charakterystyka bohatera

Charakterystyka Antenora

bohatera "Odprawy posłów greckich" Jana Kochanowskiego

Antenor to przedstawiciel wysokich rodów trojańskich, szlachty trojańskiej.

W prologu opisuje korupcyjne zabiegi Aleksandra zjednujące mu sojuszników

• w rozmowie z nim Aleksander stosuje nieuczciwe argumenty

  • inni mu pomogą, Ludzie mówią, że przyjaciół poznaje się w biedzie

  • jesteś przyjacielem, a przyjaciel zawsze pomaga przyjacielowi

  • dezawuuje argumenty Antenora nazywając je wymówkami

  • twierdzi, że Antenor obcym życzy lepiej niż przyjacielowi

  • nazywa go zdrajcą i oskarża o wspieranie Greków

  •  oskarża o przyjęcie łapówki od Greków

  •  oskarża go o chciwość, twierdzi, że Antenor służy temu, kto więcej daje, że przyjął podarek od Parysa, ale pewnie Grecy dali większy

• na początku rozmowy Aleksander powołuje się na przyjaźń Antenora, a na końcu rozmowy grozi mu
• przedstawia modrą postawę - troszczy się o innych i swój kraj

Antenor

• uważa, że
  • prawdziwa przyjaźń nie polega na zmuszaniu przyjaciół do działań wbrew swej woli
  • prawda ważniejsza niż przyjaźń
• jest wierny sprawiedliwości
• troszczy się o ojczyznę
• kieruje się swoim sumieniem
• wie, że nie on jest stroną w sporze z Grecją, to nie on porwał żonę Grekom
• zarzuca Aleksandrowi brak pohamowania w życiu i mowie
• dobrze traktuje uczciwych ludzi - gości posłów greckich

Na Radzie Trojańskiej Antenor porusza następujące kwestie:

• prawdy bronić nie trzeba
• Aleksander złamał prawo gościnności
• Mąż musi odzyskać uprowadzoną żonę  - to kwestia jego honoru
• Troja, dbając o sprawiedliwość powinna oddać Helenę Grekom
• Zatrzymanie Heleny przyczyni się do wojny z Grecją
• Ceną za małżeństwo Aleksandra będzie:
  • śmierć trojańskich wojowników
  • upadek Troi
• Aleksander swoim wyrokiem zadowolił Wenus, a rozgniewał wszystkie pozostałe boginie
• Porwanie Medei 
  • to historia dawna i niepowiązana z aktualną sytuacją
  • nikt z pokrzywdzonych Trojan nie domagał się od Graków naprawienia tej krzywdy
  • nie ma powodu, by Priam miał się na tę krzywdę powoływać
  • nieuczciwym byłoby uzasadnieniem dla własnych występków czynić cudzą krzywdę
• dawna wojna z Grekami, na którą powołuje się Aleksander, była skutkiem niesprawiedliwości Trojan

Don Tomasz d’Alburci, czyli Anzelm - charakterystyka bohatera

Don Tomasz d’Alburci, czyli Anzelm - charakterystyka bohatera Skąpca Moliera. Kim jest, jego czyny i relacje: tajemnicza postać, kandydat na męża Elizy, ojciec Walerego i Marianny, poznaje ich dopiero w finale.

Anzelm — tożsamość

Ojciec Walerego i Marianny; w planach Harpagona — mąż Elizy (bez posagu). W finale ujawnia się jako don Tomasz d’Alburci.

Anzelm — czyny

• Jest wskazany przez Harpagona jako kandydat na męża Elizy.
• W śledztwie i rozmowach końcowych ujawnia własną tożsamość (don Tomasz d’Alburci).
• Rozpoznaje po historii życia swoje dzieci: Mariannę i Walerego.
• Proponuje pokrycie kosztów i zgadza się na oba małżeństwa (Walery–Eliza, Kleant–Marianna).

Anzelm — relacje

• Walery — syn.
• Marianna — córka.
• Eliza — kandydatka na żonę (plan Harpagona); ostatecznie zgoda na małżeństwo Elizy z Walerym.
• Harpagon — ojciec Elizy; negocjuje finał i koszty.

Anzelm — historia życia

• Zamieszki w Neapolu zmuszają go wraz z rodziną do ucieczki okrętem z portu.
• Katastrofa okrętu na morzu — zaginięcie rodziny.
• Przekonanie don Tomasza, że żona i dzieci zginęły.
• Porzuca swoje nazwisko i przeszłość, osiada w innym mieście i przyjmuje nazwisko „Anzelm” (żyje skromnie, poza dawnym środowiskiem).
• Po latach, jako Anzelm zgadza się na plany matrymonialne Harpagona.

Ciekawe cytaty Anzelma w Skąpcu Moliera:

• „Niebo, moje dzieci, nie wraca mnie wam po to, abym się miał sprzeciwiać waszym pragnieniom.”
• „Zgódź się, jak ja się godzę, na te oba małżeństwa.”
• „Dobrze więc; znajdę je za pana; niech cię o to głowa nie boli.”
• „Ależ dobrze, owszem. No, czyś zadowolony?”
• „Zgoda. Chodźmyż tedy cieszyć się radością, którą nam ten szczęsny dzień przynosi.”

Źródła: język-polski.pl, wolnelektury.pl

Bernard Rieux - charakterystyka bohatera

"Dżuma" Albert Camus

I.PRZEDSTAWIENIE POSTACI Bernarda Rieux:

Doktor Bernard Rieux to narrator powieści "Dżuma",co ujawnia pod jej koniec. Pochodzi z biednej robotniczej rodziny. Wychowany przez biedę ukształtował swe poglądy.Uprzejmy i miły.Ma problemy z wyrażeniem swych emocji co sprawia że jest typem introwertyka. Przyjaźni się z Tarrou jednak jest to przyjaźń tzw. "cicha". Jego wygląd zewnętrzny oparty jest na notatkach Tarrou:

"Wygląda na trzydzieści pięć lat. Średniego wzrostu. Mocne ramiona. Twarz niemal kwadratowa. Oczy ciemne i lojalne, ale szczęki wystające. Duży i regularny nos Czarne włosy obcięte bardzo krótko. Usta łukowate, wargi pełne i niemal zawsze zaciśnięte. Wygląda trochę na sycylijskiego chłopa ze swoją opaloną skórą, czarnym włosem i ubraniami zawsze w ciemnych kolorach, w których jest mu jednak dobrze".

