Wiliam Szekspir - Język-polski.pl

Don Kichot, Romeo i Julia. Literackie obrazy miłości*

Literackie obrazy miłości i sposoby ich kreowania we fragmentach Don Kichota z La Manchy Miguela de Cervantesa Saavedry oraz Romea i Julii Williama Szekspira.

Artykuł zawiera opracowane przez CKE zadanie maturalne z języka polskiego na poziom rozszerzony. Egzamin maturalny z języka polskiego - Poziom rozszerzony - Maj 2014

Hamlet - tekst

Królewicz duński

William Szekspir

Osoby występujące w Hamlecie:

Klaudiusz
Hamlet
Poloniusz
Horacy
Laertes
Woltymand
Korneliusz
Rozenkranc
Gildenstern
Ozryk
Ksiądz
Oficerowie:
Marcellus
Bernardo
Francisko
Rajnold
Rotmistrz
Poseł
Duch ojca Hamleta
Fortynbras
Gertruda
Ofelia
Panowie,
damy,
oficerowie,
żołnierze,
aktorowie,
grabarze,
majtkowie,
posłowie.

Rzecz odbywa się Elzynorze.

Miejsce akcji:

Dania, zamek Elzynor.

Spis treści

Akt pierwszy
Akt drugi
Akt trzeci
Akt czwarty
Akt piąty

Hamleta, Makbet i tragedia szekspirowska

Tragedia szekspirowska, Hamlet, Makbet - porównanie

Tragedia szekspirowska	Makbet	Hamlet
różne miejsca akcji	Szkocki zamek Makbeta, wrzosowiska, obóz rycerski, zamek Makdufa, pustkowie czarownic, angielski zamek królewski	Elzynor, okręt płynący do Anglii, równina w Danii
czas akcji rzadko pokrywa się z czasem fabuły czas akcji może zostać rozciągnięty na lata	akcja obejmuje około 17 lat	akcja toczy się wiele dni, duch ojca zdradza przeszłość
wielowątkowość sceny zbiorowe brak chóru	różne wątki np.: dzieje Banka, rozwój opozycji w kręgu elity społeczeństwa, dramat lady Makbet, Makduffa łączy postać Makbeta, sceny zbiorowe: pole bitwy, przyjęcie w domu Makbeta chóralne kwestie czarownic nie pełnią tej samej roli, co chór (nie oceniają, nie komentują)	zdobycie władzy, miłość poza tym liczne epizody połączone w całość osoba bohatera
mieszanina stylów: proza, poetycki charakter monologów wiersz biały,	liczne monologi	liczne monologi, pojawiają sie listy
zmienność nastroju, czyli po scenach tragicznych, okrutnych występują sceny żartobliwe przyroda stanowi tło dla scen, tworzy, potęguje nastrój grozy	żarty odźwiernego po zabiciu Dunkana	żarty grabarzy tuż przed pogrzebem Ofelii
język nie zawsze podniosły, bogactwo mowy potocznej, regionalizmy, przysłowia, celne powiedzenia, indywidualizacja języka dostosowana do charakteru osób, ale np. w monologach występuje mnóstwo ozdób retorycznych, metafor i porównań	monolog odźwiernego	Monologi Hamleta
na scenie obecni są bohaterowiei wysoko urodzeni i niskiego pochodzenia	Makbet, Dunkan, pokojowcy,	Hamlet
bohater dynamiczny, zmienia się, jest skomplikowany pod względem psychicznym	Makbet z szlachetnego rycerza zmienia się w paranoicznego despotę, a nawet szaleńca ufnego we własną nieśmiertelność. Lady Makbet również zmienia się – popada w szaleństwo	Hamlet dojrzewa do czynu to postać rozdarta, skomplikowana. Jego postępowanie zależy od nastroju: dylematy nie pozwalają mu pomścić ojca, ale w gniewie morduje Poloniusza.
są sceny pojedynków, otruć, bohaterowie umierają na scenie		ostatnia scena tragedii
przewaga scen realistycznych, występowanie świata fantastycznego w roli pomocniczej względem fabuły, przemieszanie światów, nakładanie się ich na siebie, nastrój grozy i niesamowitości, sceny wizyjne; istnienie świata fantastycznego jest wynikiem upostaciowania przez Szekspira psychologicznych motywacji bohaterów	duch Banka, zjawy w grocie	Duch ojca Hamleta zmusza go do działania, upomina się o zemstę
zachowanie łańcucha przyczynowo-skutkowego przy jednoczesnym jego rozluźnieniu	kolejne zbrodnie Makbeta pociągają za sobą następne	kolejne czyny lub ich brak prowadzi do określonych konsekwencji
Tragizm człowieka miotanego różnymi namiętnościami (psychologizm);	Makbet miota się między uczciwością a ambicją, potem między żądzą władzy a strachem;	Hamlet miota się między swoim idealizmem a obowiązkiem, między myślami a czynem
pouczenie moralne	zbrodnia nie popłaca, gubi człowieka	każda zbrodnia zostanie ukarana
Imię głównego bohatera jest zamieszczone w tytule tragedii	Makbet	Hamlet
tematem są wielkie namiętności ludzi człowiek może sam o sobie decydować, a jego tragizm wynika z dokonywania niewłaściwych wyborów spowodowanych uleganiem własnym namiętnościom, spod wpływu których nie potrafi się wyzwolić	żądza władzy fatalny wybór królobójstwa (czarownice to symbol zła, któremu nie trzeba ulec)	zemsta dojrzewanie niezdecydowanego i rozdartego bohatera do zemsty
odwołanie do historii, przekazów, podań i swobodne ich modyfikowanie	wybiórczooparł się o kroniki Rafała Holinsheda.	na zmodyfikowanej fabule XIII- wiecznej kroniki duńskiej Saxo Grammaticusa, Tomasz Kyd opiera się w Tragedii hiszpańskiej, z której kolei czerpał Szekspir
inscenizacja dosyć luźna, stroje z epoki, aktorzy bez masek, koturnów itp.	inscenizacja dosyć luźna, stroje z epoki, aktorzy bez masek, koturnów itp.	inscenizacja dosyć luźna, stroje z epoki, aktorzy bez masek, koturnów itp.
kobiece role odgrywali młodzi chłopcy,	kobiece role odgrywali młodzi chłopcy,	kobiece role odgrywali młodzi chłopcy,
zmienna dekoracja, choć nadal nie jest zbyt bogata, często miejsce akcji charakteryzują napisy,	zmienna dekoracja, choć nadal nie jest zbyt bogata, często miejsce akcji charakteryzują napisy,	zmienna dekoracja, choć nadal nie jest zbyt bogata, często miejsce akcji charakteryzują napisy,
prolog podział na akty, sceny,		5 aktów o różnej dlugości scen
występowanie długich monologów, oracji zmierzanie ku katastrofie		w monologach najlepiej poznajemy Hamleta (Być albo nie być) katastrofa dokonuje się w ostatnim akcie

