wiersz

wiersz

  • Tonizm, wiersz toniczny

    Tonizm, wiersz toniczny - opis i klasyfikacja

    • tonizm to system wersyfikacyjny, opierający się na równej liczbie zestrojów akcentowychw każdym wersie;
    • powstał w XIX wieku;
    • zaliczany jest do wersyfikacyjnych systemów numerycznych;
  • Wiersz biały - co to jest?

    Wiersz biały - definicja

    Wiersz biały

    wiersz biały to wiersz bezrymowy, czyli wiersz pozbawiony rymów. Często stosowany jest w dramacie (zwłaszcza do tłumaczeń tragedii klasycznej i sztuk W. Szekspira).

  • Wiersz o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego

    Wiersz o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego - tekst

    Tekst Wiersza o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego.

  • Wiersz wolny

    Wiersz wolny - opis i funkcje

    Artykuł przedstawia podstawowe informacje na temat wiersza wolnego w polskim systemie wersyfikacyjnym.

  • Wiersz zdaniowy (zdaniowo-rymowy)

    Wierszzdaniowy

    intonacyjno-zdaniowy;składniowo-intonacyjny;zdaniowo-rymowy; wiersz średniowieczny

    • wiersz intonacyjno-zdaniowy powstał w średniowieczu i miał charakter meliczny
    • asylabizm - wiersz średniowieczny nie ma równej, ani nawet podobnej liczby sylab w kolejnych wersach
    • wiersz dystychiczny - całość w wierszu składniowo-intonacyjnym stanowi dystych, czyli dwuwers
    • zaliczany jest do wersyfikacyjnych systemów nienumerycznych
    • brak konstanty wersyfikacyjnej - nie ma zasady, która gwarantowałaby powtarzalność wersów
    • wewnętrzną dwudzielność dłuższych członów warunkował tok składniowy
    • widoczna tendencja w kierunku sylabizmu względnego

    Przykładem wiersza zdaniowo-rymowego jest Bogurodzica.

  • Zbijewski Mieczysław Tytuń

    Mieczysław Zbijewski

     

    Tytuń

     

    Chociaż tytuń jest dość drogi

    Jednak go chętnie kupuje

     

    Że za móy grosz zarobiony

    Dym wychodzi z mojey gęby

    I Kopciuszek napełniony

    Przerywa Wenery stęby.

     

    Gniewem uzbrojone kości

    ułagodzą swoje fale,

    Kiedy tytuń dam dla gości

    I faykę z nimi zapale.

     

    Chociaż grają dość wesoło

    I po basach czucha smyk,

    Ja się obrocę raz w koło

    I z fajeczki: pyk, pyk, pyk.

     

    Gdy mię trapi ucisk srogi

    Jednym pykiem go zatruje.

     

    Nic mię tak nie kontentuje:

    Ani kwiaty, ani bale;

    Jak gdy faykę naładuje

    I z uwagą sobie pale

     

    Dopaląc, odléwam parę

    Tę, którą mi dym naskłada:

    A za tę szczèrą ofiarę

    Coś mi na myśl zaraz wpada.

     

    Że dym z gęby wypuszczony

    Jest podobien życiu memu

    A ten w wodę obrócony

    Wskazuje ziemię każdemu.1

     

     

    1835 r. "Zbiór pamiątkowy"

     


    Zobacz też:

    quasinaukowy artykuł mu poświęcony


    Bibliogrfia:

     

    1 Borawski S., Furdal A. (1980), Wybór tekstów do historii języka polskiego, Warszawa: PWN, s. 194.

Strona 2 z 2