II.SYSTEM WARTOŚCI Bernarda Rieux:

Jego system wartości to wiara w człowieka. Jest ateistą-nie wierzy w Boga:

,,Jestem w ciemności i próbuje widzieć jasno", jednak jego zawód to dla niego najwyższa wartość. Za wszelką cenę pragnie walczyć do końca o życie swojego pacjenta co jest dla niego priorytetem:

,,(...)w ludziach więcej rzeczy zasługuje na podziw,niż pogardę".

W rozmowie z ojcem Paneloux odrzuca heroizm i skupia się na swojej profesi:

,,Zbawienie człowieka,to zbyt wielkie słowo dla mnie.Nie idę tak daleko.Interesuje mnie jego zdrowie,przede wszystkim zdrowie"

III. MOTYWY, KTÓRE KIERUJĄ DZIAŁANIEM Bernarda Rieux:

Rozpoczynając studia medyczne, Rieux nie był prawdopodobnie świadom wszystkich konsekwencji swojego wyboru, lecz z czasem zrozumiał, że niesienie pomocy ludziom jest jego najważniejszą misją i powołaniem. Oto jak argumentuje swoją decyzję podczas rozmowy z Tarrou:

„Kiedy wybrałem ten zawód, był to wybór w pewien sposób abstrakcyjny; bo chciałem być lekarzem, bo jest to zawód jak każdy inny, jeden z tych, który wybierają młodzi ludzie. Może także dlatego, że nastręczał szczególne trudności dla syna robotnika jak ja. A potem zobaczyłem jak się umiera. Czy pan wie, że są ludzie, którzy nie zgadzają się na śmierć? Czy słyszał pan kiedyś kobietę krzyczącą „Nigdy!” w chwili śmierci? Ja słyszałem i zrozumiałem wtedy, że nie będę się mógł do tego przyzwyczaić. Byłem wówczas młody i zdawało mi się, że moja niechęć godzi w porządek świata. Potem stawałem się bardziej skromny. Po prostu nie jestem wciąż przyzwyczajony do widoku śmierci.”

Rieux w pewien sposób buntuje się wobec własnej bezsilności w stosunku do śmierci. Nie godzi się na nią i jako człowiek obdarzony niezwykłą siłą i odpornością psychiczną, próbuje z nią walczyć, nie szukając ukojenia w religii i naukach Kościoła. W jego odczuciu wiara kłóci się z ideą zawodu lekarza:

„gdyby wierzył we wszechmogącego Boga, przestałby leczyć ludzi zostawiając Bogu tę troskę. Ale ponieważ nikt na świecie, nawet Paneloux, choć sądzi, że w Boga wierzy, nie wierzy w niego w taki sposób, ponieważ nikt nie poddaje się całkowicie, on, Rieux, myśli, że tu przynajmniej jest na drodze prawdy, skoro walczy przeciw światu takiemu, jaki jest.”

IV.FUNKCJA JAKĄ PEŁNI W SPOŁECZEŃSTWIE Bernard Rieux:

Bernard Rieux  to lekarz bezgranicznie oddany swoim pacjentom. Często sam odwiedzał chorych, którzy przeważnie żyli w biedzie i których leczył za darmo. Przed atakiem dżumy cieszył się poszanowaniem społeczeństwa, które zwykło uważać go za wybawiciela w sytuacjach beznadziejnych, za kogoś w kim mogli pokładać swe ostatnie nadzieje. Po kilku niespodziewanych zgonach ludzi z okolic, od razu próbował  podjąć konkretne działania m.in. prosił doktora Richarda o natychmiastową izolację chorych. Z jego inicjatywy zwołano komisję sanitarną w prefekturze, na której próbował  nakłonić pozostałych do rozpoczęcia działań mających zapobiec epidemii :

"nie powinniśmy postępować tak jakby połowie miasta nie groziła śmierć".

Kiedy epidemia wybuchła na dobre, Rieux nadal leczył nie zważając na niebezpieczeństwo zarażenia się:

"Nie wiem co mnie czeka i co nastąpi po tym wszystkim. Bronię ich jak mogę, oto wszystko".

Ludzie z Oranu stopniowo przestali widzieć w nim autorytet, ponieważ dżuma pochłaniała coraz więcej ofiar. Uważali, że pojawienie się Rieux w ich domu zwiastuje śmierć ich bliskich.

V.POSTAWA Bernarda Rieux:

Doktor uważa, że światem rządzą absurdalne, niesprzyjające człowiekowi prawa. Jedyne, co dla niego się liczy to społeczeństwo, dlatego mówi:

"Nie mam upodobania do świętości, obchodzi mnie, żeby być człowiekiem".

Przyczyną jego postawy jest los, który go dotkliwe doświadczył. Jego rodzina cierpiała biedę, przeżył boleśnie rozstanie z żoną i potem jej śmierć. Uważał, że bycie człowiekiem to nieustanne podejmowanie walki ze złem, pomimo ciągłych porażek i świadomości klęski. Zdołał częściowo przywyknąć do otaczającego go cierpienia i wiedział, że zawsze mu będzie towarzyszyło. Dlatego od początku do końca walczył z dżumą. Bycie lekarzem było dla niego nie tylko zawodem, ale także postawą życiową. Odczuwał powołanie do zwalczania cierpienia. Niestety walka z chorobą była wyczerpująca. Zdawał sobie sprawę ze swojej bezsilności wobec epidemii. W swojej niekończącej się, bezskutecznej pracy przypomina mitycznego Syzyfa.

Podsumowując Rieux obok Tarrou jest jedną z postaci, która nie zmieniła swojej postawy w obliczu dżumy. Przyjmował postawę taką jak zwykle - walka ze złem i ratowanie życia ludzkiego.