Wiliam Szekspir: Makbet - plan wydarzeń

Makbet - plan wydarzeń w Akcie I

Scena 1.

Czarownice zapowiadają dalsze wydarzenia.

Scena 2.

Żołnierz zdaje królowi sprawę z przebiegu bitwy dwukrotnie wskazując Makbeta jako bohatera, który dał zwycięstwo jego wojskom, pokonując zdrajcę Makdonwalda i jego sprzymierzeńca norweskiego władcę.

Scena 3.

Spotkanie Makbeta i Banka z 3 czarownicami.

Przepowiednia.

Makbet i Banko spotykają królewskich posłańców i spełnienie pierwszej części przepowiedni.

Scena 4.

Spotkanie Makbeta z królem w pałacu w Forres.

Scena 5.

Lady Makbet czyta list od tana Kawdor

Spotkanie Makbeta z żoną.

Scena 6.

Przybycie króla do zamku Makbeta.

Scena 7.

Lady Makbet mobilizuje męża do królobójstwa.

Makbet - plan wydarzeń w Akcie II

Scena 1.

Rozmowa Makbeta z Bankiem po uczcie na temat życzliwości króla i spotkania z czarownicami.

Makbet przygotowuje się do mordu.

Scena 2.

Makbet z krwią króla na rękach rozmawia z Lady Makbet o swoich lękach.

Scena 3.

Przybycie Makdufa i Lennoxa.

Odnalezienie zamordowanego króla.

Synowie króla: Malkolm i Donalbein opuszczają zamek Makbeta niepewni o swoje życie.

Scena 4.

