opracowanie

Literatura przedmiotu do analizy i interpretacji literatury (opracowania)

Przykładowa bibliografia przedmiotowa, czasem zwana literaturą przedmiotu, do której warto sięgnąć przygotowując się do prezentacji maturalnej z języka polskiego (Matura ustna) lub pisząc pracę, w której wybrałeś jakiekolwiek teksty: poetyckie, epickie, dramatyczne. Lista lektur zawiera najciekawsze i najprzydatniejsze pozycje, które można uznać za dobre i godne polecania opracowania z zakresu analizy i interpretacji tekstów literackich.

„Antologia współczesnej krytyki literackiej we Francji" oprac. W. Karpiński

Arystoteles „Poetyka"

Awierincew S., „Na skrzyżowaniu tradycji"

Baluchowa A., „Krytyka tematyczna"

Beckett S., „Dramaty. Wybór"

Brecht B., „Dramaty"

Chrząstowska B., „Poetyka stosowana"

Cieśla-Korytowska M. „"Dziady"Adama Mickiewicza"

de Romilly J., „Tragedia grecka"

„Dramat polski. Interpretacje", red. J. Ciechowicz, Z. Majchrowski

Eustachiewicz L., „„Szewcy" Stanisława Ignacego Witkiewicza"

Eustachiewicz L., „„Wesele" Stanisława Wyspiańskiego"

Fluchere H., „Szekspir – dramaturg elżbietański"

Gerould D.C., „Stanisław Ignacy Witkiewicz jako pisarz"

Handke R., „Hermeneutyka"

"Językowy obraz świata", red. J. Bartmiński

Judkowiak B., „Dramat polski. Interpretacje"

Kaniewski J., „Od czytania do pisania"

Kędzierski M., „Samuel Beckett"

Kitto H.D.F, „Tragedia grecka. Studium literackie"

Komorowski J. „"Makbet" Wiliama Shakespire'a"

Kott J., „Kamienny Potok. Eseje o teatrze i pamięci"

Kott J., „Szekspir współczesny"

Kott J., „Zjadanie bogów: szkice o tragedii greckiej"

Lehmann H.T., „Teatr postdramatyczny"

"Lekcje czytania. Eksplikację literackie", red. W. Dynak i A.W. Labuda

Lewański J., „Dramat i teatr średniowiecza i renesansu w Polsce"

Lisowska-Magdziarz M., "Analiza tekstu w dyskursie medialnym"

Macios T., „Jak czytać dramaty?"

Markiewicz H., „Interpretacja semantyczna dzieł literackich"

Miodońska-Brookes E., Kulawik A., Tatara M., "Zarys poetyki"

Nicoll A., „Dzieje dramatu"

„Prace o literaturze i teatrze ofiarowane Zygmuntowi Szweykowskiemu"

„Praska Szkolą Strukturalna w latach 1926-1948", red. M. R. Mayenowa

„Problemy metodologiczne współczesnego literaturoznawstwa", red. J. Sławiński i H. Markiewicz

„Problemy teorii literatury", red. H. Markiewicz

Prokop J., „O interpretacjach literackich"

R. Barthes, „Mit i znak"

Sajewska D., „"Chore sztuki". Choroba/tożsamość/dramat"

Sławińska I., „Odczytywanie dramatu"

Sławiński J., „O problemach "sztuki interpretacji""

"Słownik terminów literackich", red. Janusz Sławiński

Styan J.L., „Współczesny dramat w teorii i praktyce scenicznej"

Sugiera M., „W cieniu Brechta. Niemieckojęzyczny dramat powojenny 1945-1995"

Sugiera M., „Wariacje szekspirowskie w powojennym dramacie europejskim"

Szewczyk G., „Strindberg jako prekursor ekspresjonizmu w dramacie"

„Szkice szekspirowskie" oprac. W. Chwalewik

Szondi P., „Teoria nowoczesnego dramatu 1880-1950"

„Sztuka interpretacji" oprac. H. Markiewicz

Szydłowska W., „„Czekając na Godota" Samuela Becketta"

Taborski R., „„Moralność pani Dulskiej" Gabrieli Zapolskiej"

„Teoria badań literackich w Polsce", opr. H. Markiewicz

Tomczyk Marta "Jak czytać wiersz?"

