charakterystyka bohatera

Henryk Sienkiewicz: Potop. Onufry Zagłoba - charakterystyka z cytatami

Jan Onufry Zagłoba to stary, gruby szlachcic herbu Wczele.  Jest postacią fikcyjną występującą we wszystkich trzech częściach Trylogii Henryka Sienkiewicza. Jest sam, nie ma już rodziny. Jego pochodzenie jest owiane tajemnicą:

„…co do niego, Bóg jeden wiedział, skąd był rodem, gdyż sam rozmaicie o tym powiadał”

Adam Mickiewicz: Pan Tadeusz. Bohaterowie - charakterystyka

Artykuł poświęcony jest krótkiej charakterystyce z cytatami wybranych bohaterów eposu Adama Mickiewicza pt. "Pan Tadeusz". Celem charakterystyk jest przybliżyć czytelnikowi postacie, ułatwić ich wyobrażenie oraz umożliwić lepsze zrozumienie bohaterów.

Ojciec Paneloux – charakterystyka bohatera

"Dżuma" Albert Camus

Paneloux jest osobą pokładająca całą swą ufność w Bogu. Początkowo jego poglądy związane z dżumą są bardzo radykalne. Uważają za karę boską, słusznie zesłaną na grzeszników. Gromi w swym kazaniu wiernych i każe upaść przed Bogiem na kolana. Jest przekonany, że dżuma jest logicznym następstwem ludzkich grzechów. Wie jednak, że mimo to, jego zadaniem jako kaznodziei jest niesienie pomocy i ulgi w cierpieniu.
Jego poglądy ulegają zmianie, gdy jest świadkiem - poprzedzonej nieludzkim cierpieniem - śmierci dziecka, które nie mogło być grzesznikiem. (Jest więc postacią dynamiczną.) Mimo to pozostaje wierny Bogu i swoim wartościom. Przestaje uważać, że dżuma dotyka tylko grzesznych. Mimo, iż mogło by się to wydawać z jego punktu widzenia nie sprawiedliwe, przyjmuje epidemię jako próbę, którą Bóg stawia przed wiernymi. Wzywa do przyjęcia zarazy, jako element trudnej miłości do Boga. Na łożu śmierci pozostaje wierny swym wartościom i umiera dzierżąc w ręku krucyfiks, w którym całe życie pokładał ufność.  

1. Wygląd ojca Paneloux:

- „Był średniego wzrostu, ale krępy. Kiedy oparł się na poręczy ambony, ściskając drzewo wielkimi rękami, widać było tylko szeroki, czarny kształt z dwiema czerwonymi plamami policzków pod stalowymi okularami. Głos miał mocny, namiętny (…)”;

2. Tożsamość i wizerunek ojca Paneloux:

- jezuita o wysokiej pozycji w zakonie  „(…)płomienne kazanie ojca Paneloux, jezuity(…)”; „Paneloux porzucił pracę nad św. Augustynem i Kościołem afrykańskim, czemu zawdzięczał szczególną pozycję w swym zakonie.”;
- naukowiec, publicysta „Ojca Paneloux znano jako częstego współpracownika biuletynu Towarzyswa Geograficznego Oranu(…)”;
- teolog teoretyk, obrońca nauki chrześcijańskiej „Ale zdobył sobie uznanie rozleglejsze jeszcze, wygłosiwszy serię odczytów o nowoczesnym indywidualizmie. Wystąpił tu jako żarliwy obrońca ambitnego chrystianizmu, (…)”;
- autorytet dla społeczności Oranu „Na długo przed tym kazaniem [ojca Paneloux] mówiono o nim w mieście i stało się ono na swój sposób ważną datą w historii tego okresu.”;
- dobry mówca, orator „gwałtownym i dobitnie powiedzianym zdaniem (…) – prąd przebiegł po zebranych aż do kruchty.”; „(…) dzięki zręcznemu chwytowi oratorskiemu ojciec za jednym zamachem, tak jak zadaje się cios, ujął temat całego kazania.”;
- głosi konserwatywne poglądy „(…) wszystko, co pragnie przyspieszyć niewzruszony porządek, ustalony raz na zawsze, prowadzi do herezji.”;
- traci szacunek przez swoje poświęcenie „(…) czuł coraz większe zmęczenie i lęk; dzięki nim właśni stracił szacunek swojej gospodyni.”;