Rosse i starzec rozmawiają o dziwnym zachowaniu natury towarzyszącym śmierci króla.

Makbet - plan wydarzeń w Akcie III

Scena 1.

Banko i Fleance opuszczają dwór Makbeta.

Makbet posyła za nim dwóch zabójców.

Scena 2.

Makbet rozmawia z żoną o stanie swojego ducha i zleconemu zabójstwu Banka.

Scena 3.

Zabójstwo Banka i ucieczka Fleance'a.

Scena 4.

Uczta, w trakcie której zabójcy zdają sprawę ze swoich działań, Makbet widzi zjawy i zachowuje się jak szalony.

Scena 5.

Gniewna reprymenda Hekate skierowana pod adresem czarownic

Scena 6.

Rozmowa Lorda z Lennoxem przedstawiająca Makbeta jako tyrana i skrytobójcę, a Makdufa jako jego niejawnego przeciwnika.

Makbet - plan wydarzeń w Akcie IV

Scena 1.

Spotkanie Makbeta z czarownicami, na którym ich twór – Zjawisko przepowiada królowi przyszłość i przestrzega przed Makdufem.

Scena 2.

Ostrzeżenie Lady Makduf przez Rosse i Nieznajomego.

Zlecone przez Makbeta zabójstwo syna i żony Makdufa pod nieobecnośc tana Fajfu

Scena 3.

Dialog Makdufa i Malkolma pokazujący tyranię Makbeta, nazywanego przywłaszczycielem.

Rosse donosi Makdufowi o mordzie na jego rodzinie.

Makbet - plan wydarzeń w Akcie V

Scena 1.

W rozmowie Damy z Lekarzem dowiadujemy się o szaleństwie Lady Makbet, którą prześladuje obraz krwi na rękach.

Scena 2.

Rozmowa wojsk zmierzających na zamek dunzynański, w którym do obrony przygotowuje się Makbet.

Scena 3.

Wierząc w przepowiednie Makbet zakłada zbroję po tym, jak Sejton poinformował go o wojsku zmierzającym ku zamkowi, jednocześnie rozmawia z lekarzem o beznajdziejnym stanie swojej obłąkanej żony.

Scena 4.

Siward, Malkolm, Makduf i ich wojska ruszają na Dunzynan.

Scena 5.

Śmierć Lady Makbet i komunikat Żołnierza o tym, że las Birnam idzie w stronę zamku.

Scena 6.

Rozpoczęcie szturmu na zamek.

Scena 7.

Pojedynek Makdufa z Makbetem.

Test z treści Makbeta

Makbet Wiliama Szekspira jako studium zbrodni i uniwersalna opowieść o człowieku

Makbet pochodził z zacnego rodu, odznaczał się licznymi cnotami, które winien posiadać zacny rycerz i dowódca. Nie obce mu było poświęcenie się dla dobra narodu i ojczyzny. Lecz metamorfoza głównego bohatera jaka pojawia z akcją rozdziela go na dwie kompletnie różniące się strony, tą dobrą i złą.

Dobra wspomina mu o moralności i etyce człowieka. Natomiast ta druga zachęca go do zdobycia tronu, a co za tym idzie sławy. Bohater tytułowy, dowódca wojsk króla Dunkana, tan Glamis i Kawdoru, królobójca i na końcu król Szkocji. Jego dobroć i honor rycerski zostaje zniszczony poprzez chęć władzy. Nadużycie zaufania przyjaciół, fałszywość, nieustanne kłamstwa... wszystko co dobre w Makbecie zostało zastąpione powyżej wymienionymi cechami, które w pełni zapanowały umysłem Makbeta.

Plejada wzorcowych cech naszego bohatera nie wskazuje na zdolność skrzywdzenia kogokolwiek i popełnienia jakiejkolwiek zbrodni.

Wraz z momentem kiedy słyszy przepowiednię czarownic i spełnieniu się jej pierwszej części, wierzy że zostanie królem Szkocji. Daje mu to wiele do myślenia, a kolejne sytuacje które potwierdzają prawdopodobieństwo spełnienia się owej wróżby, sprawiają iż ambicja bierze górę nad honorem. Opowiada żonie o zaistniałej sytuacji, która przekonuje go do popełnienia zbrodni. Makbet z zimną krwią zabija Dunakana. Tragizm postaci: świadomość okrucieństwa i niechęć do tego oraz wewnętrzne zagubienie. Po mordzie rośnie w siły, jest zdeterminowany i gotowy do kolejnych zabójstw. Dotąd odwaga wypełniona uczciwością, zamienia się w niepohamowaną grę zbrodni. Zaskakujący jest fakt, że uważa się za niewinnego, skrytobójstwo staje się dla niego honorową walką z wrogiem.