Wiendlocha J., Juranek A., Młynarczyk M., Zając Z., „Nowa matura, nowe możliwości"

Wimsatt W.W., "Rumaki gniewu. Współczesne lekcje krytyczne"

Wit Labuda A., „Eksplikacja tekstu"

Witkowska A., „Mickiewicza – słowo i czyn"

„Współczesna teoria badań literackich za granicą", oprac. H. Markiewicz

Wysłouch S., „Analiza strukturalno-semiotyczna"

Ziejka F., „„Wesele" w kręgu mitów polskich"

Analiza wiersza. Bogurodzica - opracowanie

Bogurodzica może być traktowana jako modlitwa, jako wiersz, jako hymn narodowy, jako zabytek językowy. Każda z tych ról, które przypisuje się temu średniowiecznemu tekstowi zapisanemu w języku polskim jest uzasadniona. Celem niniejszego artykułu jest dowieść wielkiego znaczenia, jakie miało i ma w kulturze polskiej to liryczne arcydzieło.

Warto przeczytać: {ln: Jak analizować wiersz? ' Analiza i interpretacja wiersza} oraz {ln: Środki poetyckie ' Dowiedz się jakie są środki poetyckie}

Juliusz Słowacki

Bernard Rieux - charakterystyka bohatera

"Dżuma" Albert Camus

I.PRZEDSTAWIENIE POSTACI Bernarda Rieux:

Doktor Bernard Rieux to narrator powieści "Dżuma",co ujawnia pod jej koniec. Pochodzi z biednej robotniczej rodziny. Wychowany przez biedę ukształtował swe poglądy.Uprzejmy i miły.Ma problemy z wyrażeniem swych emocji co sprawia że jest typem introwertyka. Przyjaźni się z Tarrou jednak jest to przyjaźń tzw. "cicha". Jego wygląd zewnętrzny oparty jest na notatkach Tarrou:

"Wygląda na trzydzieści pięć lat. Średniego wzrostu. Mocne ramiona. Twarz niemal kwadratowa. Oczy ciemne i lojalne, ale szczęki wystające. Duży i regularny nos Czarne włosy obcięte bardzo krótko. Usta łukowate, wargi pełne i niemal zawsze zaciśnięte. Wygląda trochę na sycylijskiego chłopa ze swoją opaloną skórą, czarnym włosem i ubraniami zawsze w ciemnych kolorach, w których jest mu jednak dobrze".

II.SYSTEM WARTOŚCI Bernarda Rieux:

Jego system wartości to wiara w człowieka. Jest ateistą-nie wierzy w Boga:

,,Jestem w ciemności i próbuje widzieć jasno", jednak jego zawód to dla niego najwyższa wartość. Za wszelką cenę pragnie walczyć do końca o życie swojego pacjenta co jest dla niego priorytetem:

,,(...)w ludziach więcej rzeczy zasługuje na podziw,niż pogardę".

W rozmowie z ojcem Paneloux odrzuca heroizm i skupia się na swojej profesi:

,,Zbawienie człowieka,to zbyt wielkie słowo dla mnie.Nie idę tak daleko.Interesuje mnie jego zdrowie,przede wszystkim zdrowie"

III. MOTYWY, KTÓRE KIERUJĄ DZIAŁANIEM Bernarda Rieux:

Rozpoczynając studia medyczne, Rieux nie był prawdopodobnie świadom wszystkich konsekwencji swojego wyboru, lecz z czasem zrozumiał, że niesienie pomocy ludziom jest jego najważniejszą misją i powołaniem. Oto jak argumentuje swoją decyzję podczas rozmowy z Tarrou:

„Kiedy wybrałem ten zawód, był to wybór w pewien sposób abstrakcyjny; bo chciałem być lekarzem, bo jest to zawód jak każdy inny, jeden z tych, który wybierają młodzi ludzie. Może także dlatego, że nastręczał szczególne trudności dla syna robotnika jak ja. A potem zobaczyłem jak się umiera. Czy pan wie, że są ludzie, którzy nie zgadzają się na śmierć? Czy słyszał pan kiedyś kobietę krzyczącą „Nigdy!” w chwili śmierci? Ja słyszałem i zrozumiałem wtedy, że nie będę się mógł do tego przyzwyczaić. Byłem wówczas młody i zdawało mi się, że moja niechęć godzi w porządek świata. Potem stawałem się bardziej skromny. Po prostu nie jestem wciąż przyzwyczajony do widoku śmierci.”