Henryk Sienkiewicz: Potop. Bogusław Radziwiłł - charakterystyka bohatera

Bogusław Radziwiłł - wygląd i wiek

Bogusław Radziwiłł był postawnym mężczyzną w wieku lat 35, lecz wyglądał na młodszego. Jego głowa była nie proporcjonalna do reszty ciała. Twarz miał młodzieńczą o delikatnej cerze. Nad dziecinnymi ustami miał mały wąsik. Wyglądał na dumnego, pewnego siebie i zuchwałego i taki rzeczywiscie był. Był porywczy i bardzo łatwo mozna go było zdenerwować.

charakterystyka, biografia bohaterów Konrada Wallenroda

Cottard - charakterystyka bohatera

"Dżuma" Albert Camus

Rentier Cottard to postać, która jako jedyna cieszy się z nieszczęścia jakim jest epidemia dżumy.  Cottard z człowieka zamkniętego w sobie i wyalienowanego ze społeczeństwa zmienia się w osobę, która zaczyna korzytać z życia. Bohater zmienia swój stosunek do otoczenia. Inni bohaterowie zauważają  zmianę w jego zachowaniu. Gdy jednak Rentier Cottard dowiaduje się, że kryzys związany z chorobą zostaje zażegnany barykaduje się w mieszkaniu i zaczyna strzelać.

1. Kim jest Cottard?

- Rentier Cottard

- przedstawiciel fabryki produkujacej wina i likiery (Przedstawiciel był zawsze samotny i nieufny)

- mieszkaniec Oranu

- sąsiad Granda

- przestępca

- niedosżły samobójca

2. Wartości Cottarda:

- pieniądze

- wolność

3. Działania, które podejmuje Cottard:

- próbuje się powiesić: Rieux przeczytał wypisane czerwoną kredą: Wejdźcie, powiesiłem się.Weszli. Sznur zwisał z góry nad przerwóconym krzesłem, stół był osunięty w kąt. Ale sznur zwisał w próżni.

- Odczepiłem go w porę - powiedział Granda

- cieszy sie z epidemii dżumy Dżuma mu dogadza

- zaczyna prowadzić aktywne życie towarzyskie €žDżuma mu dogadza. Z człowieka samotnego, który samotnym być nie chciał, czyni współwinowajcę.€

- nie przyłącza się do pomagających w czasie epidemii Jedną tylko prawdziwą  zbrodnię popełnił: zgodził się w swym sercu na to, co zabija dzieci i dorosłych. Resztę rozumiem, ale to musze mu wybaczy杠

- kiedy epidemia dobiega końca barykaduje się w mieszkaniu i zaczyna strzelać

- To okno Cottarda - powiedział nagle Grandbardzo wzburzony. Ale przeciez Cottard znikł.

- Dlaczego strzelają? zapytał Rieux policjanta.

- Żeby odwrócić jego uwagę. Czekamy na wóz z potrzebnym sprzętem, bo strzela do tych którzy próbują wejść przez bramę. Zranił policjanta.

4. Motywy Cottarda:

- działalność przestępcza, boi się aresztowania w związku z tym próbuje popełnić samobójstwo. Epidemia zmienia jego podejście - liczy na to, że po jej końcu jego winy zostaną odpuszczone.

Eliza — charakterystyka bohatera. Tożsamość, czyny i relacje bohatera z innymi postaciami „Skąpca” Moliera.

Eliza — tożsamość

Córka Harpagona, zakochana w Walerem; obawia się gniewu ojca i opinii świata, ale pozostaje wierna uczuciu.

Eliza — czyny

• Wyznaje Waleremu miłość i obawy; prosi o ostrożność.
• Sprzeciwia się planowi ślubu z Anzelmem; gotowa „raczej umrzeć” niż poślubić bez miłości.
• Wspiera Kleanta w dążeniu do związku z Marianną.
• Na przyjęciu pilnuje sreber z polecenia ojca.

Eliza — relacje

• Harpagon — ojciec narzucający małżeństwo z Anzelmem (bez posagu).
• Walery — ukochany; pracuje w domu Harpagona, by zyskać jego zaufanie.
• Kleant — brat i sojusznik.
• Anzelm — wybrany przez ojca kandydat na męża; finalnie ojciec Walerego i Marianny. }

Źródła: język-polski.pl, wolnelektury.pl

Frozyna — charakterystyka bohatera. Tożsamość, czyny i relacje bohatera z innymi postaciami „Skąpca” Moliera.

Frozyna — tożsamość

Pośredniczka (swatka), która pilotuje sprawę małżeństwa Harpagona z Marianną.

Frozyna — czyny

• Zachwala Mariannę jako skromną i „niedrogą w utrzymaniu”, bada oczekiwania Harpagona (posag, koszty).
• Obiecuje przekonać matkę Marianny; domaga się wynagrodzenia (Harpagon odmawia).
• Wspiera spotkanie w domu Harpagona; kieruje zachowaniem Marianny.

Frozyna — relacje

• Marianna — podopieczna w sprawach matrymonialnych.
• Harpagon — klient; spór o zapłatę za swatanie.
• Kleant — traktuje go jako przeszkodę w planie ślubu Marianny z Harpagonem.

Źródła: język-polski.pl, wolnelektury.pl

Harpagon ze „Skąpca” Moliera — opracowanie postaci. Tożsamość, czyny i relacje bohatera. Najsłynniejszy skąpiec w literaturze, ojciec Kleanta i Elizy, właściciel szkatułki.

Harpagon — tożsamość

Harpagon to główny bohater komedii Moliera „Skąpiec”. Jest bogatym, lecz skrajnie chciwym mieszczaninem paryskim. Całe jego życie skupia się na gromadzeniu i ochronie majątku, zwłaszcza ukochanej szkatułki z dziesięcioma tysiącami talarów. Jest ojcem Kleanta i Elizy. Jego obsesja na punkcie oszczędności prowadzi do konfliktów rodzinnych i uczuciowych.

