Recenzja

Napisz recenzję ulubionej książki, która przekona nauczyciela do włączenia jej do kursu języka polskiego.

Jaki film oglądałeś ostatnio? Co o nim sądzisz? Napisz recenzję filmu.

1. Podaj określenia synonimiczne:

   1. powiało nudą..........................

   2. znakomity film.......................

   3. dostarcza niezapomnianych wzruszeń......................

   4. oryginalny pisarz............................

Egzamin ósmoklasisty - umiejętność pisania - mapa myśli

Dowiedz się, co na egzaminie ósmoklasisty należy umieć napisać i jak to napisać (charakterystyka, CV, dedykacja, dialog, list, list, notatki, ogłoszenie, opis, opowiadanie, parafraza, plan, podanie, podziękowanie, przemówienie, recenzja, rozprawka, sprawozdanie, streszczenie, wywiad, zaproszenie, życzenia).

Zobacz też do działu: Pisanie i na stronę Egzamin ósmoklasisty

W

Recenzja - jak napisać?

Artykuł ma wyjaśnić co to jest recenzja, rozwiać wątpliwości dotyczące sposobu pisania recenzji i odpowiedzieć na pytania typu: czym jest recenzja? Jak pisać recenzję? Czy od siebie różnią się recenzja filmu, recenzja książki itp.? Co musi zawierać recenzja?

Recenzja - jak ją napisać i nie tylko?

Recenzja filmu. W drodze na Ołtarze

Zobacz też: {ln: Jak napisać recenzję?}

Gra słów, jaką posłużył się Giacoma Battiato reżyserując dwa obrazy: „Karol. Człowiek, który został papieżem” oraz „Karol. Papież, który pozostał człowiekiem” znakomicie oddaje zamierzenia oraz różnice pomiędzy tymi dwoma filmami. Jak być papieżem jednocześnie nie zatracając w sobie obrazu zwykłego człowieka? Tą idee włoskim twórcom udało się przedstawić chyba w sposób dostatecznie przekonywujący, a zarazem ujmujący.

 BYOND

Build Your Own Net Dream

           Czy kiedykolwiek zastanawialiście się nad stworzeniem własnego świata, gdzie to wy ustalacie reguły, wy zarządzacie życiem i losem stworzonych przez was stworzeń? Od paru lat jest to możliwe wraz z programem BYOND, który pozwala nam, przy odrobinie pracy, stworzyć dowolny świat w nieco słabszej grafice, jednak nadal własny!

Recenzja biuletynów maturalnych

 Zobacz też: {ln: Jak napisać recenzję?}

W poniższym artykule chciałbym przedstawić i omówić dostępne biuletyny maturalne z kategorii: język polski, język angielski oraz ogólne. Informatory są dostępne na stronie CKE. Można także znaleźć je na tejże stronie (Materiały do matury).

Mam nadzieję, że tekst da przyszłym maturzystom podstawowy wgląd na zawartość informatorów i wyłoni z nich te najwartościowsze.

 Bezalkoholowe „Wesele”

Podjęcie się próby mierzenia zWeselemStanisława Wyspiańskiego zawsze wiąże się z pewnym narażeniem na krytykę, kompromitację, niezrozumienie. Ów dramat rzeczywiście jest jedną z najtrudniejszych i najdonośniejszych sztuk historii polskiego teatru. Popularnie rzekło się, iż poziom teatru mierzy się wartością wystawianego przez nieWesela. Ale żeby móc „porozmawiać o Polsce” słowami dramatu Wyspiańskiego nie wystarczą szczere chęci i jubileuszowy zapał.

Rumowiska dawnych miast i wiosek, matki skrywające twarze dzieci ( jak gdyby chciały jeszcze ocalić wrażliwość), trwoga, krew, śmierć... Tak jak za hitlerowców w czasie wypędzeń i czystek na Bogu ducha winnej ludności cywilnej. Porównanie nie przypadkowe. Czasem, w trakcie czytania „Drugiej wojny czeczeńskiej” jakoś podświadomie przychodziły do głowy sceny „Medalionów”. To chyba najbardziej uderza. 60 lat po II Wojnie Światowej żadna ze szlachetnych organizacji stających na straży pokoju „nie potrafi” skutecznie działać tam, gdzie wojna nadal morduje niewinnych, plując na Helsinki i Strasburg. Nie potrafi, nie może, nie chce... wszystko jedno. Tam w Kaukazkiej Czeczeni mało kogo obchodzi wielka polityka. Potrzebne jest po prostu coś - co pozwoli dać nadzieję, zbudować pokój, zapewnić rodzinom wyżywienie, dach nad głową.