Rieux w pewien sposób buntuje się wobec własnej bezsilności w stosunku do śmierci. Nie godzi się na nią i jako człowiek obdarzony niezwykłą siłą i odpornością psychiczną, próbuje z nią walczyć, nie szukając ukojenia w religii i naukach Kościoła. W jego odczuciu wiara kłóci się z ideą zawodu lekarza:

„gdyby wierzył we wszechmogącego Boga, przestałby leczyć ludzi zostawiając Bogu tę troskę. Ale ponieważ nikt na świecie, nawet Paneloux, choć sądzi, że w Boga wierzy, nie wierzy w niego w taki sposób, ponieważ nikt nie poddaje się całkowicie, on, Rieux, myśli, że tu przynajmniej jest na drodze prawdy, skoro walczy przeciw światu takiemu, jaki jest.”

IV.FUNKCJA JAKĄ PEŁNI W SPOŁECZEŃSTWIE Bernard Rieux:

Bernard Rieux  to lekarz bezgranicznie oddany swoim pacjentom. Często sam odwiedzał chorych, którzy przeważnie żyli w biedzie i których leczył za darmo. Przed atakiem dżumy cieszył się poszanowaniem społeczeństwa, które zwykło uważać go za wybawiciela w sytuacjach beznadziejnych, za kogoś w kim mogli pokładać swe ostatnie nadzieje. Po kilku niespodziewanych zgonach ludzi z okolic, od razu próbował  podjąć konkretne działania m.in. prosił doktora Richarda o natychmiastową izolację chorych. Z jego inicjatywy zwołano komisję sanitarną w prefekturze, na której próbował  nakłonić pozostałych do rozpoczęcia działań mających zapobiec epidemii :

"nie powinniśmy postępować tak jakby połowie miasta nie groziła śmierć".

Kiedy epidemia wybuchła na dobre, Rieux nadal leczył nie zważając na niebezpieczeństwo zarażenia się:

"Nie wiem co mnie czeka i co nastąpi po tym wszystkim. Bronię ich jak mogę, oto wszystko".

Ludzie z Oranu stopniowo przestali widzieć w nim autorytet, ponieważ dżuma pochłaniała coraz więcej ofiar. Uważali, że pojawienie się Rieux w ich domu zwiastuje śmierć ich bliskich.

V.POSTAWA Bernarda Rieux:

Doktor uważa, że światem rządzą absurdalne, niesprzyjające człowiekowi prawa. Jedyne, co dla niego się liczy to społeczeństwo, dlatego mówi:

"Nie mam upodobania do świętości, obchodzi mnie, żeby być człowiekiem".

Przyczyną jego postawy jest los, który go dotkliwe doświadczył. Jego rodzina cierpiała biedę, przeżył boleśnie rozstanie z żoną i potem jej śmierć. Uważał, że bycie człowiekiem to nieustanne podejmowanie walki ze złem, pomimo ciągłych porażek i świadomości klęski. Zdołał częściowo przywyknąć do otaczającego go cierpienia i wiedział, że zawsze mu będzie towarzyszyło. Dlatego od początku do końca walczył z dżumą. Bycie lekarzem było dla niego nie tylko zawodem, ale także postawą życiową. Odczuwał powołanie do zwalczania cierpienia. Niestety walka z chorobą była wyczerpująca. Zdawał sobie sprawę ze swojej bezsilności wobec epidemii. W swojej niekończącej się, bezskutecznej pracy przypomina mitycznego Syzyfa.

Podsumowując Rieux obok Tarrou jest jedną z postaci, która nie zmieniła swojej postawy w obliczu dżumy. Przyjmował postawę taką jak zwykle - walka ze złem i ratowanie życia ludzkiego.

