wiersz
wiersz
-
Tonizm, wiersz toniczny
Tonizm, wiersz toniczny - opis i klasyfikacja
- tonizm to system wersyfikacyjny, opierający się na równej liczbie zestrojów akcentowychw każdym wersie;
- powstał w XIX wieku;
- zaliczany jest do wersyfikacyjnych systemów numerycznych;
-
Wiersz biały - co to jest?
Wiersz biały - definicja
Wiersz biały
wiersz biały to wiersz bezrymowy, czyli wiersz pozbawiony rymów. Często stosowany jest w dramacie (zwłaszcza do tłumaczeń tragedii klasycznej i sztuk W. Szekspira).
-
Wiersz o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego
Wiersz o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego - tekst
Tekst Wiersza o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego.
-
Wiersz wolny
Wiersz wolny - opis i funkcje
Artykuł przedstawia podstawowe informacje na temat wiersza wolnego w polskim systemie wersyfikacyjnym.
-
Wiersz zdaniowy (zdaniowo-rymowy)
Wierszzdaniowy
intonacyjno-zdaniowy;składniowo-intonacyjny;zdaniowo-rymowy; wiersz średniowieczny
- wiersz intonacyjno-zdaniowy powstał w średniowieczu i miał charakter meliczny
- asylabizm - wiersz średniowieczny nie ma równej, ani nawet podobnej liczby sylab w kolejnych wersach
- wiersz dystychiczny - całość w wierszu składniowo-intonacyjnym stanowi dystych, czyli dwuwers
- zaliczany jest do wersyfikacyjnych systemów nienumerycznych
- brak konstanty wersyfikacyjnej - nie ma zasady, która gwarantowałaby powtarzalność wersów
- wewnętrzną dwudzielność dłuższych członów warunkował tok składniowy
- widoczna tendencja w kierunku sylabizmu względnego
Przykładem wiersza zdaniowo-rymowego jest Bogurodzica.
-
Zbijewski Mieczysław Tytuń
Mieczysław Zbijewski
Tytuń
Chociaż tytuń jest dość drogi
Jednak go chętnie kupuje
Że za móy grosz zarobiony
Dym wychodzi z mojey gęby
I Kopciuszek napełniony
Przerywa Wenery stęby.
Gniewem uzbrojone kości
ułagodzą swoje fale,
Kiedy tytuń dam dla gości
I faykę z nimi zapale.
Chociaż grają dość wesoło
I po basach czucha smyk,
Ja się obrocę raz w koło
I z fajeczki: pyk, pyk, pyk.
Gdy mię trapi ucisk srogi
Jednym pykiem go zatruje.
Nic mię tak nie kontentuje:
Ani kwiaty, ani bale;
Jak gdy faykę naładuje
I z uwagą sobie pale
Dopaląc, odléwam parę
Tę, którą mi dym naskłada:
A za tę szczèrą ofiarę
Coś mi na myśl zaraz wpada.
Że dym z gęby wypuszczony
Jest podobien życiu memu
A ten w wodę obrócony
Wskazuje ziemię każdemu.1
1835 r. "Zbiór pamiątkowy"
Zobacz też:
quasinaukowy artykuł mu poświęcony
Bibliogrfia:
1 Borawski S., Furdal A. (1980), Wybór tekstów do historii języka polskiego, Warszawa: PWN, s. 194.
Strona 2 z 2