Nietypowa podróż

Andrzej Stasiuk jest prozaikiem, poetą oraz krytykiem literackim obdarzonym ciekawym życiorysem, na podstawie którego możnaby napisać osobną książkę. Wydalanie ze szkół, dezercja z wojska, pobyt w więzieniu i wreszcie zdecydowanie się na zamieszkanie w Beskidzie Niskim, dosyć odległym od cywilizacji miejscu. Autor prowadzi także wydawnictwo Czarne, którego to symbolem jest opatrzona okładka powieści „Jadąc do Babadag". Została ona uhonorowana Narodą Literacką Nike roku 2005.

Paw Królowej to książka Doroty Masłowskiej, która zdobyła  nagrodę Nike 2006. Jest to druga publikacja tej autorki. Jej debiutancka powieść Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną została nominowana do nagrody Nike 2003, a także uhonorowana Paszportem Polityki 2002 i w krótkim czasie stała się bestsellerem. Masłowska to stosunkowo młoda pisarka - wspomnianą „Wojnę" napisała w wieku 19 lat. Porusza tematy życia na nizinach społecznych, tożsamości narodowej, zaniku wartości obecnego świata.  Jej proza jest charakterystyczna; bardzo kontrowersyjna, pisana językiem stylizowanym na specyfikę środowiska, w którym porusza się jako narratorka.

Czy słyszałeś śpiew tego ptaka? Recenzja książki. 

Zobacz też: Jak napisać dobrą recenzję?

Pewnego razu uczeń skarżył się mistrzowi:
-  Opowiadasz nam różne historie,
a nigdy nie odkryjesz ich znaczenia.
Mistrz odpowiedział:
- Czy byłbyś zadowolony, gdyby ci ktoś ofiarował owoc
i pogryzł go przedtem?
(Śpiew Ptaka)

Recenzja książki: SPÓR O PIĘKNO (P. JAROSZYŃSKI)

autor: E. Marciniak

Zobacz też: Jak napisać przyzwoitą recenzję?

„Spór o piękno" jest rozprawą, w której podjęty został problem zbadanie piękna. Dodatkowo autor postawił sobie za cel próbę odpowiedzi na pytanie, gdzie leży podstawowe źródło jakiejkolwiek twórczości. Innymi słowy- gdzie jest to „pierwsze" piękno?

Pierwsza część książki dotyczy teorii piękna w starożytności i średniowieczu. Mowa w tym rozdziale o trzech wielkich teoriach piękna. Według Tatarkiewicza istniała Wielka Teoria Piękna, mianowicie teoria harmonii. Autor podkreśla, że już wtedy teorii piękna było tyleż, ile teorii bytu. W czym upatrywano główną racje bytu, w tym też odnajdywano główną rację piękna. Związek piękna z harmonią wydawał się na tyle oczywisty, że nie potrzebował danego uzasadnienia: gdzie harmonia tam piękno. Zasada ta została skrytykowana przez Plotyna, który uznał, że podstawą piękna nie jest harmonia -a forma, czyli to, co jest powodem harmonii. Forma może występować w czystej postaci, bez materii i wówczas jest piękniejsza od tego, co harmonijne. Teoria harmonii i teoria formy, w ich różnych odmianach, są najbardziej charakterystyczne dla filozofii uprawianej w duchu greckim.

Kolejną formą, o której wspomina autor jest forma relacjonistyczna (św. Bazyli Wielki). Wedle tej teorii nie sama forma czy harmonia, ale pewne proporcje zachodzące między oglądającym a tym, co oglądane stanowi o pięknie (chodzi o zgodność postrzegającego z postrzeganym). Dopiero dzięki tej teorii piękna udało się wyraźnie oddzielić prawdę, dobro i samo piękno. Teoria formy czy teoria harmonii z punktu widzenia piękna jako takiego musi być uzupełniana o relacjonizm.