Bibliografia opracowań malarstwa

Backett Wendy "Historia malarstwa"

Biała A. „Literatura i malarstwo"

Bielewska A. „Analiza obrazu - wskazówki dla nauczyciela" (http://literka.pl/article/show/id/31767)

Boone D. "Picasso"

Carr-Gomm S. „Słownik symboli w sztuce"

Cirlot J.E. "Słownik symboli"

Czepska-Michalik Magdalena, "Grottger"

David Hockney, „Wiedza Tajemna - Sekrety technik malarskich Dawnych Mistrzów"

Dobrowolski T. „Nowoczesne malarstwo polskie"

Dobrowolski T. „Sztuka Młodej Polski"

Feaver W. "Van Gogh"

Gowin S. "Kossakowie"

Jarecka I. „Jak analizować dzieło malarskie?" (http://www.lo.pila.pl/polak/index.php?option=com_content&view=article&id=104:jak-analizowa-dzieo-malarskie&catid=8:porady)

Juszczak W., „Malarstwo Polskie. Modernizm"

Kandinsky W. „Punkt i linia a płaszczyzna. Przyczynek do analizy elementów malarskich"

Karpowicz M. „Barok w Polsce"

Kębłowski Janusz "Dzieje sztuki polskiej"

Kębłowski J. „Polska sztuka gotycka"

Konopnicka Aniela, "Leonardo da Vinci"

Kozakiewicz S. „Malarstwo polskie. Oświecenie. Klasycyzm. Romantyzm"

Krzysztofowicz-Kozakowska S., Stolot F. „Historia malarstwa polskiego"

„Malarstwo polskie" oprac. Halina Andrzejewska

Micke-Broniarek Ewa Malarstwo polskie. Realizm, naturalizm

Peccatori S., Zuffi S. "Genialne malarstwo - Gauguin"

Pollakówna J. „Formiści"

Poprzęcka M. „Akademizm"

Ray Smith, „Tajemnice warsztatu artysty"

de Rynck P. „Jak czytać malarstwo"

Ryszkiewicz A. „Malarstwo polskie. Romantyzm. Historyzm. Realizm"

„Tajemnice plastyki" (http://edu.oeiizk.waw.pl/~sp172b_14/tajemnice_plastyki/)

„Techniki Wielkich Mistrzów Malarstwa"

Vallentin A. "Picasso"

Walicki M. „Malarstwo polskie. Gotyk. Renesans. Wczesny manieryzm"

Wałek Janusz Świat Wyspiańskiego

Witz Ignacy "Oko i dłoń malarza"

Wikipedia http://pl.wikipedia.org/wiki/Malarstwo

Zemsta M. "Znaki i symbole"

Zeńczak A. "Józef Mehoffer"

Bibliografia opracowań dramatu

Zestawienie nie zawiera dokładnych opisów bibliograficznych, stanawi jedynie wskazówkę.