Makbet usuwa z drogi kolejne osoby, które utrudniłyby mu dojście na tron. Aby, być królem traci ostatki swojej godności i moralności.

Do metamorfozy głównego bohatera, przyczyniły się osoby postronne. W głównej mierze jego żona oraz czarownice, które obiecały mu „gruszki na wierzbie”.

Lady Makbet która słynąca z przebiegłości, pokierowała mężem jak marionetką nie zważając na skutki zaplanowanego morderstwa. To ona była jego ostoją i w niej pokładał nadzieję, było to dla niego wyjątkowe, dlatego umocniło go to o słuszności tego czynu.

Dobroduszne czarownice które powiedziały mu o przepowiedni, rozwijają w nim ambicję i chęć osiągnięcia celu. To one były pośrednikiem tych mordów i to one przyczyniły się w głównej mierze do upadku Makbeta.

Makbet był dwiema duszami. Jedna dusza była dobra, a druga zła. Słabość i pycha zapoczątkowały chęć zdobycia korony. Przed popełnieniem zbrodni szarga nim honor i moralność, lecz bezlitosna małżonka pomaga mu szybko je rozwiać.

Może się wydawać, że to Lady Makbet spowodowała upadek bohatera... w końcu to ona zaplanowała i namówiła go do morderstwa króla, jednak gdyby głębiej zastanowić się nad tym problemem doszlibyśmy do wniosku iż to sam Makbet jest winien. Miał swój rozum a mimo to dał namówić się na ten godny potępienie czyn. Był zbyt słaby, aby przeciwstawić się swojej żądzy. Poniósł klęskę, ponieważ pozwoliła mu na to jego bezmyślność. Pozwolił sobą zawładnąć.. najpierw czarownicą, potem żonie która, aby zostać królową posłużyła się swoim mężem. Makbet był świadomy tego, że łamie kodeks rycerski, ale mimo to zabił króla dla własnej korzyści. Tak więc sam jest sobie winien bo gdyby nie pierwsze zabójstwo nie stoczyłby się niżej zabijając po kolei swoich przyjaciół.

Tragedia ta to opowieść o najpodlejszym upadku moralnym człowieka, który stoczył się do poziomu piekieł. Ze wzoru do naśladowania stał się człowiekiem godnym potępienia. Tak naprawdę sam przyczynił się do swojego upadku. Żona i wiedźmy był tylko postaciami postronnymi, które w pewien sposób pomogły mu „podjąć” decyzję. Makbet staczał się coraz niżej, tylko po to, aby zaspokoił swoją żądze władzy. Usprawiedliwiał sam siebie, uważając się za niewinnego. Ta sytuacja pokazuje jak słabo zna samego siebie i jak trudno oprzeć się pokusie, bo przecież wiele osób mając przed sobą takie perspektywy jak Makbet nie cofnęłyby się przed niczym, co oczywiście nie jest usprawiedliwieniem dla takiego postępowania.

Makbet - tekst dramatu

Makbet - tekst

William Szekspir

Osoby występujące w Makbecie

Dunkan – król szkocki
Malkolm i Donalbein – synowie Duncana
Makbet i Banko – wodzowie
Makduf, Lennox, Rosse, Menteith, Angus, Caithness – panowie szkoccy
Fleance – syn Banka
Siward – hrabia Northumberland, dowódca wojsk angielskich
Młody Siward – jego syn
Sejton – oficer pod rozkazami Makbeta
Chłopiec – syn Makdufa
Lekarz angielski
Lekarz szkocki
Żołnierz
Odźwierny
Starzec
Lady Makbet
Lady Makduf
Dama – na usługach Lady Makbet
Hekate i Trzy Czarownice
Lordowie,
panowie,
dowódcy wojsk,
żołnierze,
zbójcy,
słudzy i gońcy.
Duch Banka.