3. Osobowość ojca Paneloux:

- surowy, nie szczędził ostrych słów „natarł na audytorium gwałtownym i dobitnie powiedzianym zdaniem: „Bracie moi, doścignęło was nieszczęście, bracia moi, zasłużyliście na nie”.”
- porywczy „Porywczy i namiętny z natury (…)”;
- gotowy do poświęceń „Od dwóch tygodni Paneloux porzucił pracę nad św. Augustynem (…)przyjął bez wahań powierzone sobie zadanie.”;
- wrażliwy na śmierć dziecka – niewinnego „To widowisko było dla mnie także nie do zniesienia.”;
- pokorny „(…) nie należy wyjaśniać sobie zjawiska dżumy, ale nauczyć się tego, czego można się nauczyć.”;
- egzystencjalista „Trzeba tylko iść naprzód w ciemnościach, trochę na oślep i próbować czynić dobrze.”;

4. Najważniejsze wartości w życiu Paneloux:

a) Przed przemianą:

- nauka chrześcijańska „Wystąpił tu jako żarliwy obrońca ambitnego chrystianizmu, (…)”;
- Bóg - często odwołuje się do woli Boskiej, np. „Bóg, który tak długo pochylał nad ludźmi tego miasta twarz pełną litości, zmęczony czekaniem, zawiedziony w swej wiekuistej nadziei, odwrócił oczy.”;
- prawda „Chcę was przywieść do prawdy do prawdy (…)”;

b) Po przemianie:

- życie ludzkie „(…) mówił głosem trochę zduszonym, choć wyraźnym (…) „Boże mój, uratuj to dziecko”;

5. Motywy, którymi kieruje się ojciec Paneloux:

- głęboka wiara w Boga „(…) ojciec Paneloux pozostanie u stóp muru, wierny tej męce, której symbolem jest krzyż (…)”;
- chęć nawrócenia ludzi „Nawet ta plaga (…)  wskazuje drogę.”;
- chęć pomocy potrzebującym „Stanął w pierwszym szeregu ratowników”;

6. Postawa ojca Paneloux wobec dżumy

a) Przed przemianą:

- uważa, iż jest karą dla grzeszników „odetchnął głęboko i ciągnął z coraz większym naciskiem: „Jeśli dziś dotknęła was dżuma, to znaczy, że chwila zastanowienia nadeszła. Sprawiedliwi mogą być bez obawy, ale słusznie drżą źli.”);
- uosabia dżumę, podnosi jej znaczenie „dżuma wejdzie do was, zasiądzie w waszym pokoju i będzie czekać na wasz powrót.”;
- cierpienie jako środek do osiągnięcia wieczności „doskonałe światło wieczności, które kryje się w każdym cierpieniu.”;
- dżuma ma swoje dobre strony, zmusza do myślenia „Jednak uważa pan, jak Paneloux, że dżuma ma swoje dobre strony, że otwiera oczy, że zmusza do myślenia.”;
- dżuma uszlachetnia „Nawet ta plaga, która was zabija, uszlachetnia was i wskazuje drogę.”;
- jest dla niego wyższą ideą, a nie przyziemny zjawiskiem, które zabija ludzi „Paneloux (…)Nie dość napatrzył się śmierci i dlatego mówi w imieniu jakiejś prawdy.”;
- pomaga przy przeciwdziałaniu jej skutkom „ –Zaproponowałem Paneloux, żeby przyłączył się do nas. – I cóż? – zapytał doktor – Zastanowił się i powiedział, że dobrze.”;
- poświęca się pomocy innym „Twarz Paneloux miała bolesny wyraz; zmęczenie tych wszystkich dni wyryło zmarszczki na jego nabiegłym krwią czole.”;
- będąc świadkiem śmierci niewinnego dziecka, zmienia swoje podejście do dżumy, jako kary boskiej „Z pozoru zachował spokój. Ale jakby zmienił się od dnia, kiedy tak długo patrzył na umierające dziecko.”;

b) Po przemianie:

