"Dziady" część 3 - opracowanie

Mapa myśli (mapa mentalna)

Adam Mickiewicz

Adam Mickiewicz: Dziady część III  - opracowanie - mapa myśli

Bajka Goreckiego o ziarnie opowiadana przez Żegotę - interpretacja

Artykuł zawiera interpretację bajki Goreckiego opowiedzianej przez Żegotę w więzieniu w klasztorze Bazylianów w 1. scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza. Tekst ten zwykle opisywany jest takimi terminami, jak: bajka Goreckiego, Bajka Żegoty, Bajka o ziarnie.

Bajka Goreckiego o ziarnie opowiadana przez Żegotę

Artykuł zawiera tekst bajki Goreckiego opowiedzianej przez Żegotę w więzieniu w klasztorze Bazylianów w 1. scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza. Tekst ten zwykle opisywany jest takimi terminami, jak: bajka Goreckiego, Bajka Żegoty, Bajka o ziarnie.

Egzorcyzm ks. Piotra nad Konradem

Opis przebiegu egzorcyzmu przeprowadzanego przez księdza Piotra, który uwalnia od złego ducha Konrada opętanego po Pieśni zemsty i Improwizacji. Egzorcyzmowi Adam Mickiewicza poświęcił całą 3 scenę III części Dziadów.

Historia Cichowskiego jako przykład martyrologii narodu polskiego w opowieści Adolfa

Treść historii Cichowskiego opowiedzianej przez Adolfa  w III części Dziadów Adama Mickiewicza z cytatami.

HISTORIA MŁODEGO ROLLISONA I PANI ROLLISON JAKO PRZYKŁAD MARTYROLOGII NARODU POLSKIEGO

Opis tragedii rodziny Rollisonów  (młodego Rollisona i Pani Rollison) zebranych z cytatów z różnych scen III części Dziadów Adama Mickiewicza.

Adam Mickiewicz, Dziady część III Scena 1 tzw. "scena więzienna"

Artykuł zawiera fragmenty I sceny z 3części Dziadów Adama Mickiewicza, które przedstawiają cierpienie Polaków przedstawiane przez autora, jako męczeństwo narodu polskiego, jako martyrologię narodu polskiego.

Obraz polskiego społeczeństwa

Omówienie obrazu polskiego społeczeństwa w III części Dziadów Adama Mickiewicza wraz z cytatami (fragmenty Scen 7. i 8. ). 

Opowiadanie Kaprala

Artykuł przedstawia interpretację i tekst historii opowiedzianej Konradowi przez Kaprala w I scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza.

Pieśń bluźniercza Konrada

Artykuł zawiera interpretację pieśni zemsty zaśpiewanej przez Konrada w więzieniu w klasztorze Bazylianów w 1. scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza. Ta pieśń spowodowała opętanie Konrada i jest pierwszym przejawem, że bohater ten wybrał drogę potępieńca.

Pieśń bluźniercza Konrada

Artykuł zawiera tekst pieśni zemsty zaśpiewanej przez Konrada w więzieniu w klasztorze Bazylianów w 1. scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza. Ta pieśń spowodowała opętanie Konrada i jest pierwszym przejawem, że bohater ten wybrał drogę potępieńca.

Piosenka Feliksa

Tekst piosenki Feliksa zaśpiewanej w I scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza oraz interpretacja piosenki Feliksa.

Piosenka Jankowskiego

Artykuł zawiera tekst piosenki (pieśń bluźnierczą) zaśpiewanej przez Jankowskiego w więzieniu w klasztorze Bazylianów w I scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza. Ta pieśń spowodowała, że Konrad się zdenerwował i stanął w obronie Maryi.

Interpetacja Piosenki Jankowskiego

Artykuł zawiera interpretację piosenki Jankowskiego zaśpiewanej w więzieniu w klasztorze Bazylianów w I scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza. Ta pieśń spowodowała, że Konrad się zdenerwował i stanął w obronie Maryi.