Harpagon — czyny

• Oskarża służącego Strzałkę o szpiegostwo i kradzież, przeszukuje go i wyrzuca.
• W monologu ujawnia, że posiada szkatułkę z dziesięcioma tysiącami talarów zakopaną w ogrodzie.
• Oznajmia, że sam zamierza poślubić Mariannę, ukochaną swojego syna Kleanta.
• Postanawia wydać Elizę za Anzelma, nie dając jej posagu.
• Grozi Kleantowi wydziedziczeniem za rozrzutność i próby zaciągania pożyczek.
• Rozkazuje urządzić skromne przyjęcie dla Marianny, nakazując maksymalne oszczędności (mało świec, pilnowanie sreber).
• Kontroluje każdy szczegół przygotowań i karci służących za „zbytki”.
• Wyśmiewa Kleanta, gdy ten próbuje zawrzeć ugodę finansową w sprawie Marianny.
• Zakopuje szkatułkę w ogrodzie i drży o jej bezpieczeństwo.
• Po odkryciu kradzieży szkatułki wpada w rozpacz i oskarża wszystkich o kradzież.
• Wzywa Komisarza i rozpoczyna śledztwo, oskarżając Walerego o kradzież.
• Na koniec zgadza się na małżeństwa dzieci, ale tylko dlatego, że odzyskuje szkatułkę.

Harpagon — relacje

• Kleant — syn Harpagona, zakochany w Mariannie; Harpagon wchodzi z nim w ostry konflikt o pieniądze i o tę samą kobietę.
• Eliza — córka Harpagona, kochająca Walerego; Harpagon planuje wydać ją za Anzelma bez posagu.
• Marianna — młoda dziewczyna, obiekt uczuć Kleanta i Harpagona; Harpagon chce ją poślubić z powodu jej skromności i „taniości”.
• Walery — rządca w jego domu i ukochany Elizy; Harpagon obdarza go zaufaniem, choć później oskarża o kradzież.
• Strzałka — służący, którego Harpagon wyrzuca i traktuje jak złodzieja.
• Jakub — kucharz i stangret, karcony przez Harpagona za „rozrzutność”.
• Frozyna — swatka, która przedstawia mu Mariannę; Harpagon odmawia zapłaty za jej usługi.
• Anzelm (don Tomasz d’Alburci) — kandydat na męża Elizy; Harpagon wybiera go, bo nie żąda posagu.

Źródła: język-polski.pl, wolnelektury.pl

Charakterystyka Heleny

bohaterki "Odprawy posłów greckich" Jana Kochanowskiego

Helena to żona Menelaosa, brata króla Sparty Agamemnona. Powszechnie uważana za najpiękniejszą kobietę na świecie. W dzieciństwie została porwana przez Tezeusza, ale oddano ją Sparcie unikając wojny.

• ma żal do Aleksandra, nazywa go człowiekiem
  • bezwstydnym
  • złym
• wstyd jej, że Aleksander okrył ją hańbą
• Aleksander odebrał jej:
  • dobre imię
  • dobre życie
• żałuje swojego bezwstydnego czynu
• kocha/czuje się lojalna wobec męża
• boi się powrotu do Greków, nie wie co ją spotka w ojczyźnie:
  • wstyd
  • hańba
  • kara
• w rozmowie z starą Panią skarży się, że przepełniają ją zmartwienia i troski, że widzi w świecie więcej zła niż dobra

Hrabia Henryk - charakterystyka bohatera

Zygmunt Krasiński Nie-Boska Komedia

Hrabia Henryk jako mąż - charakterystyka:

• W Części I Henryk jako pan młody staje na ślubnym kobiercu i pojmuje za żonę piękną Marię. Jest zachwycony małżonką, podczas przyjęcia weselnego podziwia jej urodę: „Jakżeś mi piękna w osłabieniu swoim – w nieładzie kwiaty i perły na włosach twoich – płoniesz ze wstydu i znużenia – o wiecznie będziesz pieśnią moją.”
• Hrabia rozważa słowa przysięgi małżeńskiej, jakby pragnął sam siebie utwierdzić w przekonaniu o słuszności decyzji: ,,Zstąpiłem do ziemskich ślubów, bom znalazł tę, o której marzyłem (…) mojej głowie, jeśli ją kiedy kochać przestanę.”
• Proza życia znaczy jego twarz grymasem nudy, bywa smutny, zamyślony, prawie nieobecny. Myślami błądzi w krainie fantazji, przygotowania do chrztu dziecięcia wydają mu się zbyt trywialne. Zajmuje się nimi Żona. Maria lęka się o Henryka, martwi ją, że małżonek nie okazuje jej uczuć, a on mówi wtedy: „Czuję, że powinienem cię kochać.”
• Pewniej nocy pojawia się duch zmarłej nałożnicy – Dziewica. Henrykowi jawi się ona jako piękność, przypomina mu młodzieńcze marzenia o poezji. Mąż gotów pójść za nią dokądkolwiek. Czuje się nieszczęśliwy, ponieważ zdradził samego siebie. Przeraża go fakt, że do końca życia będzie musiał wieść egzystencję zwyczajnego człowieka – męża i ojca, a pragnął być wielkim poetą, czuć moc i potęgę słowa, chciał być przewodnikiem dusz: „Od dnia ślubu spałem snem odrętwiałych, snem żarłoków, snem fabrykanta Niemca przy żonie Niemce – świat cały jakoś zasnął na podobieństwo moje – jeździłem po krewnych, po doktorach, po sklepach, a że dziecię ma się mi narodzić, myślałem o mamce.”
• Usiłuje sprostać roli ojca , ale w tej kwestii uważa się za przegranego: „O, synu, przebacz, żem ci dał życie.”
• Hrabia Henryk jest świadom swoich porażek, wie, że przyczynił się do śmierci Żony i tragedii syna. Zna grzechy swoich przodków i swoje, za które przeklinają go dusze cierpiące i uwięzione w zamkowych lochach: „Za to, żeś nic nie kochał, nic nie czcił prócz siebie i myśli twych, potępion jesteś – potępion na wieki.”

