Inny świat - opracowanie powieści Grudzińskiego

Druga Aleksiejewka - łagr bez dna

5 1 1 1 1 1 Rating 100%

Inny świat. Druga Aleksiejewka - łagr

Artykuł zawiera opis łagru: Druga Aleksiejewka z powieści Gustawa Herlinga-Grudzińskiego Inny świat. Informacje o Drugiej Aleksiejewce pochodzą z relacji Andrzeja K. i oficera rezerwy B.

Inny świat. Druga Aleksiejewka

Druga Aleksiejewka - obraz łagru na podstawie relacji Andrzeja K.

Obóz służył do eksterminacji więźniów:

„wśród wymienianych spotykało się najczęściej Drugą Aleksiejewkę, mały obóz karny bez dna, tyle doń szło etapami więźniów, nigdy już nie wracając".

Dużą część więźniów stanowili polscy żydzi:

„W gruncie rzeczy spędzono do niej, jak ławicę szprotek do sieci, więźniów cudzoziemskich, którzy nic jeszcze nie zdążyli zawinić w obozie, w tej liczbie lumpenproletariat z dzielnicy północnej w Warszawie, zbiegły tu przez świętą rzekę Bug z hitlerowskiego piekła do sowieckiego raju. Ci wyrobnicy, kamasznicy, chałupnicy i pokątni wózkarze żydowscy marli w Aleksiejewce jak muchy".

Najcięższa praca, najgorsze warunki:

Praca w lesie:

„Aleksiejewka nastawiona jest wyłącznie na wyrąb lasu i nie ma ani w połowie takich warunków jak Jercewo".

Baraki nie chronią przed aurą:

„Więźniowie żyją tam w półzawalonych i zaciekających wiecznie barakach".

Kiepskie wyżywienie i zawyżone normy:

„nie są w stanie przekroczyć »drugiego kotła« (500 gramów chleba i dwie porcje rzadkiej zupy)".

Zniszczone ubrania:

„otrzymują tylko zupełnie znoszone i podarte ubrania".

Wydłużony dzień pracy:

„pracują w lesie trzynaście zamiast dwunastu godzin".

Brak odpoczynku:

„czekają na uroczystą proklamację wolnego dnia niekiedy po dwa lub trzy miesiące".

Brak szpitala:

„z braku należytego pomieszczenia na szpital odchodzą w razie choroby wprost do »trupiarni«".

Zarządzana przez bezwzględnego naczelnika:

„Porzucona w sercu puszczy archangielskiej, z dala od osiedli ludzkich i o kilkadziesiąt kilometrów od najbliższej linii kolejowej (nie licząc wewnętrznego toru, którym szła żywność z bazy w Jercewie), zdana jest wyłącznie na łaskę zwyrodniałego naczelnika-enkawudzisty i jego ścisłego sztabu".

„w »karnym łagpunkcie« wybuchały ciągle bunty i one to dopiero pozwalały ex post zalegalizować istniejący od dawna stan rzeczy. Tłumiono je bezkrwawo, wstrzymując na parę dni wydawanie racji więziennych, a w jakiś czas potem wynoszono za żonę małe kościotrupy, obciągnięte skórą żółtą jak pergamin świętych ksiąg i nie pohańbione kulą zwycięskiej rewolucji w czerepach".

Druga Aleksiejewka - obraz łagru na podstawie relacji Polaka oficera rezerwy B.

Druga Aleksiejewka - Zona izolacyjna

„Wieczorem nasz konwój dotarł do Drugiej Aleksiejewki. Obóz karny w Aleksiejewce podzielony jest na dwie części. W jednej części, tak zwanej wolnej zonie, więźniowie żyją normalnie we wspólnych barakach. W drugiej, tak zwanej izolacyjnej, która odgrodzona jest wysokim parkanem i drutami, przebywają brygady karne. Skierowano nas oczywiście do zony izolacyjnej".

„Mimo dotkliwego mrozu więźniowie byli zupełnie niemal bosi i obdarci i ledwie się poruszali z wycieńczenia. Na moich oczach dwóch więźniów upadło i skonało przy bramie. Zgodnie z życzeniem komendanta obozu, Soroki, wychodzącym do pracy przygrywała harmonia. Pierwszego od razu dnia zmarło w naszej brygadzie przy pracy trzech więźniów. W zonie izolacyjnej silniejsi mordowali bezkarnie słabszych i zabierali im chleb".

Druga Aleksiejewka - Wolna zona

„Po dwóch tygodniach udało mi się uzyskać zezwolenie na przeniesienie się do wolnej żony. Ta część mojej historii może was już mniej interesować. Wystarczy może, jeśli powiem, że w wolnej zonie".

„w wolnej zonie znalazłem barak zamieszkany wyłącznie przez 123 więźniów polskich. Któregoś dnia postanowiliśmy wszyscy nie wychodzić do pracy, żądając zwolnienia z obozu w myśl amnestii".

„Soroka zamiast - jak to zazwyczaj w takich wypadkach robił - posłać do baraku oddział żołnierzy z lekkim karabinem maszynowym i powystrzelać jego mieszkańców co do jednego, odesłał nas pospiesznie do Kruglicy. Stamtąd mnie jedynego posłano pod koniec września etapem do Jercewa".

„Wierzcie mi - zakończył swą opowieść B., a głos załamał mu się z przejęcia - wracałem do Jercewa jak do domu".

Serwis rozdaje przeglądarkom bezpieczne ciasteczka.