Teksty lektur i wierszy

Tuwim: Poezja

4.5 1 1 1 1 1 Rating 90%

Julian Tuwim: Poezja - tekst wiersza

Poezja Juliana Tuwima, jest to wiersz zawierający program poetycki poety, który był przedstawicielem skamandrytów. Jeżeli chce poznać program skamandrytów zapraszamy do artykułu: Skamandryci - program poetycki

Zapraszamy również do tekstu: Analiza wiersza Poezja Juliana Tuwima.

 

Julian Tuwim, Poezja - fragmenty

Powstał w duszy mej wprost szaleńczy plan,

Plan, który można przyrównać herezji:

Niech się dzisiaj dowie wszelki stan,

Co ja właściwie sądzę... o poezji.

 

Jakie w tej sprawie "przekonania" mam,

Jak brzmią zasady tej mojej "teorii",

Niech słucha mędrzec i niech słucha cham

Teoretycznej mej fantasmagorii!

 

Będą te słowa jak taneczny krok!

Będą - jak złota do Stolicy droga!

- Poezja - jest to, proszę panów, skok,

Skok barbarzyńcy, który poczuł Boga!

[...]

Nie stracił czaru romantyczny smęt

Róż i słowików, rusałek i goplan.

Lecz coraz szybciej warczy życia pęd:

Tam, gdzie jest księżyc, jest i aeroplan!

 

Nie stracił mocy Achilles i Piast,

I chwalon będzie każdy, kto bohater!

Lecz już z czeluści elektrycznych miast

Tłum wielki bucha, jak lawa przez krater!

 

A kto jest wyższy - może wyższym być,

Niechaj na skroń mu liść laurowy kładą,

Lecz i Przechodniom ma być wolno żyć!

Starzec olbrzymi rzekł mi: Camerado!

 

A kto marzenie ukochał i sen,

Niechaj je w śpiewną splata słów perlistość!

Lecz oto z szczytów i przepastnych den

Dźwiga się potwór: Wielka Rzeczywistość!

 

Byłaś, Poezjo, teatralną grą,

Miałaś swe stałe, stare rekwizyty,

Lecz oto moce niesłychane prą,

I śpiew Powszechny bije pod błękity!

[...]

Chcę swoje tańce, żale i zachwyty,

Smutki, spojrzenia, szaleństwa i burze,

Tęcze, koszmary, jesienie, podróże,

Noce, księżyce, wichry i błękity,

Pożary, gniewy, przemknienia i cienie,

Rozpusty, słońca, zwycięstwa i róże,

Przepaści, zbrodnie, niziny, przestrzenie –

Wszystko na moje wyprowadzić szczyty,

Wszystkiemu chcę dać równouprawnienie!

 

"Wpływy?" Ja wpływów nie wstydzę się wcale!

To duma moja, że Bożych olbrzymów

Uczniem się stałem! Że śród moich rymów

Znajduję echa, co dźwięczą wspaniale!

Że dusza moja znalazła Patronów

Śród lat minionych, śród ofiarnych dymów

Wielkich Kapłanów - nie pośród histrionów,

Mimów i mydłków, zdobnych w póz blachmale,

Nie śród wymoczków, nędznych epigonów!

[...]

Och, nie! Nie śmiejcie się, żem jest „prorokiem"!

To nie proroctwo! To wola! To pewność!

Poezja moja – to nie tylko śpiewność,

Zrodzona szczęściem lub żalem głębokim...

To Rewolucja Dusz! To śmiałe Rzuty!

(...Ale i rzewność, niezgłębiona rzewność...)

To są przeczucia człowieka, co, skuty

Słowem i myślą, i życia wyrokiem,

W czynie nie może wykazać swej buty!

 

Dosłownie, dobitnie, wyraźnie,

Dla powszechnego zrozumienia.

Bo o czymż mówię?

O jednej wszechobecnej Sprawie,

O prawdzie widomej, o bezspornej oczywistości:

Sławię Bogo-Ducha, przez tysiączne Rzeczy i Wcielenia.

Przez fale wieków i światów ogromy,

Sławię dzieje, pochwalam istnienie,

Tłumaczę śmierć.

[...]

Nie chcę wam być przodownikiem,

Chętnie w tłum się wcisnę,

Będę ultimus inter pares,

Chodźcie, chodźcie,

O, rozmaici, oddzielni, wszyscy współcześni!

Muzyka gra marsza!

O, żywe, porywające, radosne akordy!

Co się dzieje! Co się dzieje!

Nauczyłem się cudownej pieśni,

Tryumfuję, szaleję z radości,

Upiłem się światem Bożym,

Pokochałem ostateczną miłością,

Za pan brat jestem z nieskończonością!

Chodźcie, chodźcie!

[...]

Niech we mnie Bóg rozgorze, jak słoneczny żar,

Iżby mi duszę światłość żywota poiła.

Twórczość moja precz rzuci nakaz dawnych wiar,

Ale się skłoni wszędzie, kędy jest mogiła.

Twórczość moja ogarnie wszechbędący Byt.

Poprzez wieków kurzawę - wieki będzie gonić,

Będziem stolicom ducha zapowiadać świt

I na Twoje witanie, o Idący, dzwonić!

 

Serwis rozdaje przeglądarkom bezpieczne ciasteczka.