- nie potępia grzeszników jako winnych dżumy „Paneloux mówił głosem łagodniejszym, z większym namysłem niż za pierwszym razem (…)”;
- zaczyna utożsamiać się ze społecznością Oranu „(…) nie mówił już „wy”, ale „my”.”;
- wartościuje ludzie życie „Jeśli jest bowiem sprawiedliwe, że piorun uderza w niedowiarka, nie można zrozumieć cierpień dziecka.”;
- uważa dżumę za łaskę Boga „Bóg udziela dziś łaski istotom przez siebie stworzonym zsyłając im nieszczęście (…)”;
- dżuma jako upokorzenie, na które należy się godzić „(…) upokorzenie, z którym upokorzony byłby w zgodzie.”;
- pokora wobec śmierci i ufność wobec Boga „(…) zakonnicy nie mają przyjaciół. Wszystko złożyli w Bogu.”; „Poprosił o krucyfiks (…) odwrócił się, żeby nań patrzeć”;

Jak opisać postać literacką? - Charakterystyka bohatera literackiego

Postać literacką do życia powołuje narrator w swojej narracji (opowieści), on też decyduje o jej kształcie.

Wymień postacie literackie. Opisz ich ilość

Raymond Rambert - charakterystyka bohatera

"Dżuma" Albert Camus

I. Najważniejsze wartości w życiu Raymonda Ramberta:

- ukochana kobieta:

Nie przyszedłem na świat, by pisać reportaże. Ale przyszedłem na świat żeby żyć z kobietą. Czy to nie naturalne?

- miłość:

Ja zaś mam dosyć ludzi umierających dla idei. Nie wierzę w bohaterstwo, wiem ,że jest  łatwe ,a zrozumiałem, że było zabójcze. Żyć i umierać dla tego ,co się kocha, tylko to mnie interesuje.

Wiem, że człowiek jest zdolny do wielkich czynów, ale jeśli nie jest zdolny do wielkiego uczucia, nie interesuje mnie.

-rodzinne miasto

- szczęście jednostki, które zamierza osiągnąć podczas pobytu w Oranie:

Dla Ramberta abstrakcją było to wszystko, co stawało na przeszkodzie jego szczęściu

-życie (Chciał uciec by nie zachorować. Bał się tej choroby. Bał się śmierci)

- następuje przewartościowanie w życiu bohatera, pomaga ludziom ,choć jak sam mówi nie zmieniło się tak do końca to co dla niego było ważne:

Rambert powiedział że się nad tym zastanawiał, że nadal wierzy w to, w co wierzył, ale byłoby  mu wstyd ,gdyby wyjechał.

- po chorobie i przewartościowaniu w hierarchii Ramberta na szczycie stawia dobro innych ponad swoje:

Tak – powiedział Rambert-  ale może być wstyd, że człowiek jest sam tylko szczęśliwy.

II. Motywy, które kierowały Raymonda Ramberta działaniem:

W pierwszej fazie po zamknięciu miasta:

- tęsknota za  sympatią, z którą łączyło go wielkie uczucie, o czym między innymi świadczy fakt nazwania ją żoną:

Zostawił żonę w Paryżu. Prawdę mówiąc, nie jest to żona, ale to wychodzi na jedno.

- tęsknota za rodzinnym Paryżem:

Obrazy, które najtrudniej było mu wówczas udźwignąć, przynajmniej tak mówił doktor Rieux, były obrazami Paryża. Pejzaż że starych kamieni i wody, gołębie z Palais-Royal i Gare du Nord i kilka innych miejsc w tym mieście, o którym nie wiedział, że tak je kocha, prześladowały Ramberta i nie pozwalały mu zabrać się do czegokolwiek określonego.