W drugim rozdziale książki poruszona została kwestia dotycząca wieloznaczności, jednoznaczności i analogii teorii piękna. Autor twierdzi, iż istnieje jednoznaczna teoria piękna. Tam, gdzie człowiek jawi się jako substancjalnie złożony, a byt analogiczny, piękno nabiera wymiaru analogicznego. Nie można jednak mówić, by dane teorie były wieloznaczne.

Trzeci rozdział traktuje o sztukach pięknych. Autor podaje definicję sztuki; brzmi ona: „sztuka" jest poprawnym (prawdziwym, słusznym) pojmowaniem rzeczy, która ma być wytworzona. Innymi słowy, sztuka ma swe ostateczne źródło w intelekcie i piękno znajduje swe właściwe miejsce przede wszystkim w poznaniu rozumowym.

Kolejna część książki dotyczy czasów nowożytnych oraz współczesnych i zajmuje się problematyką estetyki. Autor podejmuje próby dotarcia do korzeni estetycznych teorii piękna. Pisze zatem, iż właśnie estetyka ma pomóc w uzyskaniu takiego poznania zmysłowego, które będzie najwyraźniejsze z niewyraźnych. Mowa tu głównie o nurtach estetyki, którą uprawiano w ramach poszczególnych kierunków filozoficznych przy wykorzystaniu osiągnięć nauk. Estetyka to nauka o pięknie, a potem o sztukach pięknych. Dziś estetyka ciąży ku sztuce, piękno schodzi na plan dalszy. Kolejnym krokiem było oderwanie się piękna od bytu, co z kolei doprowadziło w dalszej kolejności oderwanie od normy. Już ani byt ani norma nie są piękne- twierdził Hegel, co stanowiło kolejny wyłom w stosunku do tradycji klasycznej. Piękno ma być w duchu, a nie w obcej duchowi rzeczywistości. Oddanie piękna naturze, stwierdza autor, opiera się na błędnym heglowskim założeniu, iż to, co nie jest duchem, nie może być wprost przedmiotem poznania i życia ducha, lecz musi być najpierw przez ducha „obrobiona". Również realne podstawy utraciło piękno utożsamiane z wartością estetyczną.

W rozdziale kolejnym autor zwraca uwagę na estetyczne teorie piękna i przypomina, iż dla starożytnych i średniowiecznych autorów piękno „szło w górę"- apelowało do intelektu, zaś w estetyce zniża się do poziomu jakości zmysłowych. Właśnie zmysły i ich przedmiot przejęły bogactwo i konkretność, jakie faktycznie posiada byt. Intelekt natomiast skierowany został ku ogółowi i ubogim w treść abstraktom.

Opierając się na teorii wartości, jak i na genezie samej estetyki, stwierdza się , że również stanowisko relacjonistyczne należy do szerokiej tendencji wiązania piękna z przedmiotem, ponieważ wartość, jaką jest piękno, mimo iż przysługuje jakiemuś przedmiotowi, mieści się ostatecznie w obrębie podmiotu, gdyż jest tylko jego immanentnym korelatem. Najbardziej wyostrzoną teorią wiążącą piękno z podmiotem będzie niewątpliwie skrajny subiektywizm.

Drugi nurt rozumienia piękna ma swą genezę w filozofii Hegla i stanowi uzupełnienie nurtu pierwszego, mianowicie- piękno jest ekspresją podmiotu, która najbardziej adekwatnie materializuje się w sztuce.

Piękno nie może znajdować się przed myślą i przed wolnością, lecz wraz z nimi. Należy je tylko oderwać od dogmatycznie traktowanej zmysłowości, a intelektowi i woli przyznać głębszą rolę w kontakcie z bytem.