1. Adamczyk M., Chrząstowska B., Pokrzywniak J.T.: "Starożytność-oświecenie. Podręcznik literatury dla klasy pierwszej szkoły średniej"
2. Arystoteles „Poetyka"
3. Awierincew S., „Na skrzyżowaniu tradycji"
4. Beckett S., „Dramaty. Wybór"
5. Brecht B., „Dramaty"
6. Cieśla-Korytowska M. „"Dziady"Adama Mickiewicza"
7. de Romilly J., „Tragedia grecka"
8. "Dramat polski. Interpretacje", red. J. Ciechowicz, Z. Majchrowski
9. Eustachiewicz L., „„Szewcy" Stanisława Ignacego Witkiewicza"
10. Eustachiewicz L., „„Wesele" Stanisława Wyspiańskiego"
11. Fluchere H., „Szekspir – dramaturg elżbietański"
12. Gerould D.C., „Stanisław Ignacy Witkiewicz jako pisarz"
13. Judkowiak B., „Dramat polski. Interpretacje"
14. Kędzierski M., „Samuel Beckett"
15. Kitto H.D.F, „Tragedia grecka. Studium literackie"
16. Komorowski J. „"Makbet" Wiliama Shakespire'a"
17. Kott J., „Kamienny Potok. Eseje o teatrze i pamięci"
18. Kott J., „Szekspir współczesny"
19. Kott J., „Zjadanie bogów: szkice o tragedii greckiej"
20. Lehmann H.T., „Teatr postdramatyczny"
21. Lewański J., „Dramat i teatr średniowiecza i renesansu w Polsce"
22. Macios T., „Jak czytać dramaty?"
23. Makowiecki A.Z., Markowski A., Paszyński W., Wroczyński T.: "Pamiętajcie o ogrodach część 1"
24. Nicoll A., „Dzieje dramatu"
25. Sajewska D., „"Chore sztuki". Choroba/tożsamość/dramat"
26. Sławińska I., „Odczytywanie dramatu"
27. Sławiński J., „O problemach "sztuki interpretacji""
28. "Słownik terminów literackich", red. Janusza Sławińskiego
29. Styan J.L., „Współczesny dramat w teorii i praktyce scenicznej"
30. Sugiera M., „W cieniu Brechta. Niemieckojęzyczny dramat powojenny 1945-1995"
31. Sugiera M., „Wariacje szekspirowskie w powojennym dramacie europejskim"
32. Szewczyk G., „Strindberg jako prekursor ekspresjonizmu w dramacie"
33. "Szkice szekspirowskie" oprac. W. Chwalewik
34. Szondi P., „Teoria nowoczesnego dramatu 1880-1950"
35. "Sztuka interpretacji" oprac. H. Markiewicz
36. Szydłowska W., „„Czekając na Godota" Samuela Becketta"
37. Taborski R., „„Moralność pani Dulskiej" Gabrieli Zapolskiej"
38. Witkowska A., „Mickiewicza – słowo i czyn"
39. Ziejka F., „„Wesele" w kręgu mitów polskich"

Adam Mickiewicz

Adam Mickiewicz

Przykładowa bibliografia przedmiotowa, czasem zwana literaturą przedmiotu, do której warto sięgnąć przygotowując się do prezentacji maturalnej z języka polskiego (Matura ustna) lub pisząc pracę w której wybrałeś teksty oświeceniowe (klasycystyczne). Lista lektur zawiera najciekawsze i najprzydatniejsze pozycje, które można uznać za dobre i godne polecania opracowania oświecenia (klasycyzmu).

Raymond Rambert - charakterystyka bohatera

"Dżuma" Albert Camus

I. Najważniejsze wartości w życiu Raymonda Ramberta:

- ukochana kobieta:

Nie przyszedłem na świat, by pisać reportaże. Ale przyszedłem na świat żeby żyć z kobietą. Czy to nie naturalne?

- miłość:

Ja zaś mam dosyć ludzi umierających dla idei. Nie wierzę w bohaterstwo, wiem ,że jest  łatwe ,a zrozumiałem, że było zabójcze. Żyć i umierać dla tego ,co się kocha, tylko to mnie interesuje.

Wiem, że człowiek jest zdolny do wielkich czynów, ale jeśli nie jest zdolny do wielkiego uczucia, nie interesuje mnie.

-rodzinne miasto

- szczęście jednostki, które zamierza osiągnąć podczas pobytu w Oranie:

Dla Ramberta abstrakcją było to wszystko, co stawało na przeszkodzie jego szczęściu

-życie (Chciał uciec by nie zachorować. Bał się tej choroby. Bał się śmierci)

- następuje przewartościowanie w życiu bohatera, pomaga ludziom ,choć jak sam mówi nie zmieniło się tak do końca to co dla niego było ważne:

Rambert powiedział że się nad tym zastanawiał, że nadal wierzy w to, w co wierzył, ale byłoby  mu wstyd ,gdyby wyjechał.

- po chorobie i przewartościowaniu w hierarchii Ramberta na szczycie stawia dobro innych ponad swoje:

Tak – powiedział Rambert-  ale może być wstyd, że człowiek jest sam tylko szczęśliwy.