- czuje się zagubiony i samotny w Oranie:

Pośrodku pustej Sali Rambert wyglądał jak zagubiony cień i Reux pomyślał, ze jest to godzina, kiedy Rambert nie broni się przed rozpaczą.

-dążenie do osiągnięcia własnego dobra, nawet kosztem innych:

Ach, widzę- powiedział Rambert- zacznie pan mówić o służbie dla dobra ogółu. Ale na dobro publiczne składa się szczęście każdego z nas.

- strach przed śmiercią:

Nie wierzę w braterstwo , wiem, że jest łatwe, a zrozumiałem, że było zabójcze.

Po stopniowej przemianie:

- pomoc innym

- dotrwanie do końca dżumy

- opieka nad chorymi

- dążenie do osiągnięcia szczęścia innych

- spotkanie z ukochaną

III. Funkcje jakie pełni Raymond Rambert w Oranie:

-  jest dziennikarzem mieszkającym w Paryżu

- nie jest rodowitym mieszkańcem Oranu, lecz przebywa tam krótki okres w celu przeprowadzenia ankiety na temat warunków życia ludności arabskiej:

Nazywał się Raymond Rambert. Nisk  w sportowym ubraniu, o szerokich ramionach, twarzy zdecydowanej, oczach jasnych i inteligentnych, robił wrażenie człowieka, któremu życie służy. (…) Przeprowadzał ankietę dla wielkiego dziennika paryskiego o warunkach życia Arabów i chciał się poinformować o ich stanie sanitarnym.

- mimo swojego zawodu nie wykorzystuje sytuacji, taniej sensacji co udowadnia w rozmowie z Cottardem:

- W gruncie rzeczy to, co się dzieje, jest bardzo interesujące.

- Nie dla mnie – odparł Rambert.

- Rambert przyłącza się do oddziałów sanitarnych którym poświęca cały swój czas i energię:

Przez te dwa tygodnie Rambert pracował nie oszczędzając się, nieprzerwanie, z oczami niejako zamkniętymi, od świtu do nocy. Kładł się późno i spał ciężkim snem.

IV. Postawa Raymonda Ramberta wobec dżumy:

1. Zachowanie w czasie trwania dżumy:

a) W początkowej fazie epidemii:

- Gdy wybucha  epidemia chce uciec z miasta do lubej podejmując kroki  legalne:

Ponieważ miał rekomendacje(jego zawód daje ułatwienia), mógł dostać się do dyrektora gabinetu prefektury, któremu powiedział, że nic go z Oranem nie łączy, że nie jego rzeczą jest tu zostać, że znalazł się w mieście przypadkiem i że byłoby słuszne, gdyby pozwolono mu wyjechać.

- A następnie gdy takowe działanie nie przynosi skutku prosi doktora o zaświadczenie, że jest zdrowy, a  gdy spotyka się z odmową jest wzburzony:

(…) pan nie może rozumieć. Mówi pan językiem rozsądku, to dla pana abstrakcja.

- Próbuje nielegalnie opuścić miasto

-Więc to oznacza, że mam sobie radzić inaczej? A jednak opuszczę to miasto-ciągnął z rodzajem wyzwania.

-Zachowuje się bardzo egoistycznie i nie rozumie iż w takim położeniu co on jest bardzo wiele osób, które przebywają w Oranie czy tego chcą czy nie, odznacza się to wyraźnie w rozmowie z doktorem Rieux:

-Dlatego, że w tym mieście tysiące ludzi jest w tym samym położeniu, a mimo to nie można im pozwolić wyjechać(...)

- Ależ ja nie jestem stąd.