Kolejny rozdział książki dotyczy filozofii piękna i tego, czym jest piękno. Autor uważa, że piękna należy szukać na styku bytu i osoby. Mowa jest o tym, że genezy sztuki, a tym samym piękna estetycznego, należy szukać właśnie w refleksji i miłości towarzyszącej. Piękno z punktu widzenia ludzkich przeżyć jest wartością transcendentalną, która musi się jednak pojawić na końcu. Piękno musi poprzedzać znajomość dwu innych składników, mianowicie dobra i prawdy. Każdemu poznaniu zmysłowemu towarzyszą uczucia.

Filozofia piękna, w przeciwieństwie do estetyki, nie jest zamknięta w jakiejś jednej kategorii piękna. Jest w niej miejsce na różne typy piękna, również pozaestetycznego. Bo nie estetyka, ale filozofia piękna może dostarczyć odpowiedzi na pytanie, czym jest piękno.

Ostatnią część rozprawy autor poświęcił na paradoks brzydoty. Brzydota, w przeciwieństwie do piękna, to wszystko to, co wywołuje uczucia niemiłe, nieprzyjazne. Paradoks polega na tym, że mimo, iż coś jest kalekie i zdeformowane, to i tak przykuwa uwagę i jest chętnie oglądane. Podkreślone zostało, iż brzydota nie jest kategorią piękna.

Spór o piękno trwa nadal. Problemem stało się skierowanie go na właściwe tory. Bo albo koncentrować należy się na estetyce, która nie może oderwać się od rzeczywistości, albo na filozofii piękna, która tę rzeczywistość realnie istniejącą afirmuje.

recenzja, recenzja książki, Spór o piękno, spor o piekno, recenzja spor o piekno, nasze teksty, nasze recenzje

{linkr:related;keywords:recenzja;limit:5;title:Zobacz+jeszcze}

Recenzja książki: TRENING TWÓRCZOŚCI (EDWARD NĘCKA)

autor: E.Marciniak

Trening twórczości, wbrew powszechnym przekonaniom jest możliwy. A czym jest? Otóż trening twórczości to system ćwiczeń stosowanych doraźnie w celu zwiększenia potencjału twórczego jednostki lub grupy osób. Trening taki prowadzi do większej pomysłowości, giętkiego myślenia, wrażliwości intelektualnej i wszystkiego, co wiąże się z twórczością.

Rozdział pierwszy tej książki dotyczy ćwiczeń interpersonalnych w treningu twórczości. Z koncepcji „umysłu zbiorowego" wynika, że najważniejszą cechą grupy działającej jako jedność jest wzajemne podchwytywanie swoich pomysłów przez członków grupy. W kolejnych częściach tego rozdziału opisane zostały techniki rozwijające współdziałanie, polepszające wzajemne porozumiewanie się i wytwarzające właściwy klimat emocjonalny. W tym rozdziale autor wiele miejsca poświęcił opisowi technik ćwiczeń, z których warto wymienić kilka. Będą to na przykład: „budowanie", „mordowanie pomysłów", „wspólne dzieło", „aktywne słuchanie", „komunikatywny ekspert", „język ciała", „przedstawianie się", „czuję się jak...", „jestem...", „kojarzysz mi się..." itp. Ćwiczenia te, jak i pozostałe, zostały opisane przez autora w sposób wyjątkowo obrazowy, tak iż każdy jest w stanie sam owe ćwiczenia przetestować na sobie. Dodatkowo każde z ćwiczeń uzupełniane zostało o ciekawe przykłady, co zdecydowanie ułatwia wyobrażenie, jak wybrane ćwiczenie ma wyglądać w praktyce. Autor pod koniec rozdziału zastrzega, by przeprowadzać ćwiczenia w miarę możliwości w kolejności, w jakiej zostały opisane i by jednak do wszystkich zaleceń nie podchodzić zbyt restrykcyjnie. Cały trening i dobór odpowiednich ćwiczeń zawsze powinien być dokonywany pod daną grupę, gdyż każdą tworzą inni ludzie.