Hrabia Henryk jako przywódca arystokracji - charakterystyka:

• Diabelskie ptaszysko (wielki czarny Orzeł), budzi w nim żądzę władzy i sławy: „Szablą ojców twoich bij się o ich cześć i potęgę. (...) Nie ustępuj, nie ustąp nigdy – a wrogi twe, podłe wrogi twe pójdą w pył.”
• Żądza władzy i sławy: ,, Jakże to dobrze być panem, być władcą choćby z łoża śmierci spoglądać na cudze wole, skupione naokoło siebie, i na was, przeciwników moich, zanurzonych w przepaści, krzyczących z jej głębi ku mnie, jak potępieni wołają ku niebu.”
• Zobowiązuje się bronić religii chrześcijańskiej, zdobyczy kultury, wartości rycerskich i honoru arystokratów. Gdy zostaje zaprzysiężony na wodza, rozkazuje złożyć arystokratom przysięgę: „Teraz przysięgnijcie wszyscy, że chcecie bronić wiary i czci przodków waszych – że głód i pragnienie umorzy was do śmierci, ale nie do hańby – nie do poddania się – nie do ustąpienia choćby jednego z praw Boga waszego lub waszych.”
• W trakcie polemiki z Pankracym dowodzi niesłuszności rewolucyjnych założeń: „(...) patrzałem wśród cieniów nocy na pląsy motłochu, po karkach którego wspinasz się do góry – widziałem wszystkie stare zbrodnie świata ubrane w szaty świeże, nowym kołujące tańcem – ale ich koniec ten sam, co przed tysiącami lat – rozpusta, złoto i krew.”
• Ocalił swoją godność i zyskał uznanie nawet u wroga – Pankacego. Ten, w obecności jeńców - baronów, hrabiów, książąt, rzekł po śmierci Hrabiego: „on jeden spośród was dotrzymał słowa. – Za to chwała jemu, gilotyna wam.”

Hrabia Henryk jako poeta - charakterystyka:

• Podczas spaceru w wąwozie Mąż rozmyśla o swoim zmarnowanym życiu, o pustce, która zagnieździła się w jego duszy: „Pracowałem lat wiele na odkrycie ostatniego końca wszelkich wiadomości, rozkoszy, myśli, i odkryłem – próżnię grobową w sercu moim. – Znam wszystkie uczucia po imieniu, a żadnej żądzy, żadnej wiary, miłości nie ma we mnie – jedno kilka przeczuciów krąży w tej pustyni – o synu moim, że oślepnie - o towarzystwie, w którym wzrosłem, ze rozprzęgnie się – i cierpię tak, jak Bóg jest szczęśliwy, sam w sobie, sam dla siebie.”
• Hrabia o poezji - Dziewicy: „Skądże przybywasz, nie widziana, nie słyszana od dawna – jak woda płynie, tak płyną twoje stopy, dwie fale białe – pokój świątobliwy na skroniach twoich – wszystko, com marzył i kochał zeszło się w tobie.”
• Hrabia przeklina w końcu poezję, która doprowadziła go do klęski: „Poezjo, bądź mi przeklęta, jako ja sam będę na wieki!”

Podsumowanie charakterystyki Hrabiego Henryka:

Hrabiego Henryk jest egoistycznym bohaterem ulega samouwielbieniu, pragnieniu sławy, zbytniej romantyczności objawiającej się pogonią za marzeniami (bez względu na konsekwencje), ale także nieustępliwie, z honorem stoi na straży przeszłości, etyki i religii. Popełnia samobójstwo, podkreślając tym samym zagładę świata arystokratów. Hrabia to wybitna jednostka stojąca na straży własnych racji. Ostatecznie Henryk zdaje sobie zatem sprawę z przyczyn swojego upadku. Spowodowany on był przedkładaniem wzniosłych ideałów i egocentryzmu nad zwyczajne, uporządkowane, proste, ale szczęśliwe życie rodzinne.

Jakub — charakterystyka bohatera. Tożsamość, czyny i relacje bohatera z innymi postaciami „Skąpca” Moliera.

Jakub — tożsamość

Kucharz i woźnica Harpagona; barwna, komiczna postać, krytykuje skąpstwo pana i „zbytki” w domu. }

Jakub — czyny

• Ściera się słownie z Harpagonem, otrzymuje reprymendy za rzekomą rozrzutność.
• Miesza się w negocjacje Kleanta z Harpagonem, zaogniając spór zamiast go łagodzić.
• Podczas śledztwa obciąża Walerego zeznaniami.

Jakub — relacje

• Harpagon — pracodawca, który go beszta i zastrasza.
• Kleant — prosi go o pośrednictwo; Jakub jednak „psuje” rozmowę.
• Walery — obciążony przez Jakuba podczas przesłuchania.

Źródła: język-polski.pl, wolnelektury.pl

Henryk Sienkiewicz: Potop.  Janusz Radziwiłł- charakterystyka bohatera

Janusz Radziwiłł - wygląd

Janusz Radziwiłł był człowiekiem w podeszłym wieku, dobrze zbudowany:

"Był to człowiek czterdziestokilkuletni, postaci olbrzymiej i barczysty." Opisuje go w ten sposób narrator, kiedy Janusz Radziwiłł był na Birżach i Dubinkach.

Jean Tarrou -  charakterystyka bohatera

"Dżuma" Alberta Camusa

1. Przedstawienie Jeana Tarrou: kim jest, kim był przed i po dżumie

Obok doktora Rieux, Jean Tarrou jest jednym z głównych bohaterów powieści Alberta Camusa pt. „Dżuma”.

Jest obcy - pojawia się w Oranie na niedługi czas przed wybuchem epidemii. Zamieszkuje w hotelu w centrum miasta, przez co niektórzy z mieszkańców mają podstawy twierdzić, że Tarrou jest dość zamożną personą.

„(…) sprowadził się do Oranu na kilka tygodni wcześniej i zamieszkał w wielkim hotelu w centrum miasta. Widocznie był dość zamożny, by żyć ze swych dochodów.”

Nie wiadomo o nim wiele; niemniej jednak ludzie darzą go sympatią za jego przyjazne usposobienie.

Tarrou spędza dużo czasu na rozrywkach.

„Spotykano go we wszystkich miejscach publicznych. Od początku wiosny zjawiał się często na plażach, pływając dużo i z widoczną przyjemnością.”

Pochodzi z bogatego domu, jego ojciec był zastępcą prokuratora generalnego.

Początkowo zafascynowany ojcem, który dysponował nieprzeciętną pamięcią

„Czy umiałby Pan powiedzieć, jak się jedzie z Briancon do Chamonix? Nawet naczelnik stacji by się w tym zgubił. Mój ojciec się nie gubił.”

Niechęć do ojca, gdy Jean Tarrou dowiedział się, że do kompetencji jego ojca należy między innymi wydawanie wyroków śmierci na przestępców.

„stwierdziłem z zawrotami głowy, że mój ojciec wiele razy był obecny przy morderstwach”

Dlatego Tarrou postanowił opuścić dom i rozpocząć życie na własną kartę, zgodnie z własnymi zasadami.

