne fryzury;

   4. szaty w jaskrawych kolorach;

10. Role odgrywane wyłącznie przez mężczyzn

11. Uboga, ascetyczna dekoracja

Budowa tragedii:

• prolog – wstęp, zawiązanie akcji; monologowa lub dialogowa zapowiedź wydarzeń włożona w usta aktora lub aktorów, ma jąca na celu przedstawienie bohaterów;

• parodos – pierwsza uroczysta pieśń chóru, pierwsze wejście chóru

• epejsodiony (5) – dialog bohaterów; sceny dialogowe; czasem występuje w nich dodatkowo kommos – lament, skarga bohatera

• stasimony (5) – pieśni chóru, komentarz

• exodus – wyjście, zejście chóru ze sceny, zakończenie

Akcja tragedii dzieli się na:

• prolog (przedakcja): zarysowanie sytuacji zanim się zacznie dziać tragedia

• zawiązanie akcji: zdarzenie się ze sobą dwóch przeciwstawnych sił, wartości

• rozwinięcie akcji: dalszy ciąg zderzenia się dwóch przeciwstawnych idei,

• perypetia: pozorny zwrot dotychczasowych kierunków akcji, zamieszanie;

• punkt kulminacyjny: kulminacyjny moment, w którym następuje nasilenie obydwu idei,

• rozwiązanie akcji: finał, konsekwencja zderzenia się idei,

• epilog (poakcja): akcja klasyczna, zdarzenia prezentujące losy bohaterów po zamknięciu własnej fabuły.