Miejsce akcji:

Szkocja, ale pod koniec czwartego aktu miejscem akcji jest Anglia.

Spis treści Makbeta

Akt I Makbeta

Scena pierwsza
Scena druga
Scena trzecia
Scena czwarta
Scena piąta
Scena szósta
Scena siódma

Akt II Makbeta

Scena pierwsza
Scena druga
Scena trzecia
Scena czwarta

Akt III Makbeta

Scena pierwsza
Scena druga
Scena trzecia
Scena czwarta
Scena piąta
Scena szósta

Akt IV Makbeta

Scena pierwsza
Scena druga
Scena trzecia

Akt V Makbeta

Scena pierwsza
Scena druga
Scena trzecia
Scena czwarta
Scena piąta
Scena szósta
Scena siódma

Makbet a tragedia szekspirowska i antyczna

Porównanie Makbeta Wiliama Szekspira z tragedią szekspirowską i tragedią antyczną

Makbet jako studium zła

Tragedia przekazująca uniwersalne wartości dla wszystkich ludzi i doszukująca się genezy zła. Co wpływa na postępowanie człowieka w jego życiu? Gdzie rodzi się zło? Czy człowiek panuje nad złem?

Miłość. Obraz miłości w Romeo i Julii*

Obraz miłości w Romeo i Julii Williama Szekspira i innych tekstach kultury. ROzważ problem, postaw tezę i udowodnij ją na podstawie fragmentu i innych tekstów kultury.

Artykuł zawiera zadanie maturalne do nowej matury (poziom rozszerzony) opracowane na podstawie arkusza maturalnego CKE - matura z języka polskiego.

Plan wydarzeń. Hamlet W. Szekspira

Wiliam Shakespeare Hamlet. Plan wydarzeń w Hamlecie Szekspira

Akt I

sc. 1 Bernardo w rozmowie z Marcellusem i Horacym mówi o spotkaniach z duchem króla Hamleta, który sam się pojawia w trakcie rozmowy.

sc. 2 Hamlet w rozmowie z ojczymem i matką pokazuje swój dystans wobec nich. Horacy informuje go o duchu ojca.

sc. 3 Poloniusz zakazuje Ofelii spotkań z Hamletem.

sc. 4 Spotkanie Hamleta w asyście Horacego i Marcellusa z duchem ojca.

sc. 5 Rozmowa ojca z synem, w której wzywa Hamleta do pomsty ujawiniając szczegóły zbrodni Klaudiusza.

Akt II

sc. 1 Poloniusz wysyła Rajnolda z pieniędzmi do Francji, by skontrolował Laertesa. Ofelia zdaje sprawę z szaleństwa Hamleta. Poloniusz udaje się do króla z tą wieścią.

sc. 2 Poloniusz bada szaleństwo Hamleta, podobny cel mają Gildenstern i Rozenkranc. Przybywa trupa aktorska. Hamlet postanawia namowić aktorów do swego przedstawienia, aby zbadać Klaudiusza.

Akt III

sc. 1 Podsłuchiwanie Hamleta z Ofelią przez Poloniusza i Klaudiusza. Decyzja Klaudiusza o wysłaniu Hamleta do Anglii.

sc. 2 Spektakl oglądany przez Hamleta, Horacego, Ofelię, Poloniusza i Królową, z którego Klaudiusz wychodzi wstrząśnięty.

sc. 3 Przygotowania do podróży do Anglii. Monolog Klaudiusza .

sc. 4 Poloniusz ginie podsłuchując na prośbę Króla rozmowę Hamleta z Królową.

Akt IV

sc. 1 Król zleca Rozenkrancowi i Gildensternowi odnalezienie Hamleta i ciało Poloniusza.

sc. 2 Rozenkranc i Gildenstern odnadują Hamleta.

sc. 3 Rozmowa Hamleta i Klaudiusza, znalezienie zwłok Poloniusza.

sc. 4 Fortynbras prosi o przejście wojsk norweskich przez Danię na wojnę z Polską.

sc. 5 Szaleństwo Ofelii. Laertes upomina sie na czele ludu o sprawiedliwość w sprawie śmierci ojca.

sc. 6 List Hamleta do Horacego zdający sprawę z napadu korsarzy na okręt Hamleta.

sc. 7 List Hamleta zapowiadający jego przybycie na dwór królewski. Klaudiusz buntuje Laertesa przeciwko Hamletowi i umawi się z nim co do zatrutego ostrza i wina. Wiadomość o śmierci Ofelii.