- Traktuje mieszkańców jak obcych i jest bardzo zaskoczony gdy lekarze zwracają się do niego o pomoc:

- Tarrou tak mówi, bo myśli, że pan mógłby nam się tu przydać.(…)

- Ja mógłbym się wam przydać?

b) W końcowym etapie zarazy:

-Rambert zmienia swoje zachowanie gdy dowiaduje się że doktor Rieux jest w podobnej sytuacji jak on tzn. daleko od swojej żony a pomimo to potrafi poświęcić swój czas chorym:

– Czy pan wie, że żona Rieux znajduje się w sanatorium, kilkaset kilometrów stąd?

Rambert okazał gestem zdumienie, ale Tarrou już nie było.

Nazajutrz o wcześniej godzinie Rambert telefonował do doktora.

- Czy zgodzi się pan, żebym pracował z wami, aż znajdę sposób opuszczenia miasta?

- Zaczął czuć się mieszkańcem i zrozumiał że dżuma to też jego problem:

Zawsze myślałem, ze jestem obcy w tym mieście i ze nie mam tu z wami nic wspólnego. Ale teraz, kiedy zobaczyłem to, co zobaczyłem, wiem że jestem stąd, czy chcę tego, czy nie chcę. Ta sprawa dotyczy nas wszystkich. 

2. Konsekwencje takiego podejścia do dżumy:

a) Po zamknięciu miasta:

- lekceważenie innych

- brak zrozumienia iż wielu ludzi jest w podobnej sytuacji co on

-oszukiwanie (gdy chce nielegalnie wydostać się z miasta)

b) W końcowej fazie dżumy

- zmiana postępowania i przewartościowanie swojego życia

- wyzbycie się egoizmu i chęć niesienia pomocy innym

- w czasie walki z dżumą bohater uczy się prawdziwych wartości

* wie co to braterstwo

* rozumie potrzeby chorych

* uczy się jak być prawdziwym człowiekiem

- spotkanie z narzeczoną

V. Podsumowanie charakterystyki Raymonda Ramberta

Rambert zmienia się podczas tych wydarzeń. Początkowo jest tylko gościem w mieście, dziennikarzem wykonującym swą pracę. Następnie czuje się obcy i chce uciec. Aż w końcu rozumie, że nie może być szczęśliwy wiedząc,  że inni ludzie cierpią a on im nie pomaga. Najlepiej o jego ewolucji, która się w nim dokonuje świadczy to, że gdy zaistniała możliwość wyjazdu Rambert z niej nie skorzystał a ponad to został w Oranie, gdzie hierarchia jego wartości się zmienia. Zmienił się zapewne w momencie poznania prawdy o rozłące Rieux z żoną z którym od tego czasu zaczyna się utożsamiać. Widzi że nawet podczas pomocy bliźnim może osiągnąć własne dobro nie krzywdząc przy tym innych ludzi.

Rossi. Lalka B. Prusa

Rossi - charakterystyka bohatera z cytatami

Jedyny aktor w Lalce B. Prusa to Rossi. Charakterystyka bohatera nie sprawia większych trudności (mimo rozbieżności opinii o nim).

Strzałka — charakterystyka bohatera. Tożsamość, czyny i relacje bohatera z innymi postaciami „Skąpca” Moliera.

Strzałka — tożsamość

Służący Kleanta, przez Harpagona traktowany z podejrzliwością i brutalnością.

Strzałka — czyny

• Pomaga Kleantowi w sprawie pożyczki przez faktora Simona. 
• Z narażeniem się Harpagonowi dostaje się do skrytki w ogrodzie i wydobywa szkatułkę, przekazując ją Kleantowi. 

Strzałka — relacje

• Kleant — pan; lojalny pomocnik w miłości i finansach. 
• Harpagon — nieufny gospodarz; przeszukuje Strzałkę i wyrzuca go. 
• Simon — styka się z nim przy pożyczce. 

Źródła: język-polski.pl, wolnelektury.pl

Doktor Szuman - charakterystyka bohatera

B. Prus: Lalka - Szuman

Doktor Szuman to Żyd

„Doktór Szuman jest także starozakonny” Za pamiętnikiem Ignacego Rzeckiego.