Kolejna część książki poświęcona została motywacjom. Autor podkreśla, że motywacyjna strona twórczości w najmniejszym stopniu poddaje się oddziaływaniom treningowym. Wiele motywów, skłaniających ludzi do jakiejkolwiek działalności twórczej, w ogóle nie nadaje się do rozwijania w formie treningu grupowego. Motywacje trudno trenować, gdyż nie da się jednoznacznie stwierdzić, co tak naprawdę stanowi dla ludzi najlepszą motywację. Wiadomo jednak, że ważną rolę odgrywa ciekawość poznawcza i tzw. „potrzeba naprawiania". Te właśnie czynniki są szczególnie wartościowe jako skłaniające do twórczego myślenia. Celem treningu jest rozwijanie dyspozycji motywacyjnych; chodzi o to, by każdy uczestnik potrafił w odpowiedniej dla siebie chwili wzbudzić w sobie proces motywacyjny.

Ten rozdział jak i poprzedni został opatrzony zbiorem ciekawych ćwiczeń, spośród których warto zaprezentować kilka; są to m.in.: „burza pytań", „naiwne pytanie", „co mnie dziwi?", „co jest do zrobienie?", „ulepszanie produktu" itd. Na koniec rozdziału autor pokusił się o zamieszczenie opisów dodatkowych, innych motywacji, które również mogą mieć pozytywny wpływ na twórcze myślenie uczestników treningu.

Rozdział kolejny poświęcony został zdolnościom. Autor wyjaśnia, iż termin „zdolność" oznacza indywidualny poziom sprawności w zakresie wykonywania określonej operacji intelektualnej. Inna teoria na ten temat głosi, iż „zdolność" to maksymalny pułap osiągnięć danej jednostki w pewnym obszarze działań. Istnieje klasyfikacja zdolności, dzięki której możliwa stała się klasyfikacja odpowiednich im operacji biorących udział w procesie twórczym. Przyjmuje się, że istnieje sześć takich grup, mianowicie: abstrahowanie, dokonywanie skojarzeń, rozumowanie dedukcyjne, rozumowanie indukcyjne, myślenie metaforyczne i dokonywanie transformacji na obiektach lub ich wewnętrznych reprezentacjach. Układ niniejszego rozdziału odpowiadał tej właśnie kolejności i każda jego część zawierała ćwiczenia rozwijające odpowiednią grupę zdolności twórczych. Są wśród nich np. „chińska encyklopedia", „łańcuchy alternatywne", „co by było gdyby...?", „alegoria", życie jest jazdą na tygrysie, bo..." itp.

Ćwiczenia w zakresie zdolności intelektualnych stanowią najobszerniejszą część pracy.

Następny rozdział dotyczył przezwyciężania przeszkód. Autor wyjaśnił, że nie wszystkie przeszkody można pokonać dzięki treningowi, gdyż są one zbyt głęboko tkwiące w samym człowieku. Dlatego też należy im zawczasu zapobiegać, zamiast później usuwać. Jest również zaznaczone, że książeczka ta tylko w ograniczonym stopniu i z ograniczonym skutkiem może przyczynić się do usuwania przeszkód. Nęcka podał kilka sposobów przezwyciężania przeszkód: widzenie inaczej, osłabienie wewnętrznej cenzury, twórcza samoocena, normy grupowe. Wśród tych sposobów znaleźć można wiele atrakcyjnych ćwiczeń, m.in.: „bezludna wyspa", „zalety wad i wady zalet", „myślenie życzeniowe", „mój dobry pomysł" itp.

Rozdział kolejny stanowi swego rodzaju niezbędnik dla każdego, kto chciałby kiedykolwiek taki trening przeprowadzać. Autor podaje kilka praktycznych rad jak i przestróg, by trening był owocny i przyjemny dla obydwu stron.

recenzja, recenzja książki, trening twórczości, trening tworczosci, recenzja trening, nasze recenzje, nasze teksty

{linkr:related;keywords:recenzja;limit:5;title:Zobacz+jeszcze}

Poniższy tekst powstał na potrzeby konkursu pt. "Mój wymarzony podręcznik" przeznaczonego dla nauczycieli języka polskiego. Aby uciąć szelkie niedopowiedzenia z góry informuję, że jego autor został wyróżniony za swój tekst. Ostatnio, brnąc przez bity informacji przypadkiem, natknąłem się na - jak mi się dotychczas wydawało - zaginiony kilka lat temu tekst i postanowilem wydobyć go z niebytu cyfrowej niepamięci.