Opowiadanie Kaprala

Artykuł przedstawia interpretację i tekst przypowieści opowiedzianych przez księdza Piotra III części Dziadów Adama Mickiewicza.

Sen Senatora

Treść snu Senatora i interpretacja snu Senatora, który doznaje widzenia w VI scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza.

Widzenie Ewy

Treść widzenia Ewy z najważniejszymi fragmentami i interpretacja widzenia Ewy, która zapadła w sen i IV scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza.

Widzenie księdza Piotra

Treść widzenia księdza Piotra z najważniejszymi fragmentami i interpretacja widzenia księdza Piotra, który doznaje widzenia w V scenie III części Dziadów Adama Mickiewicza.

Adam Mickiewicz

Tekst DZIADY. POEMA

PRZEDMOWA

Polska od pół wieku przedstawia widok z jednej strony tak ciągłego, niezmordowanego i niezbłaganego okrucieństwa tyranów, z drugiej tak nieograniczonego poświęcenia się ludu i tak uporczywej wytrwałości, jakich nie było przykładu od czasu prześladowania chrześcijaństwa. Zdaje się, że królowie mają przeczucie Herodowe o zjawieniu się nowego światła na ziemi i o bliskim swoim upadku, a lud coraz mocniej wierzy w swoje odrodzenie się i zmartwychwstanie.

Dzieje męczeńskiej Polski obejmują wiele pokoleń i niezliczone mnóstwo ofiar; krwawe sceny toczą się po wszystkich stronach ziemi naszej i po obcych krajach. Poema, które dziś ogłaszamy, zawiera kilka drobnych rysów tego ogromnego obrazu, kilka wypadków z czasu prześladowania podniesionego przez imperatora Aleksandra.

Około roku 1822 polityka imperatora Aleksandra, przeciwna wszelkiej wolności, zaczęła się wyjaśniać, gruntować i pewny brać kierunek. Wtenczas podniesiono na cały ród polski prześladowanie powszechne, które coraz stawało się gwałtowniejsze i krwawsze. Wystąpił na scenę pamiętny w naszych dziejach senator Nowosilcow. On pierwszy instynktową i zwierzęcą nienawiść rządu rosyjskiego ku Polakom wyrozumował jak zbawienną i polityczną, wziął ją za podstawę swoich działań, a za cel położył zniszczenie polskiej narodowości. Wtenczas całą przestrzeń ziemi od Prosny aż do Dniepru i od Galicji do Bałtyckiego Morza zamknięto i urządzono jako ogromne więzienie. Całą administracją nakręcono jako jedną wielką Polaków torturę, której koło obracali carewicz Konstanty i senator Nowosilcow.

Systematyczny Nowosilcow wziął naprzód na męki dzieci i młodzież, aby nadzieje przyszłych pokoleń w zarodzie samym wytępić. Założył główną kwaterę katostwa w Wilnie, w stolicy naukowej prowincji litewsko-ruskich. Były wówczas między młodzieżą uniwersytetu różne towarzystwa literackie, mające na celu utrzymanie języka i narodowości polskiej. Kongresem Wiedeńskim i przywilejami imperatora zostawionej Polakom. Towarzystwa te, widząc wzmagające się podejrzenia rządu, rozwiązały się wprzód jeszcze, nim ukaz zabronił ich bytu. Ale Nowosilcow, chociaż w rok po rozwiązaniu się towarzystw przybył do Wilna, udał przed imperatorem, że je znalazł działające; ich literackie zatrudnienia wystawił jako wyraźny bunt przeciwko rządowi, uwięził kilkaset młodzieży i ustanowił pod swoim wpływem trybunały wojenne na sądzenie studentów. W tajemnej procedurze rosyjskiej oskarżeni nie mają sposobu bronienia się, bo często nie wiedzą, o co ich powołano; bo zeznania nawet komisja według woli swojej jedne przyjmuje i w raporcie umieszcza, drugie uchyla. Nowosilcow, z władzą nieograniczoną od carewicza Konstantego zesłany, był oskarżycielem, sędzią i katem.