„Nazajutrz, kiedy wrócił, mnie już nie było. Powiedzmy od razu, że ojciec kazał mnie szukać, że przyszedłem do niego, że nic nie wyjaśniając powiedziałem mu spokojnie, iż zabiję się, jeśli mnie zmusi do powrotu. (…) Po pewnym czasie zacząłem przychodzić regularnie do matki.”

Chcąc walczyć ze złem, angażował się w politykę, konflikty, lecz po pewnym czasie zwątpił w sensowność prowadzenia takiego życia.

„Dowiedziałem się, że pośrednio kładłem swój podpis pod śmiercią tysięcy ludzi, że nawet tę śmierć powodowałem uważając za słuszne czyny i zasady, które ją nieuchronnie sprowadzały. [...] Od dawna już czuję wstyd, śmiertelny wstyd, że i ja z kolei, choć z daleka, choć działając w dobrej woli, byłem mordercą".

Po wybuchu epidemii w Oranie Tarrou zorganizował oddziały sanitarne.

Pisał także notatki z przebiegu choroby nękającej miasto, bardzo szczegółową:

„W każdym razie jego notatki stanowią również rodzaj kroniki tego trudnego okresu. (…) Niemniej jednak te notatki mogą dostarczyć mnóstwa szczegółów drugorzędnych, które mają wszakże swoją wagę (…).”

Zaprzyjaźnił się z doktorem Rieuxem, by razem toczyć bój przeciwko dżumie. To w Oranie Tarrou mógł w pełni zaangażować się w swoją misje prowadzenia walki przeciwko złu.

Umiera na krótko przed końcem epidemii.

2. Najważniejsze wartości wyznawane przez Jeana Tarrou

Pierwszą z nich jest pacyfizm i sprzeciw wobec kary śmierci. Tarrou nazywa ją morderstwem:

„mam wstręt do wyroków śmierci”

„nie zgodzę się nigdy na ani jedną rację (...) usprawiedliwiającą tą ohydną rzeźnię”

Tarrou poszukuje spokoju, który rozumie przez uwolnienie się od brania udziału w morderstwie (poprzez przyzwalanie na takie praktyki jak kara śmierci), jak i sprzeciwienie się złu w ogóle.

„Jedyna rzecz, która mnie interesuje (...) to znaleźć spokój wewnętrzny”.

„postanowiłem stawać po stronie ofiar w każdej okazji (...). Pośród ofiar mogę przynajmniej szukać (...) spokoju”

Poprzez „zadżumienie” Tarrou rozumie nie tylko chorobę, ale także całe zło świata, w którym żyje:

„tak, nadal czuję wstyd, wiem już, że wszyscy żyjemy w dżumie, i straciłem spokój”

Ostatecznym celem tego bohatera jest świętość.

„- krótko mówiąc (...) chciałbym wiedzieć, jak stać się świętym; tylko to mnie interesuje”

Konsekwencją poszukiwania spokoju jest apoteoza buntu wobec „zadżumienia” jako walki ze złem i środkiem umożliwiającym zachowanie godności.

„Nie chciałem być zadżumionym, tylko tyle (...) Sądziłem, że społeczeństwo, w którym żyję, opiera się na karze śmierci i że walcząc przeciw niemu, zwalczam morderstwo”

Według Tarrou, akceptując zasady społeczeństwa jesteśmy mordercami:

„Powiadam tylko, że są na tej ziemi zarazy i ofiary i że trzeba, o ile to możliwe, nie zgodzić się na udział w zarazie.”

Z tego wynika kult odwagi, wytrwałości, buntu przeciwko chorobie:

„trzeba walczyć w taki czy inny sposób i nie padać na kolana”

„cała rzecz polegała na tym, by nie pozwolić umrzeć i zaznać ostatecznej rozłąki możliwie wielkiej liczbie ludzi”

Tarrou chce także zachować honor:

„Nie mam ochoty umrzeć i będę walczył. Ale jeśli partia przegrana, chcę przyzwoicie skończyć”.

Tarrou ceni sobie przyjaźń:

„-czy wie pan (...) co powinniśmy zrobić dla przyjaźni?”

„Ale serca mieli jednakie i wspomnienie tej nocy było im słodkie.”

Miłość - oprócz nieustannej walki ze złem, ważny jest także stosunek do innych ludzi.

„Oczywiście, człowiek powinien bić się w obronie ofiar. Ale jeśli przestania kochać, cóż z tego, że się bije?”

Należy współczuć towarzyszom broni w walce z „zadżumieniem”:

„doktor (...) zapytał, czy Tarrou wyobraża sobie, jaką trzeba obrać drogę, by osiągnąć spokój.

- Tak, sympatię”

Jean Tarrou szanuje rodzinę:

„Moja matka też była taka, jakby przygaszona, i to w niej kochałem, i zawsze chciałem z nią być razem. Minęło osiem lat, a nie mogę powiedzieć, że nie żyje.”

Dla kronikarza los każdej pojedynczej jednostki jest równie ważny, przez co jego opisy są bardzo drobiazgowe, szczegółowe:

„[pisał] kronikę bardzo szczególną, [która] zakłada posłuszeństwo wobec błahości (...) starał się być historykiem tego, co nie ma historii”

Tarrou szanuje dobroć jako siłę, która wygrywa ze złem:

„spojrzenie, w którym czyta się tyle dobroci, będzie zawsze mocniejsze od dżumy”

Nie afiszuje się swoim poświęceniem, jest skromny. Sam o sobie mówi:

„nauczyłem się skromności”

Natomiast o swoich planach powiada:

„Widzi pan, że nie jest to wielka ambicja”

3. Motywy, które kierują działaniem Tarrou

Najważniejszym wydarzeniem, które ukształtowało światopogląd Tarrou, było uświadomienie sobie prawdy o ojcu, który skazywał ludzi na śmierć (był prokuratorem sądowym).