Akt V

sc. 1 Rozmowa Hamleta z Grabarzami. Pogrzeb Ofelii.

sc. 2 Rozmowa Hamleta z Horacym i Ozyrykiem na temat umiejętności szermierczych Laertesa. Wezwanie do pojedynku. Pojedynek . Królowa pije zatrute wino, by ocalić syna. Laertes umierając przyznaje się do zdrady, wskazuje Hamletowi króla jako truciciela. Hamlet zabija Klaudiusza. Przybycie Fortynbrasa.

Shakespeare William

William Shakespeare

Życiorys

William Shakespeare został ochrzczony 26 kwietnia 1564 (dokładna data urodzenia nie znana) . Ten wybitny twórca zmarł 23 kwietnia 1616. Szekspir był poetą i dramatopisarzem. Pochodził z miejscowości Stratford-upon-Avon. Żył w czasach Elżbiety I i Jakuba I, kiedy to powstał teatr elżbietański. Miał siedmioro rodzeństwa, trzech braci i cztery siostry. Pochodził z chłopskiej rodziny. Ciekawostką jest fakt, że jego rodzice byli kuzynostwem, bo wtedy było to dopuszczalne. Od 1571 roku uczęszczał do szkoły grammar school, gdzie uczył się humanizmu. W 1582 roku ożenił się ze starszą od siebie Anne Hathaway. Miał troje dzieci. Pociągał go teatr od młodych lat. Gdy narodziły mu się bliźniaki, to niewiadomo co się z nim działo przez 7 lat, bo nie ma o tych czasach informacji.

W wieku 24 lat porzucił żonę i dzieci, by wyjechać do Londynu. Są pogłoski, że małżeństwo rozbiły jego biseksualne zainteresowania. W Londynie, aby przeżyć chwytał się różnych prac, aby w końcu znaleźć lepsze zajęcia jak skryba, aktor, autor przeróbek scenicznych oraz współautor dzieł w teatrze. Później stał się czołową postacią grupy teatralnej Lorda Szambelana. W Londynie został współwłaścicielem teatru „The Globe”. Szekspir cieszył się uznaniem królowej Elżbiety I. W 1596 roku pomógł ojcu uzyskać tytuł szlachecki. Szekspir prawdopodobnie ubierał się skromnie, był dość wysoki, miał piwne oczy i był ciemnym blondynem z kolczykiem w uchu.

W roku 1582 w wieku siedemnastu lat, ożenił się ze starszą od siebie kobietą o osiem lat – Anną Hathaway. Pół roku później, przyszło na świat pierwsze jego dziecko –Zuzanna; później narodzili się bliźniaki: Judyta i Hamnet.
Sześć lat później Szekspir opuścił swoją żonę i dzieci, przenosząc się do Londynu, gdzie spędził dwadzieścia lat.

Pracował w teatrze, pisał kolejne swoje utwory i szybko stał się bardzo popularnym dramatopisarzem w okolicy. Pobyt w stutysięcznym mieście zaowocował również kilkoma utworami: Komedia omyłek, Dwaj panowie z Werony, Tytus Andronikus, Stracone zachody miłości. Dużymi sukcesami dla Szekspira były poematy: Wenus i Adonis, Lukrecja, oraz liczne sonety. W latach 1592-1594 William Szekspir był zmuszony opuścić Londyn, który ogarnęła zaraza. W 1594 roku powrócił do miasta, gdzie razem z zespołem Słudzy Lorda Szambelana wystąpił w teatrze przed królową Elżbietą, w swej sztuce: Komedia omyłek. W tym okresie napisał: Romeo i Julia, Sen nocnej letniej, Kupiec wenecki.

W 1596 roku zmarł jego jedyny syn – Hamnet. Szekspirowi nie przeszkodziło to w dalszych sukcesach na scenie Londynu. W 1598 roku wzniesiono nowy teatr: The Globe („Pod Kulą Ziemską”), którego William był udziałowcem. W owym teatrze, poeta wystawił wiele swoich największych sztuk: Hamlet, Jak wam się podoba, Juliusz Cezar, Wieczór Trzech Króli, Życie Henryka V.
Najlepsze lata twórczości Szekspira, jednak dopiero się rozpoczynały. Zespól posiadał teatr The Globe i pierwszą w Londynie salę teatralną. W tym czasie Szekspir stworzył swoje największe tragedie: Król Lear, Makbet, Otello.