Skasował kilka szkół w Litwie, z nakazem, aby młodzież do nich uczęszczającą uważano za cywilnie umarłą, aby jej do żadnych posług obywatelskich, na żadne urzędy nie przyjmowano i aby jej nie dozwolono ani w publicznych, ani w prywatnych zakładach kończyć nauk. Taki ukaz, zabraniający uczyć się, nie ma przykładu w dziejach i jest oryginalnym rosyjskim wymysłem. Obok zamknienia szkół, skazano kilkudziesięciu studentów do min sybirskich, do taczek, do garnizonów azjatyckich. W liczbie ich byli małoletni, należący do znakomitych rodzin litewskich. Dwudziestu kilku, już nauczycieli, już uczniów uniwersytetu, wysłano na wieczne wygnanie w głąb Rosji jako podejrzanych o polską narodowość. Z tylu wygnańców jednemu tylko dotąd udało się wydobyć się z Rosji.

Wszyscy pisarze, którzy uczynili wzmiankę o prześladowaniu ówczesnym Litwy, zgadzają się na to, że w sprawie uczniów wileńskich było coś mistycznego i tajemniczego *. Charakter mistyczny, łagodny, ale niezachwiany Tomasza Zana, naczelnika młodzieży, religijna rezygnacja, braterska zgoda i miłość młodych więźniów, kara Boża sięgająca widomie prześladowców, zostawiły głębokie wrażenie na umyśle tych, którzy byli świadkami lub uczestnikami zdarzeń; a opisane zdają się przenosić czytelników w czasy dawne, czasy wiary i cudów.

Kto zna dobrze ówczesne wypadki, da świadectwo autorowi, że sceny historyczne i charaktery osób działających skryślił sumiennie, nic nie dodając i nigdzie nie przesadzając. I po cóż by miał dodawać albo przesadzać; czy dla ożywienia w sercu rodaków nienawiści ku wrogom? czy dla obudzenia litości w Europie? - Czymże są wszystkie ówczesne okrucieństwa w porównaniu tego, co naród polski teraz cierpi i na co Europa teraz obojętnie patrzy! Autor chciał tylko zachować narodowi wierną pamiątkę z historii litewskiej lat kilkunastu: nie potrzebował ohydzać rodakom wrogów, których znają od wieków; a do litościwych narodów europejskich, które płakały nad Polską jak niedołężne niewiasty Jeruzalemu nad Chrystusem, naród nasz przemawiać tylko będzie słowami Zbawiciela: "Córki Jerozolimskie, nie płaczcie nade mną, ale nad samymi sobą".

Czy znasz wszystkie odpowiedzi na pytania z "III części Dziadów" Adama Mickiewicza? 

test z "III części Dziadów"

DZIADY. CZĘŚĆ III

LITWA. PROLOG

AKT PIERWSZY

SCENA PIERWSZA

SCENA DRUGA: IMPROWIZACJA

SCENA TRZECIA

SCENA CZWARTA

SCENA PIĄTA

SCENA SZÓSTA

SCENA SIÓDMA: SALON WARSZAWSKI

SCENA ÓSMA: PAN SENATOR

SCENA DZIEWIĄTA: NOC DZIADÓW

DZIADÓW CZĘŚCI III USTĘP

DROGA DO ROSJI

PRZEDMIEŚCIA STOLICY

PETERSBURG

POMNIK PIOTRA WIELKIEGO

PRZEGLĄD WOJSKA

OLESZKIEWICZ

DO PRZYJACIÓŁ MOSKALI

Zobacz także:

test z treści "III części Dziadów"

Dziady część III - lista pytań o treść lektury

Dziady część III- Plan wydarzeń

Fragment i spis pochodzą ze strony:

BIBLIOTEKA LITERATURY POLSKIEJ W INTERNECIE