Mendel Gdański - opracowanie lektury

Mendel Gdański - narracja

4.5714285714286 1 1 1 1 1 Rating 91%

 Maria Konopnicka: Mendel Gdański - narracja w noweli

Narrator w "Mendlu Gdańskim" wypowiada się w 3. os. l. p., jest wszechwiedzący, ale wyraźnie rezygnuje z obiektywizmu - to efekt tendencyjności pozytywistycznego obrazka.

 

Pozytywny stosunek narratora do Mendla Gdańskiego

  • starzec
  • chudy
  • bardzo przejmuje się sytuacją (mrużąc oczy, zachłysnął się odpowiedzią, iskry zagorzały,)
  • narrator heroizuje introligatora, gdy ten decyduje się zostać w swoim domu mimo zamieszek

Negatywny stosunek narratora do zegarmistrza w "Mendlu Gdańskim"

  • gruby, tłusty
  • wciska się do izby
  • śmieje się impertynencko
  • mówi „tonem wyższości”

Stosunek narratora do społeczeństwa polskiego w "Mendlu Gdańskim"

  • nie całe społeczeństwo bierz udział w pogromach tylko pijacy„pijackie głosy” i niedorośli „szatański pisk niedorostków”
  • heroizuje Polaków, którzy pomagają introligatorowi
  • pokazuje negatywne emocje, które nimi żądzą – akcentuje ich prymitywizm („instynkt okrucieństwa”)
  • reifikuje ludzi „wrzawa wpadła”, motłoch
  • akcentuje zezwierzęcenie tłumu „zwierzęca swawola”
  • hiperbolizuje zniszczenia, których dokonuje tłuszcza

Negatywny stosunek narratora do antysemityzmu i pogromu w "Mendlu Gdańskim"

  • stawianie zegarmistrza w negatywnym świetle
  • „ohydna scena” w odniesieniu do sceny pogromu
  • „Tu wybuchła dzika żądza pastwienia się”

Wnioski na temat: narracja w Mendlu Gdańskim:

Narrator krytykuje antysemityzm i występuje w obronie pokrzywdzonych. Wskazuje, że głównym kryterium oceny drugiego człowieka powinny być wartości etyczne a nie narodowościowe.

Serwis rozdaje przeglądarkom bezpieczne ciasteczka.