II. Motywy, które kierowały Raymonda Ramberta działaniem:

W pierwszej fazie po zamknięciu miasta:

- tęsknota za  sympatią, z którą łączyło go wielkie uczucie, o czym między innymi świadczy fakt nazwania ją żoną:

Zostawił żonę w Paryżu. Prawdę mówiąc, nie jest to żona, ale to wychodzi na jedno.

- tęsknota za rodzinnym Paryżem:

Obrazy, które najtrudniej było mu wówczas udźwignąć, przynajmniej tak mówił doktor Rieux, były obrazami Paryża. Pejzaż że starych kamieni i wody, gołębie z Palais-Royal i Gare du Nord i kilka innych miejsc w tym mieście, o którym nie wiedział, że tak je kocha, prześladowały Ramberta i nie pozwalały mu zabrać się do czegokolwiek określonego.

- czuje się zagubiony i samotny w Oranie:

Pośrodku pustej Sali Rambert wyglądał jak zagubiony cień i Reux pomyślał, ze jest to godzina, kiedy Rambert nie broni się przed rozpaczą.

-dążenie do osiągnięcia własnego dobra, nawet kosztem innych:

Ach, widzę- powiedział Rambert- zacznie pan mówić o służbie dla dobra ogółu. Ale na dobro publiczne składa się szczęście każdego z nas.

- strach przed śmiercią:

Nie wierzę w braterstwo , wiem, że jest łatwe, a zrozumiałem, że było zabójcze.

Po stopniowej przemianie:

- pomoc innym

- dotrwanie do końca dżumy

- opieka nad chorymi

- dążenie do osiągnięcia szczęścia innych

- spotkanie z ukochaną

III. Funkcje jakie pełni Raymond Rambert w Oranie:

-  jest dziennikarzem mieszkającym w Paryżu

- nie jest rodowitym mieszkańcem Oranu, lecz przebywa tam krótki okres w celu przeprowadzenia ankiety na temat warunków życia ludności arabskiej:

Nazywał się Raymond Rambert. Nisk  w sportowym ubraniu, o szerokich ramionach, twarzy zdecydowanej, oczach jasnych i inteligentnych, robił wrażenie człowieka, któremu życie służy. (…) Przeprowadzał ankietę dla wielkiego dziennika paryskiego o warunkach życia Arabów i chciał się poinformować o ich stanie sanitarnym.

- mimo swojego zawodu nie wykorzystuje sytuacji, taniej sensacji co udowadnia w rozmowie z Cottardem:

- W gruncie rzeczy to, co się dzieje, jest bardzo interesujące.

- Nie dla mnie – odparł Rambert.

- Rambert przyłącza się do oddziałów sanitarnych którym poświęca cały swój czas i energię:

Przez te dwa tygodnie Rambert pracował nie oszczędzając się, nieprzerwanie, z oczami niejako zamkniętymi, od świtu do nocy. Kładł się późno i spał ciężkim snem.

IV. Postawa Raymonda Ramberta wobec dżumy:

1. Zachowanie w czasie trwania dżumy:

a) W początkowej fazie epidemii:

- Gdy wybucha  epidemia chce uciec z miasta do lubej podejmując kroki  legalne:

Ponieważ miał rekomendacje(jego zawód daje ułatwienia), mógł dostać się do dyrektora gabinetu prefektury, któremu powiedział, że nic go z Oranem nie łączy, że nie jego rzeczą jest tu zostać, że znalazł się w mieście przypadkiem i że byłoby słuszne, gdyby pozwolono mu wyjechać.

- A następnie gdy takowe działanie nie przynosi skutku prosi doktora o zaświadczenie, że jest zdrowy, a  gdy spotyka się z odmową jest wzburzony:

(…) pan nie może rozumieć. Mówi pan językiem rozsądku, to dla pana abstrakcja.

- Próbuje nielegalnie opuścić miasto

-Więc to oznacza, że mam sobie radzić inaczej? A jednak opuszczę to miasto-ciągnął z rodzajem wyzwania.

-Zachowuje się bardzo egoistycznie i nie rozumie iż w takim położeniu co on jest bardzo wiele osób, które przebywają w Oranie czy tego chcą czy nie, odznacza się to wyraźnie w rozmowie z doktorem Rieux:

-Dlatego, że w tym mieście tysiące ludzi jest w tym samym położeniu, a mimo to nie można im pozwolić wyjechać(...)