„ojciec natomiast (...) musiał być obecny przy tym, co uprzejmie nazywa się ostatnimi chwilami i co należy nazwać najnikczemniejszym z morderstw”

Po ucieczce z domu Tarrou chciał już zawsze walczyć zabijaniem. Był przeciwny wszelkiej przemocy. Uważał, że cały świat jest zadżumiony, co można wywnioskować dopiero po uświadomieniu sobie prawdziwej natury zła, wybudzeniu się z wszechogarniającej iluzji:

„sen ludzi to rzecz bardziej święta niż życie dla zadżumionych”

Mówił, że „każdy człowiek nosi w sobie dżumę” i dlatego trzeba uważać nikogo „nie zarazić”. Rozumiał przez to, że w każdym człowieku ukryte jest zło i bardzo niewiele potrzeba, by doszło do władzy nad człowiekiem.

Tarrou cały czas próbuje osiągnąć świętość będącą wynikiem jego wysokiej moralności. Zastanawia się razem z doktorem Rieux, czy możliwe jest zostać świętym bez Boga (gdyż obaj przyjaciele w niego nie wierzą),

4. Funkcja Tarrou w orańskim społeczeństwie

W pierwszych dniach epidemii dżumy Tarrou namówił doktora Rieux do stworzenia ochotniczych oddziałów sanitarnych, zaoferował się nawet jako osoba do ich prowadzenia. Dlatego możemy go nazwać aktywistą, organizatorem.

„Nazajutrz Tarrou wziął się do pracy i zebrał pierwszą grupę, za którą miało pójść wiele innych. (…) Dlatego nasze formacje sanitarne, które powstały dzięki Tarrou (…).”

Jeana Tarrou można równocześnie nazwać rycerzem – przez całe swoje życie odważnie, niestrudzenie walczy ze złem, bunt przeciwko zabijaniu i śmierci jest głównym motorem jego działania  - oraz świętym – bezinteresownie poświęca swoje własne życie w służbie innym, zawsze staje po stronie ofiar i współczuje im.

5. Postawa Tarrou wobec dżumy: przyczyny, skutki, konsekwencje zachowania wobec dżumy

Tarrou nie był mieszkańcem Oranu; nie przyjechał do tego miasta by walczyć z jakąkolwiek epidemią, a mimo tego gdy owa nastąpiła, nie był wobec niej bierny. Jako bardzo wrażliwy kronikarz, w pełni oddał się sprawie dżumy, powołując ochotniczy oddział sanitarny. Poświęcając się swemu planowi zwalczania choroby zaniedbał swe życie towarzyskie, nie mając czasu na chwilę rozrywki czy też zwyczajnego odpoczynku. Mówił: "dżuma ma dobre oraz złe strony, ponieważ zmusza człowieka do myślenia" lecz uważał również, że trzeba być głupcem by nie zareagować na ludzkie cierpienie. Niewątpliwie drugim czynnikiem potęgującym chęć walki z dżumą był Rieux, jego nowy przyjaciel, którego równie bohaterska postawa wobec dżumy służyła kronikarzowi za przykład. Ostatecznie, walka ze złem, w tym wypadku ukrywającym się pod postacią choroby, była głównym celem życia Tarrou.  Z czasem jednak altruista ten poważnie osłabł, jego organizm stał się wycieńczony, a postura zgarbiona. Niedługo potem, ku własnemu zaskoczeniu, przegrał  ostatnią bitwę toczoną z chorobą - umarł. Bezlitosna dżuma nie oszczędziła i jego, choć jej natężenie w owym czasie znacząco zmalało. Tarrou wraz z Rieux nie mieli czasu by nacieszyć się swą przyjaźnią. Człowiek, który bezinteresownie poświęcił swe życie dobroczynnej idei, nie zaznał żadnego wynagrodzenia. Z pewnością należy uznać Tarrou za prawdziwego bohatera oraz przyjaciela, który w pełni osiągnął swą doskonałość moralną.

Joseph Grand - charakterystyka bohatera

"Dżuma" Albert Camus

Joseph Grand to sumienny urzędnik merostwa. Pacjent doktora Rieux. Grand często nie umie zadbać o swoje interesy jednak jest wytrwałym pomocnikiem w rejestrowaniu przebiegu epidemii. W życiu osobistym i zawodowym jest osobą skromną, cichą i nieatrakcyjną. Nie potrafi upomnieć się o odpowiednie wynagrodzenie ani zatrzymać przy sobie żony. Jest ciągle zapracowany i niedowartościowany. Jego wygląd zewnętrzny przedstawia się następująco:

-„Był to mężczyzna pięćdziesięcioletni, o żółtym, długim i zagiętym wąsie, o wąskich ramionach i chudych członkach”,

Joseph Grand nie narzuca się nikomu. Potrafi poświęcić się bezinteresownie drugiemu człowiekowi, chce pomagać, co przejawia kiedy ratuje życie Cottardowi gdy ten chce popełnić samobójstwo. Jednak w głębi tkwi w nim potrzeba uznania. Marzy, że napisze kiedyś dzieło, które wszystkich zachwyci.

-„Nie miał w sobie nic z bohatera, był teraz czymś w rodzaju sekretarza farmacji".

Symboliczny jest przebieg jego choroby: Grand zapada na dżumę i udaje mu się ja pokonać. Wydawałoby się, że jest słaby, a jednak zwalczył straszny wirus. Dżuma jest tu symbolem zła, z którym każdy musi się zmierzyć

-„(...) jeśli trzeba koniecznie, by jakiś bohater znalazł się w tym opowiadaniu, narrator proponuje właśnie tego nieefektywnego i skromnego bohatera, który miał tylko dobre serce i pozornie śmieszny ideał".

-„Należał do ludzi równie rzadkich w naszym mieście jak gdzie indziej, którzy zawsze mają odwagę dobrych uczuć. Jego nieliczne zwierzenia świadczą o dobroci i przywiązaniu, do czego człowiek nie śmie się przyznać w naszych czasach".

Jedynym pragnieniem Josepha Granda jest chęć bycia szczęśliwym. Marzył o zrealizowaniu swoich ideałów, celów życiowych. Nie wstydzi się o tym mówić. Szczęście w jego pojęciu rodzi się dzięki kontaktom z innymi ludźmi, a nie dzięki dobrom materialnym. Jest to bohater dobry i zarazem skromny. Można powiedzieć że jest godny naśladowania.