Wielki majątek, który posiadał, zdobył dzięki licznym przedstawieniom, ale i również dzięki swoim inwestycją, które przynosiły mu pokaźne dochody, oraz dużą część jego majątku stanowiły pieniądze z odszkodowań i z licznych procesów, jakie prowadził przeciwko swoim dłużnikom. Wielką sławę zdobył już za życia, w 1609 roku okazał się cykl jego 154 sonetów.
W 1610 roku William Szekspir powrócił na stałe do swojej rodzinnej miejscowości. W 1613 roku podczas spektaklu Szekspira (już bez jego udziału), spłonął teatr The Globe, rok później został odbudowany, a w 1644 roku rozebrany.

23 kwietnia 1616 roku w Stratfordzie zmarł William Szekspir. Jego ciało zostało złożone w prezbiterium kolegiaty Świętej Trójcy. Istnieją liczne spekulacja na temat prawdziwości autora wszystkich dzieł dzięki testamencie w którym Szekspir nie wspomniał o swoich dziełach.

Charakterystyka

Szekspir był osobą cichą a zarazem tajemniczą. Jego dzieła wskazywały na fakty, iż posiadał bardzo ciekawe wnętrze. Pisarz zastanawiał się głęboko nad tematem życia człowieka, trudach jakie napotyka w swojej wędrówce

szekspir po świecie, przeciwnościach oraz nie uniknionych cierpieniach. Ważną rolę w jego życiu odgrywał jego ojciec związując się z nim nawet jak najlepsi przyjaciele. Większość swojej ziemskiej wędrówki poświęcił sztuce. W dużym stopniu prezentował się jako osoba zaangażowana w życie teatralne jako dramaturg,aktor i akcjonariusz. Wielką popularnością cieszył się wśród innych artystów renesansowej literatury. Wielką tajemnicą nadal pozostaje jednak wygląd artysty. Żadne informacje zaczerpnięte z źródeł tam tych wspaniałych lat nie mówią, aby Wiliam kiedy kolwiek zamówił własny portret. Nadal pozostaje wielką tajemnicą dokładny opis fizyczny Szekspira. Istnieją dwa dzieła przypominające postać pisarza, której jednak zostały wykonane dopiero po śmierci dramaturga. Jednym z dzieł jest popiersie w pomniku grobowym Szekspira, które przedstawia postać posiadającą zniekształcenia na twarzy co jednak nie jest poparte źródłami pisanymi. Drugim obrazem Szekspira jest portret Droeshout przedstawiający postać posiadającą czarne falujące włosy, aż do płatków uszu lub barków i starannie przycięte wąsy. Nikt nie potwierdził czy te dzieła naprawde przypominają Wiliama Szekspira w pełnej okazałości.

Cechy Twórczości

Szekspir zaskakuje nas różnorodnością formalną i tematyczną. Znajdujemy tu tragedie i komedie, utwory o podłożu psychologicznym i o charakterze baśniowym. Objętościowo obszerny cykl tworzą dramatyczne kroniki historyczne, których tytuły wskazują na osobę głównego bohatera, króla uwikłanego w intrygi polityczne i walkę o władzę (m. in. Ryszard III, Henryk IV, Henryk VIII).

Dramat szekspirowski - rodzaj dramatu wykreowanego przez Williama Szekspira. Uważany za preskursora nowego stylu dramatycznego.

Szekspir na tle literatury renesansowej jest wyjątkiem. Nie podporządkował się trwającej wtedy modzie, która wzorowała się na antyku. Burzył tradycje nakazujące trzymać się schematów klasycznych w budowaniu utworów dramatycznych. Nie przestrzegał jedności czasu, miejsca, akcji, tworząc zupełnie coś innego, nowego bohatera, wybiegał daleko poza swoje stulecie. Dramaty Szekspira są niezwykle nowoczesne, zawierają ponadczasowa tematykę, tworzą bohaterów, którzy wyrażają niepokoje człowieka każdego czasu, nawet człowieka współczesnego. Jest on poetą rzeczywistości. W swych utworach wprowadzając wiele postaci, mówi właściwie o jednej, ukazując jej psychikę, motywy działania, charakter, wewnętrzne zmagania.