- Ależ ja nie jestem stąd.

- Traktuje mieszkańców jak obcych i jest bardzo zaskoczony gdy lekarze zwracają się do niego o pomoc:

- Tarrou tak mówi, bo myśli, że pan mógłby nam się tu przydać.(…)

- Ja mógłbym się wam przydać?

b) W końcowym etapie zarazy:

-Rambert zmienia swoje zachowanie gdy dowiaduje się że doktor Rieux jest w podobnej sytuacji jak on tzn. daleko od swojej żony a pomimo to potrafi poświęcić swój czas chorym:

– Czy pan wie, że żona Rieux znajduje się w sanatorium, kilkaset kilometrów stąd?

Rambert okazał gestem zdumienie, ale Tarrou już nie było.

Nazajutrz o wcześniej godzinie Rambert telefonował do doktora.

- Czy zgodzi się pan, żebym pracował z wami, aż znajdę sposób opuszczenia miasta?

- Zaczął czuć się mieszkańcem i zrozumiał że dżuma to też jego problem:

Zawsze myślałem, ze jestem obcy w tym mieście i ze nie mam tu z wami nic wspólnego. Ale teraz, kiedy zobaczyłem to, co zobaczyłem, wiem że jestem stąd, czy chcę tego, czy nie chcę. Ta sprawa dotyczy nas wszystkich. 

2. Konsekwencje takiego podejścia do dżumy:

a) Po zamknięciu miasta:

- lekceważenie innych

- brak zrozumienia iż wielu ludzi jest w podobnej sytuacji co on

-oszukiwanie (gdy chce nielegalnie wydostać się z miasta)

b) W końcowej fazie dżumy

- zmiana postępowania i przewartościowanie swojego życia

- wyzbycie się egoizmu i chęć niesienia pomocy innym

- w czasie walki z dżumą bohater uczy się prawdziwych wartości

* wie co to braterstwo

* rozumie potrzeby chorych

* uczy się jak być prawdziwym człowiekiem

- spotkanie z narzeczoną

V. Podsumowanie charakterystyki Raymonda Ramberta

Rambert zmienia się podczas tych wydarzeń. Początkowo jest tylko gościem w mieście, dziennikarzem wykonującym swą pracę. Następnie czuje się obcy i chce uciec. Aż w końcu rozumie, że nie może być szczęśliwy wiedząc,  że inni ludzie cierpią a on im nie pomaga. Najlepiej o jego ewolucji, która się w nim dokonuje świadczy to, że gdy zaistniała możliwość wyjazdu Rambert z niej nie skorzystał a ponad to został w Oranie, gdzie hierarchia jego wartości się zmienia. Zmienił się zapewne w momencie poznania prawdy o rozłące Rieux z żoną z którym od tego czasu zaczyna się utożsamiać. Widzi że nawet podczas pomocy bliźnim może osiągnąć własne dobro nie krzywdząc przy tym innych ludzi.

Przykładowa bibliografia przedmiotowa, czasem zwana literaturą przedmiotu, do której warto sięgnąć przygotowując się do prezentacji maturalnej z języka polskiego (Matura ustna) lub pisząc pracę w której wybrałeś teksty renesansowe (odrodzeniowe). Lista lektur zawiera najciekawsze i najprzydatniejsze pozycje, które można uznać za dobre i godne polecania opracowania renesansu (odrodzenia).

Sławomir Mrożek: Tango - plan wydarzeń

Artykuł prezentuje krótki plan wydarzeń w "Tangu" Sławomira Mrożka.

Przykładowa bibliografia przedmiotowa, czasem zwana literaturą przedmiotu, do której warto sięgnąć przygotowując się do prezentacji maturalnej z języka polskiego (Matura ustna) lub pisząc pracę w której wybrałeś teksty średniowieczne. Lista lektur zawiera najciekawsze i najprzydatniejsze pozycje, które można uznać za dobre i godne polecania opracowania średniowiecza.

Mikołaj Rej