Joseph Grand sam jest dobrocią, a kto potrafi kochać bezinteresownie, potrafi oprzeć się złu. Dżuma nie mogła go pokonać, wyszedł z niej znacznie silniejszy. Po chorobiewraca do codziennych spraw o wiele mocniejszy. Zaczął od napisania listu do żony, a potem kolejnych zdań swojej powieści.Angażuje sie rownież w prace nad rozwijającą się w mieście dżumą w miarę swoich możliwości i czasu. Jest jedną z pierwszych osób, którym udaje się pokonać chorobę i wyzdrowieć.

„Długi i chudy, pływał w ubraniach, które kupował zawsze zbyt wielkie, w złudzeniu, że będą się nosić dłużej”

Kleant ze „Skąpca” Moliera — opracowanie postaci. Tożsamość, czyny i relacje bohatera. Najsłynniejszy skąpiec w literaturze, ojciec Kleanta i Elizy, właściciel szkatułki.

Kleant — tożsamość

Kleant to syn Harpagona, zakochany w Mariannie; młody, szlachetny, ale skonfliktowany z ojcem o pieniądze i uczucie.

Kleant — czyny

• Wyznaje Elizie miłość do Marianny; ukrywa uczucie przed ojcem.
• Próbuje pożyczyć pieniądze przez Simona (z pomocą Strzałki); odkrywa, że lichwiarzem jest Harpagon.
• Wchodzi w ostrą kłótnię z ojcem o finanse i „rozrzutność”.
• W czasie wizyty Marianny jest wobec niej uprzejmy; ofiarowuje jej pierścień „od Harpagona”.
• Próbuje negocjować z ojcem w sprawie Marianny (bezskutecznie).
• Przejmuje od Strzałki skradzioną szkatułkę, proponuje jej zwrot w zamian za zgodę na ślub z Marianną.

Kleant — relacje

• Harpagon — ojciec, rywal o rękę Marianny; konflikt o pieniądze i wolność wyboru. 
• Marianna — ukochana; stara się ją poślubić mimo planów ojca.
• Eliza — siostra i powiernica. 
• Strzałka — służący, pomaga w sprawie pożyczki i szkatułki. 
• Simon — faktor pożyczkowy; pośredniczy między Kleantem a „tajemniczym” wierzycielem.

Źródła: język-polski.pl, wolnelektury.pl

Leon - charakterystyka  bohatera. Lalka Bolesława Prusa

Wszystkie informacje na temat Leona pochodzą z notatek Ignacego Rzeckiego w "Pamiętniku starego subiekta".

Charakterystyka bohatera: Hrabia Liciński. Lalka, Bolesław Prus

Hrabia Liciński to arystykrata

Hrabia Liciński pozuje na Anglika,

Hrabia Liciński często powtarza „Tek!”

Hrabia Liciński jest dwulicowy

„a już całkiem miał za złe Wokulskiemu, że wdaje się z Maruszewiczem, figurą co najmniej podejrzaną.” Do Stanisława Wokulskiego ma pretensje, ale do barona Krzeszowskiego, który Maruszewiczowi ufa – nie.

Hrabia Liciński nie ufa Wokulskiemu, szkodzi tym spółce do handlu z cesarstwem.

„Wokulski jest to skończony dżentelmen, strzela jak Nemrod, ale... to żaden kierownik interesu kupieckiego. Bo dzisiaj rzuci miliony w przedsiębiorstwo, a jutro wyzwie kogo na pojedynek i wszystko narazi..." Adwokat relacjonuje co hrabia mówił o Stanisławie Wokulskim po pojedynku z baronem Krzeszowskim.

Źródło:

Lalka B. Prus - strona Uniwersytetu Gdańskiego

Marianna — charakterystyka bohatera Skąpca Moliera: córka Anzelma, ukochana Kleanta i obiekt starań Harpagona. Czyny i pełne relacje rodzinne.

Marianna — tożsamość

Córka Anzelma, skromna i uboga; obiektem uczuć Kleanta i planów małżeńskich Harpagona. W finale okazuje się siostrą Walerego. :contentReference[oaicite:52]{index=52}

Marianna — czyny

• Przychodzi do domu Harpagona (z Frozyną) na spotkanie i skromną ucztę.
• Przyjmuje pierścień przekazany jej przez Kleanta „w imieniu Harpagona”.
• W zakończeniu współuczestniczy w rozpoznaniu rodzinnym (dzieci Anzelma).

Marianna — relacje

• Kleant — ukochany; dąży do małżeństwa.
• Harpagon — zalotnik; chce ją poślubić dla „skromności” i „taniości” utrzymania.
• Frozyna — swatka popierająca jej małżeństwo z Harpagonem.
• Anzelm — ojciec; zgadza się na śluby dzieci (Kleant–Marianna, Walery–Eliza).
• Walery — brat (rozpoznany w finale).

Marianna — historia życia

• Zamieszki w Neapolu zmuszają go wraz z rodziną do ucieczki okrętem z portu.
• Katastrofa okrętu na morzu — zaginięcie rodziny.
• Przekonanie Marianny, że ojciec i brat zginęli.
• Wpadły w ręce korsarzy;
• Lata biedy i tułaczki, aż do powrotu na ląd stały.
• Skromnie życie z chorującą matką.

Ciekawe cytaty Marianny w Skąpcu Moliera:

• „O, cóż za wstrętny człowiek.”
• „Aby więc pana nie gniewać, zatrzymuję go na razie, lecz przy sposobności zwrócę.”
• „Ach… wszystko, co mówisz, wskazuje mi jasno, że spotykam w tobie brata.”
•  „Serce me zadrżało od początku twego opowiadania…”
• „Bardzo piękny… ogień ma niezrównany.” (o pierścieniu)

Źródła: język-polski.pl, wolnelektury.pl

Bolesław Prus Lalka. Maruszewicz -  charakterystyka bohatera

Jedną z najbardziej mrocznych postaci "Lalki" jest Maruszewicz. Charakterystyka tego bohatera pokazuje, że nie ma w nim ani krztyny dobra. Stanowi on typowy przykład zepsucia moralnego, ale również człowieka, którego zniszczył hazard. Jeśli szukać przykładu zepsutego i zubożałego potomka arystokratów, to najlepszym przykładem jest Maruszewicz. Charakterystyka Maruszewicza pokazuje, że Prus bardzo negatywnie oceniał aktualną rolę i przyszłość arystokracji.