Cechy dramatu szekspirowskiego:

-brak zasady trzech jedności
-niezachowanie zasady decorum - (język potoczny, komizm zmieszany z powagą - połączenie tragizmu, komizmu i liryzmu)

-sceny zbiorowe

-brak chóru w utworze
-kompozycja - akty i sceny (brak prologu i epilogu)
-tematyka historyczna
-sceny framatyczne (ukazujące emocje)
-fantastyka (złamanie zasady mimesis)
-moralne przesłanie
-pobudzenie uczuć i wyobraźni
-Brak farum, możliwość własnego wyboru
-skłócenie głównego bohatera z otoczeniem przez co jest ukarany

Dzieła literackie Szekspira

Badacze i historycy literatury dzielą twórczość Szekspira na trzy okresy: tzw. optymistyczny (1590 – 1599), tragiczny (1600 – 1608) i okres romantyczny (1608 - 1613).

William Szekspir napisał 9 Kronik.
Kroniki:
Król Jan -King John; ok. 1595–1596
Henryk VI, część 1 -King Henry VI, Part 1; ok. 1591 1wsza książka
Henryk VI, część 2 -King Henry VI, Part 2; ok. 1591
Henryk VI, część 3 -King Henry VI, Part 3; ok. 1591
Ryszard III -King Richard III; 1590–1593
Henryk V -King Henry V; 1599
Henryk IV, część 2 -King Henry IV, Part 2; 1597
Ryszard II-King Richard II; 1595
Henryk VIII-King Henry VIII or All Is True; 1596–1598

William Szekspir jest twórcą 17-tu komedii.
Komedie :
Komedia omyłek -The Comedy of Errors; ok. 1591
Stracone zachody miłości -Loves' Labour's Lost; 1594
Poskromienie złośnicy -The Taming of The Shrew; 1594
Dwaj panowie z Werony -The Two Gentlemen of Verona; 1590–1595
Sen nocy letniej -A Midsummer Night's Dream; 1595
Kupiec wenecki -The Merchant of Venice; 1596
Wiele hałasu o nic -Much Ado about Nothing; ok. 1598–1599
Jak wam się podoba-As You Like It; 1599–1600
Wieczór Trzech Króli -Twelfth Night or What You Will; 1600
Wesołe kumoszki z Windsoru-The Merry Wives of Windsor; 1602
Perykles, książę Tyru -Pericles, Prince of Tyre; 1608
Wszystko dobre, co się dobrze kończy-All's Well That Ends Well; 1602–1603
Miarka za miarkę -Measure for Measure; 1604
Cymbelin -Cymbeline; 1609
Opowieść zimowa-The Winter's Tale; 1610–1611
Burza -The Tempest; 1611
Dwóch szlachetnych krewnych -Two Noble Kinsmen, 1614 ksiazki

Z pod pióra pisarza wyszło 11 tragedii.
Tragedie:
Tytus Andronicus -Titus Andronicus; 1593
Romeo i Julia -Romeo and Juliet; 1595
Juliusz Cezar -The Tragedy of Julius Caesar; 1600
Troilus i Kresyda -Troilus and Cressida; 1601
Hamlet -Hamlet, Prince of Denmark; 1600
Otello -Othello; 1605
Król Lear -King Lear; 1605
Makbet -Macbeth; 1606
Antoniusz i Kleopatra -Antony and Cleopatra; 1606–1607
Koriolan -Coriolanus; 1607
Tymon Ateńczyk -Timon of Athens; 1608

William Szekspir pisał także wiersze, poematy i sonety.
Wiersze i poematy:
Sonety -Shakespeare's sonnets; 1609
Wenus i Adonis-Venus and Adonis; 1593
Gwałt na Lukrecji -The Rape of Lucrece; 1594
Namiętny pielgrzym -The Passionate Pilgrim; 1599
Feniks i gołąb-The Phoenix and Turtle; 1601
Skarga zakochanej -A Lover's Complaint; 1610

Pióra Williama Szekspira zaginęły utwory takie jak:
Cardenio –rok nieznany
Zyskane(zwycieskie) zachody miłości- Loves’ Lobour’s Won; rok nieznany.