kobieta

Adam Mickiewicz ŚMIERĆ PUŁKOWNIKA

 

W głuchej puszczy, przcd chatką leśnika,

Rota strzelców stanęła zielona;

A u wrót stoi straż Pułkownika,

Tam w izdebce Pułkownik ich kona.

Z wiosek zbiegły się tłumy wieśniacze,

Wódz to był wielkiej mocy i sławy,

Kiedy po nim lud prosty tak płacze

I o zdrowie tak pyta ciekawy.

 

Kazał konia Pułkownik kulbaczyć,

Konia w każdej sławnego potrzebie;

Chce go jeszcze przed śmiercią obaczyć,

Kazał przywieść do izby - do siebie.

Kazał przynieść swój mundur strzelecki,

Swój kordelas i pas, i ładunki;

Stary żołnierz - on chce jak Czarniecki.

Umierając, swe żegnać rynsztunki.

 

A gdy konia już z izby wywiedli,

Potem do niej wszedł ksiądz z Panem Bogiem;

I żołnierze od żalu pobledli.

A lud modlił się klęcząc przed progiem.

Nawet starzy Kościuszki żołnierze,

Tyle krwi swej i cudzej wylali,

Łzy ni jednej - a teraz płakali

I mówili z księżami pacierze.

 

Z rannym świtem dzwoniono w kaplicy;

Już przed chatą nie było żołnierza,

Bo już Moskal był w tej okolicy.

Przyszedł lud widzieć zwłoki rycerza,

Na pastuszym tapczanie on leży -

W ręku krzyż, w głowach siodło i burka,

A u boku kordelas, dwururka.

 

Lecz ten wódz, choć w żołnierskiej odzieży,

Jakie piękne dziewicze ma lica?

Jaką pierś? - Ach, to była dziewica,

To Litwinka, dziewica-bohater,

Wódz Powstańców - Emilija Plater!

Ewa – Pierwsza kobieta. Księga Rodzaju przedstawia dwa opisy stworzenia człowieka: w pierwszym mężczyzna i kobieta zostają stworzeni razem jako ludzie na obraz Boga; w drugim najpierw zostaje ukształtowany Adam, a Ewa zostaje stworzona później jako odpowiadająca mu partnerka.

Kobieta. Motyw kobiety w literaturze, malarstwie, filmie i muzyce

Obraz kobiet w "Lalce" B. Prusa

Kobieta. "Lalka" B. Prusa

Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Lubię, kiedy kobieta

Lubię, kiedy kobieta omdlewa w objęciu,

kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu,

gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała blednie

i wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie.

Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi,

gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi,

gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem

i oddaje się cała z mdlejącym uśmiechem.

I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabrania

przyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądania

zwalcza ją, a sycenie żądzy oszalenia,

gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia.

Lubię to - i tę chwilę lubię, gdy koło mnie

wyczerpana, zmęczona leży nieprzytomnie,

a myśl moja już od niej wybiega skrzydlata

w nieskończone przestrzenie nieziemskiego świata.

Źródło:

https://literat.ug.edu.pl/tetmajer/023.htm

Weszli na czwarte piętro starego opustoszałego bloku z płyty betonowej. Stał pusty jak muzeum czasów zamierzchłych.
-To tu. - powiedział ściszonym głosem mężczyzna, stając przed brązowymi drzwiami, na których czas pozostawił swoje piętno. Następnie przekręcił gałkę i naparł na nie ramieniem. Ustąpiły, ale ich uchylenie kosztowało mężczyznę sporo wysiłku, gdyż drzwi rozdzierały się trąc o podłogę, zahaczały o dywan…

Stworzenie człowieka – historia biblijna

Stworzenie człowieka – plan wydarzeń, bohaterowie, motywy, konteksty i interpretacja. Nawiązania literackie i kulturowe pomagają utrwalić materiał do matury.

Kazimierz Przerwa - Tetmajer: Lubię, kiedy kobieta... - tekst wiersza

Wiersz Kaziemierza Przerwy-Tetmajera pochodzi z modernizmu (Młoda Polska).