Sławomir Mrożek

Sławomir Mrożek

  • Czas akcji Tanga

    Czas akcji Tanga Sławomira Mrożka

    Jednym z istotnych elementów analizy dramatu jest określenie czasu akcji.

  • Dramat współczesny

    Współczesność. Dramat współczesny.

    Dramaturgia powojenna (po drugiej wojnie światowej)

    Jerzy Szaniawski - dramat

    Dwa teatry, 1946

    1. dwie koncepcje sztuki

      1. Teatr Małego Zwierciadła

      2. Teatr Snów

    Leon Kruczkowski - dramat

    Niemcy, 1949

    1. nowy, ludzki obraz prawdziwych Niemców

      1. bojących sie Hitlera

      2. ufających mu

      3. wierzących w niego

    Witold Gombrowicz - dramat

    Ślub, 1953

    1. surrealizm

      1. akcja dramatu to sen

    2. Henryk, żołnierz walczący we Francji przenosi się we śnie do domu rodzinnego

      1. tam wszystko zdegenerowane

      2. oddaje hołd ojcu

      3. następnie go znieważa i staje się tyranem

        1. nęka rodziców

        2. skłania przyjaciela do samobójstwa

      4. ogłasza się niewinnym i rozkazuje uwięzić siebie

     

    Sławomir Mrożek - dramat

    Tango, 1964
    Emigranci, 1974

    Cechy dramaturgii Mrożka

    1. Teatr absurdu

    2. tragizm bohatera - bohater odczuwa wyższą konieczność, ale jest ona pozbawiona sensu

    3. groteskowość

    4. zderzenie różnych stylów wypowiedzi

    5. parodia różnych stylów wypowiedzi

    6. bohaterowie wykreowani w oparciu o różne stereotypy

    7. demaskacja groteskowych schematów życia

    8. obnażanie strachu przed totalitaryzmem

    9. elementy farsy

    10. przeciwstawność zachowania i roli społecznej bohaterów

    Tadeusz Różewicz - dramat

    Kartoteka, 1960

    1. bohater pozbawiony imienia

      1. ma wiele imion nadawanych przez innych

    2. leży, śpi na łóżku

      1. zawieszenie akcji pomiędzy jawą a snem i niepewność z tego wynikająca

    3. kolejne wydarzenia nie są ze sobą powiązane

    4. wyskakują jak ze snu, z kartoteki przeżytych już wcześniej wydarzeń

    5. bohater psychologicznie jest zależny od dawnych doświadczeń

    6. tematem dramatu jest świadomość, psychika współczesnego człowieka

      1. niespójna

      2. rozdarta między wczoraj a dziś

      3. zdezintegrowana

    7. chór pojawia się w podobnej funkcji co w tragedii antycznej

      1. to klasycy-strażnicy konwencji

      2. komentuje zachowanie bohatera

        1. w wypowiedziach autotematycznych

      3. nudzi się n scenie

      4. nie potrafi nic zaradzić, jest bezradny

      5. nie ma jednak już racji bytu

        1. jest bezużyteczne

    8. sztuka przedstawia śmierć teatru we współczesnym świecie

      1. powstały w efekcie chaos jest jednak poczatkiem czegoś nowego

    Grupa Laookona, 1961

    Świadkowie, albo Nasza mała stabilizacja, 1962

    Spaghetti i miecz, 1963

    Wyszedł z domu, 1965

    Stara kobieta wysiaduje, 1968

    1. kultura, świat rozrasta się jak śmietnik

      1. zaśmieca ludzkie umysły, zamienia je w śmietnik

        1. np. umysł kelenera gromadzacego wycinki z gazet

      2. niszczy naturę

      3. pozbawia człowieka instynktu życia

    2. dramat przetwarza mit eleuzyjski o Demeter i Kore

      1. współczesna Demeter to stara kobieta, ktora nie może już rodzić

        1. to także alegoria starej Europy z jej kulturą

          • niezdolną do rodzenia nowych idei

      2. współczesna Kora nie chce juz rodzić

        1. współczesny mit wiecznej młodości

          • jest przyczyną bezradności wobec śmierci

          • sprawia, że śmierć i przemijanie nas przerażają

      3. na śmietniku parki toczą spór o los młodzieńca - w micie obdarzonego ziarnem, tajemnicą życia

    Do piachu, 1979

    Cechy dramaturgii Różewicza

    1. Teatr absurdu

    2. teatr niemożliwy

      1. nic sie nie dzieje na scenie

    3. teatr niekonsekwencji

      1. przedstawienie jest kompromisem

    4. redukcja akcji

      1. brak zawiązania i rozwiąznia akcji

    5. brak intrygi

    6. realizm poetycki

      1. świat przedstawiony to elementy rzeczywistości

      2. poetyckość obrazowania

    7. luźna kompozycja

    8. przekorą i ironią demsakuje umowności sztuki

    9. dwa systemy odniesień dla człowieka

      1. uklady społeczne, historia, kultura współczesna

      2. spór z konwencją sztuki, teatru, reguł dramatu

    10. bohaterowie bez imion

    11. bohaterowie atakowani są mnóstwem bodźców

      1. próbuja bronić się przed zatraceniem się

      2. nadmiar bodźców nie kształtuje, ale wyjaławia bohaterów

    12. absurd

      1. pozbawianie celu

      2. pozbawianie sensu

    Eugene Ionesco - dramat

    Łysa śpiewaczka, 1950
    Krzesła, 1952

    Samuel Beckett - dramat

    Czekając na Godota, 1953
    Końcówka, 1957

    Bibliografia:

    1. Belczyk A., Płatek K., Żak M., Wydarzenia kulturalne ostatniego tysiąclecia, Videograf: Katowice 1993.

    2. Burkot S. Literatura polska w latach 1939 -1989, WSiP: Warszawa 1993.

    3. Matuszewski R., Polska literatura współczesna, WSiP: Warszawa 1986.

    4. Rosiek S., Majchrowski Z., Między tekstami. Wiek XX. Współczesność, GWO: Gdańsk 2005.

    5. Woroczyński T., Literatura polska po 1939 roku, WSiP: Warszawa 1994.

  • Gatunek Tanga Mrożka

    Gatunek Tanga S. Mrożka

    dramat groteskowy

    Gatunek Tanga to dramat groteskowy. Nie mniej jednak dramat Mrożka jest pod względem gatunkowym dość synkretyczny. Jeśli chodzi o gatunek - Tango to również tragikomedia i farsa.

  • Interpretacje Tanga Mrożka

     Interpretacje Tanga Sławomira Mrożka

    1. Interpretacja - "Tango", jako dramat o sztuce

    Tradycyjna sztuka (pokolenie dziadków) zostaje obalona przez awangardę – Stomila i Eleonorę, która dopuszcza wszelkie chwyty, odrzuca wszelkie ograniczenia. W efekcie, pozbawiona z treści, zatraca się, zużywa i traci związek z rzeczywistością. Jeśli po awangardzie nie uda się wrócić do tradycji, jak proponuje to Artur, musi zwyciężyć sztuka masowa, popkultura – Edek.

  • Język didaskaliów w Tangu Mrożka

    Sławomir Mrożek: Tango - didaskalia

    Analiza didaskaliów w dramacie Mrożka pt. Tango.

  • Język Tanga Mrożka

    Język Tanga Sławomira Mrożka

    Na język dramatu składa się język bohaterów i język didaskaliów.  Język Tanga służy Mrożkowi do kreowania absurdu.

  • S. Mrożek: Tango - plan wydarzeń

    Sławomir Mrożek: Tango - plan wydarzeń

    Artykuł prezentuje krótki plan wydarzeń w "Tangu" Sławomira Mrożka.

  • Tango - akcja i fabuła

    Akcja i fabuła dramatu: "Tango"

    (Sławomir Mrożek)

    Zarówno fabuła, konstrukcja postaci, jak i język dramatu Sławomira Mrożka zmierzają w kierunku absurdu i wykorzystują groteskę jako podstawowy środek budowania świata w sztuce jaką jest "Tango".

    "Tango" - akcja

    Akcja dramatu jest nieskomplikowana:

    • na nowoczesność rodziców nie zgadza się Artur i próbuje przywrócić porządek sprzed rewolucji rodziców
    • po śmierci babci Eugenii wykorzystuje Edka do swoich celów i przemocą przygotowuje kolejny przewrót
    • Artur ponosi porażkę, a władzę przejmuje Edek

    S. Mrożek: Tango - plan wydarzeń

    "Tango" - fabuła

    Akcja "Tanga" zostaje poszerzona o wspomnienia Stomila i Eleonory z czasów, kiedy zbuntowali się przeciw rodzicom, przeprowadzili rewolucję obyczjową i założyli własną nowoczesną rodzinę. Wuj Eugeniusz też czasem wzdycha za tymi czasami.

  • Tango wobec tradycji literackiej

    „Tango" wobec tradycji literackiej.

    Intertekstualności w "Tangu"

  • Zinterpretuj opowiadanie Sławomira Mrożka Lolo

    Wypracowanie maturalne - przykład: Zanalizuj i zinterpretuj opowiadanie Sławomira Mrożka Lolo, zwracając uwagę na sposób kreowania bohaterów i paraboliczny charakter sytuacji przedstawionej w tekście.

    Wzorcowe wypracowanie maturalne - przykład

    można uzyskać maksymalnie 25 punktów

    Opowiadanie Sławomira Mrożka pt. Lolo wpisuje się w nurt satyry antysystemowej lat 60.-70. XX wieku, przyjmującej formułę paraboli. Doświadczenia totalitaryzmu, przetworzone przez Mrożkowską wyobraźnię i poczucie humoru, przynoszą opowieść uniwersalną, prostą, a mimo to pełną ukrytych znaczeń. Przyzwyczajeni jesteśmy odczytywać historyjki o zwierzętach w kontekście tradycji literackiej (bajka ezopowa) i poszukujemy pouczającej puenty. Tym razem jednak puenta nie brzmi jak morał. Jest raczej próbą refleksji nad światem, na co wskazuje niepokojące pytanie, kończące opowiadanie: