Zadanie maturalne z języka polskiego

Tren IX, Pieśń XXII. Poeta wobec Rozumu i Mądrości

4.6666666666667 1 1 1 1 1 Rating 93%

Spis treści

Zadanie maturalne:Na podstawie Pieśni XXII i Trenu IX Jana Kochanowskiego, przedstaw różnice w postawie poety wobec Rozumu i Mądrości. Zwróć uwagę na sposób budowania poetyckiej refleksji.

Zadanie maturalne, które ma posłużyć maturzystom do przygotowania się do pisemnej części matury z polskiego, na której wymagana jest umiejętność pisania dobrego wypracowania maturalnego (najlepiej: rozprawkieseju) opartego na analizie załączonego do tematu fragmentu lektury (epikadramat) lub wiersza. Zadanie to może również przydać się do zwykłego powtórzenia wiedzy o tekście, epoce. Nie wymaga pomocy nauczyciela ponieważ klucz odpowiedzi jest dołączony do zadania maturalnego. Podstawą dla opracowania tego zadania maturalnego było zadanie maturalne stworzone przez CKE na potrzeby matury z języka polskiego na poziomie rozszerzonym.

 

Jan Kochanowski Pieśń XXII - tekst do zadania maturalnego

Rozumie mój, prózno się masz frasować:

Co zginęło, trudno tego wetować;

Póki czas był, póki szczęście służyło,

Czegoś żądał, o wszystko łacno było.

 

Teraz widzisz, że nam niebo nie sprzyja:

W czym się kochasz, to cię daleko mija.

Cóż temu rzec? I szkoda głowy psować;

Lepiej się nam na lepsze czasy chować.

 

A nie mniemaj, byś sam był w tej niewoli:

Nalazłby się, kogo to nie mniej boli;

Jeno ludzie snadniej zakryć umieją,

Acz nie z serca, z wierzchu się przedsię śmieją.

 

Mnie, smutnego, ten dowcip nie ratuje,

Wyda mię twarz, gdy się serce źle czuje;

Wszakoż widzę, że się prózno frasować,

Co zginęło, trudno tego wetować.

Jan Kochanowski, Dzieła wszystkie, Warszawa 1982

 

Jan Kochanowski Tren IX - tekst do zadania maturalnego

Kupić by cię, Mądrości, za drogie pieniądze,

Która, jesli prawdziwie mienią, wszytki żądze,

Wszytki ludzkie frasunki umiesz wykorzenić,

A człowieka tylko nie w anioła odmienić,

Który nie wie, co boleść, frasunku nie czuje,

Złym przygodom nie podległ, strachom nie hołduje.

Ty wszytki rzeczy ludzkie masz za fraszkę sobie,

Jednaką myśl tak w szczęściu, jako i w żałobie

Zawżdy niesiesz. Ty śmierci namniej się nie boisz,

Bezpieczna, nieodmienna, niepożyta stoisz.

Ty bogactwa nie złotem, nie skarby wielkimi,

Ale dosytem mierzysz i przyrodzonymi

Potrzebami. Ty okiem swym nieuchronionym

Nędznika upatrujesz pod dachem złoconym,

A uboższym nie zajźrzysz szczęśliwego mienia,

Kto by jedno chciał słuchać twego upomnienia.

Nieszczęśliwy ja człowiek, którym lata swoje

Na tym strawił, żebych był ujźrzał progi twoje!

Terazem nagle z stopniów ostatnich zrzucony

I między insze, jeden z wiela, policzony.

Jan Kochanowski, Treny, BN, Wrocław 1972

Słowniczek

ten dowcip nie ratuje – nie mam tego talentu

jesli prawdziwie mienią – jeśli mówią prawdę

tylko nie – niemalże

niepożyta – nieczuła, niewzruszona

nieuchroniony – taki przed którym nic się nie ukryje

Serwis rozdaje przeglądarkom bezpieczne ciasteczka.