„Żyd, bo Żyd, ma to wypisane od czuba do pięty, ale rzetelny przyjaciel i człowiek z poczuciem honoru.” I. Rzecki w pamiętniku.

B. Prus: Lalka. Tomasz Łęcki - charakterystyka bohatera

Wygląd Tomasza Łęckiego

„był to sześćdziesięciokilkoletni człowiek, niewysoki, pełnej tuszy, krwisty. Nosił nieduże wąsy białe i do góry podczesane włosy, tej samej barwy. Miał siwe, rozumne oczy, postawę wyprostowaną, chodził ostro. Na ulicy ustępowano mu z drogi - a ludzie prości mówili: oto musi być pan z panów." Narrator prezentując bohatera.

Walery — charakterystyka bohatera. Tożsamość, czyny i relacje bohatera z innymi postaciami „Skąpca” Moliera.

Walery — tożsamość

Syn Anzelma (don Tomasza d’Alburci), ukochany Elizy; dla dobra związku zatrudnia się jako rządca w domu Harpagona, ukrywając pochodzenie.

Walery — czyny

• Prosi Elizę o wierność; obmyśla sposób pozyskania łaski Harpagona (chwalenie oszczędności).
• Doradza Elizie pozorne posłuszeństwo i grę na zwłokę, by odsunąć ślub z Anzelmem.
• Zapewnia Harpagona o gospodarności i czujności nad Elizą.
• W śledztwie oskarżany o kradzież szkatułki; broni się, wyznając miłość do Elizy i ujawniając pochodzenie.

Walery — relacje

• Eliza — ukochana; planuje z nią ślub mimo przeszkód.
• Harpagon — pracodawca; początkowo zdobywa jego zaufanie, później jest przezeń oskarżany.
• Anzelm (don Tomasz d’Alburci) — ojciec; rozpoznanie następuje w finale.
• Marianna — siostra (ujawnione w końcówce).

Walery — historia życia

• Zamieszki w Neapolu zmuszają go wraz z rodziną do ucieczki okrętem z portu.
• Katastrofa okrętu na morzu — zaginięcie rodziny.
• Ocalony dzięki hiszpańskiemu kapitanowi;
• Dorastanie pod opieką kapitana.
• Przekonanie Walerego, że rodzice i siostra zginęli.
• Wstępuje do wojska.
• Śladem rodziny trafił do miasta Harpagona; dla Elizy wszedł do domu jako rządca, by zdobyć zaufanie.
• Zakochuje się w Elizie.
• Dowodami pochodzenia są: rubinowa pieczęć ojca i agatowa bransoleta matki.

Ciekawe cytaty Walerego w Skąpcu Moliera:

• „Aby pozyskać sobie ludzi, najlepiej stroić się we własne ich skłonności.”
• „Wolałbym raczej umrzeć, niż obrazić ją myślą najlżejszą.”
• „Nazbyt cię kocham, a miłość moja trwać będzie do grobu.”
• „Poto się je, aby żyć, nie zaś poto żyje, aby jeść.”
• „Cóż to, nadobna Elizo, zapadłaś w smutek… chciałabyś cofnąć zadatek uczuć?”

Źródła: język-polski.pl, wolnelektury.pl

B. Prus: Lalka. Węgiełek - charakterystyka bohatera

Węgiełek to złota rączka

„sprytny hultaj, trochę kowal, trochę stolarz, więc może on potrafi wyrzeźbić na kamieniu, co potrzeba. Zaraz ja po niego poślę. W ciągu następnego kwadransa zjawił się i Węgiełek, chłopak dwudziestokilkoletni, z fizjonomią wesołą i inteligentną. Dowiedziawszy się od księżego sługi, że można coś zarobić, ubrał się w szaraczkowy surdut z krótkim stanem i połami do ziemi i obficie wytarł sobie włosy słoniną.” Ksiądz zwraca się do S. Wokulskiego.