Teoria trzech stylów

Teoria ta dokonuje hierarchizacji stylów retorycznych. Hierarchia składa się z trzech, nierównowartościowych stylów retorycznych: stylu wysokiego, stylu średniego i stylu niskiego (prostego).

styl wysoki

Inne nazwy, z którymi możesz się spotkać to:

• gravis
• ampulus
• sublimus
• wzniosły

Starożytni jego stosowanie ograniczali do:

• gatunków wysokich
• tragedii
• eposów
• ważnych mów
• wysoko urodzonych postaci
• doniosłych tematów, podejmujących problematykę: losu ludzkiego, fatum, wyroków boskich

Cechy tego stylu:

• bardzo ozdobny
• figury retoryczne
• tropy

Warto jeszcze nadmienić, że jest on charakterystyczny dla azjanizmu.

styl średni

Inne nazwy, które pojawiają się w literaturze to:

• medicoris
• moderatus
• medius
• modicus
• floridus

Stanowi on złoty środek między stylem wysoki i niskim i odznacza się następującymi cechami:

• umiarkowanie ozdobny
• estetyka przyjemna do słuchaczy

W dziełach starożytnych znajdował zastosowanie w gatunkach takich jak:

• mowy doradcze
• mowy okolicznościowe
• poemat opisowy
• elegia
• moralizujące dialogi

styl niski (prosty)

spotykane nazwy to:

• humilis
• tenuis
• subtilis
• attenauatus

Bywał stosowany w następujących gatunkach:

• sielanki
• komedie
• satyry
• dowodzenie
• pouczenie

Służył do opisania życia prostych ludzi i zwyczajnych tematów.

Jego cechy to:

• jasny
• skromny
• pozbawiony tropów
• związany z attycyzmem

Bibliografia