język polski

Zadanie maturalne: Zanalizuj podany fragment Chłopów Władysława Reymonta i scharakteryzuj występujące w nim postacie. Na podstawie fragmentu i I tomu powieści określ przyczyny kłótni i źródła dramatyczności sceny.

Zadanie maturalne, które ma posłużyć maturzystom do przygotowania się do pisemnej części matury z polskiego, na której wymagana jest umiejętność pisania dobrego wypracowania maturalnego (najlepiej: rozprawki, eseju) opartego na analizie załączonego do tematu fragmentu lektury (epika, dramat) lub wiersza. Zadanie to może również przydać się do zwykłego powtórzenia wiedzy o tekście, epoce. Nie wymaga pomocy nauczyciela ponieważ klucz odpowiedzi jest dołączony do zadania maturalnego. Podstawą dla opracowania tego zadania maturalnego było zadanie maturalne stworzone przez CKE na potrzeby matury z języka polskiego. 

Zadanie maturalne: Koncepcja ludzkiego losu w Chłopach Władysława Stanisława Reymonta. Przedstaw temat, analizując wskazany fragment oraz wykorzystując znajomość I tomu powieści.

Zadanie maturalne, które ma posłużyć maturzystom do przygotowania się do pisemnej części matury z polskiego, na której wymagana jest umiejętność pisania dobrego wypracowania maturalnego (najlepiej: rozprawki, eseju) opartego na analizie załączonego do tematu fragmentu lektury (epika, dramat) lub wiersza. Zadanie to może również przydać się do zwykłego powtórzenia wiedzy o tekście, epoce. Nie wymaga pomocy nauczyciela ponieważ klucz odpowiedzi jest dołączony do zadania maturalnego. Podstawą dla opracowania tego zadania maturalnego było zadanie maturalne stworzone przez CKE na potrzeby matury z języka polskiego. 

Zadanie maturalne: Przedstaw rodzinę Borynów ukazaną w "Chłopach" Władysława Reymonta. Zwróć uwagę na relacje między różnymi pokoleniami i scenerię, w której bohaterowie zostali umieszczeni. Wykorzystaj swoją wiedzę o lekturze.

Zadanie maturalne, które ma posłużyć maturzystom do przygotowania się do pisemnej części matury z polskiego, na której wymagana jest umiejętność pisania dobrego wypracowania maturalnego (najlepiej: rozprawki, eseju) opartego na analizie załączonego do tematu fragmentu lektury (epika, dramat) lub wiersza. Zadanie to może również przydać się do zwykłego powtórzenia wiedzy o tekście, epoce. Nie wymaga pomocy nauczyciela ponieważ klucz odpowiedzi jest dołączony do zadania maturalnego. Podstawą dla opracowania tego zadania maturalnego było zadanie maturalne stworzone przez CKE na potrzeby matury z języka polskiego.

Zadanie maturalne: Na podstawie fragmentu I tomu powieści Władysława S. Reymonta Chłopi scharakteryzuj Bylicę i jego relacje z córkami. Co mówi los Bylicy o losie starych ludzi w społeczności lipieckiej?

Zadanie maturalne, które ma posłużyć maturzystom do przygotowania się do pisemnej części matury z polskiego, na której wymagana jest umiejętność pisania dobrego wypracowania maturalnego (najlepiej: rozprawki, eseju) opartego na analizie załączonego do tematu fragmentu lektury (epika, dramat) lub wiersza. Zadanie to może również przydać się do zwykłego powtórzenia wiedzy o tekście, epoce. Nie wymaga pomocy nauczyciela ponieważ klucz odpowiedzi jest dołączony do zadania maturalnego. Podstawą dla opracowania tego zadania maturalnego było zadanie maturalne stworzone przez CKE na potrzeby matury z języka polskiego.

Zadanie maturalne: Na podstawie analizy podanego fragmentu i znajomości całego utworu scharakteryzuj Wertera. Zwróć uwagę na wpływ miłości i literatury na życie Wertera oraz jego stosunek do natury.

Zadanie maturalne, które ma posłużyć maturzystom do przygotowania się do pisemnej części matury z polskiego, na której wymagana jest umiejętność pisania dobrego wypracowania maturalnego (najlepiej: rozprawki, eseju) opartego na analizie załączonego do tematu fragmentu lektury (epika, dramat) lub wiersza. Zadanie to może również przydać się do zwykłego powtórzenia wiedzy o tekście, epoce. Nie wymaga pomocy nauczyciela ponieważ klucz odpowiedzi jest dołączony do zadania maturalnego. Podstawą dla opracowania tego zadania maturalnego było zadanie maturalne stworzone przez CKE na potrzeby matury z języka polskiego. 

Co to jest język?

Język - definicja

• to zbiór słów(zasoby leksykalne, słownik) oraz reguły ich użycia(gramatyka),

każde z tych słów coś znaczy... a zatem każde z nich jest znakiem czegoś… czyli inaczej mówiąc: 

• to system znaków, bo znaków tych można używać w określonych warunkach zgodnie z określonymi regułami, a zatem tworzą one konstrukcję opartą na wzajemnej zależności – system

Zestaw ćwiczeń - opowiadanie.

Ćwiczenie 1.

Wymyśl krótkie opowiadanie (w języku polskim), w którym każde słowo zaczyna się na b lub d.

Napisz recenzję ulubionej książki, która przekona nauczyciela do włączenia jej do kursu języka polskiego.

Felieton. Ćwiczenie 2.

Zredaguj satyryczny felieton na 80 słów na temat współczesnych problemów mrówek.

Ćwiczenie 1 - wywiad

Pierwsze ćwiczenie w pisaniu wywiadu.

Z kim chciałbyś przeprowadzić wywiad? Zastanów się nad tym jakie oryginalne pytania byś mu zadał?

Ćwiczenie 2 - wywiad

Drugie ćwiczenie w pisaniu wywiadu.

Przygotuj listę pytań, które chciałbyś zadać swojemu ulubionemu nauczycielowi języka polskiego.

Ćwiczenie streszczenia logicznego: Tomasz Łubieński: Honor w czasach ponowoczesnych.

Ćwiczenie streszczania logicznego zostało przygotowane przez redakcję serwisu na podstawie tekstu wykorzystanego przez CKE w teście czytania ze zrozumieniem.

Ćwiczenie streszczenia logicznego do tekstu Tadeusza Bielickiego: Piękny wiek XX.

Ćwiczenie streszczania logicznego zostało przygotowane przez CKE i opublikowane w dokumencie opracowanym przez Annę Krasuską. Źródło zostało podane na końcu tego tekstu.

Zadanie maturalne: Postawa człowieka wobec Boga i Jego dzieła w pieśni Jana Kochanowskiego Czego chcesz od nas, Panie... Pieśń XXV

Zadanie maturalne, które ma posłużyć maturzystom do przygotowania się do pisemnej części matury z polskiego, na której wymagana jest umiejętność pisania dobrego wypracowania maturalnego (najlepiej: rozprawki, eseju) opartego na analizie załączonego do tematu fragmentu lektury (epika, dramat) lub wiersza. Zadanie to może również przydać się do zwykłego powtórzenia wiedzy o tekście, epoce. Nie wymaga pomocy nauczyciela ponieważ klucz odpowiedzi jest dołączony do zadania maturalnego. Podstawą dla opracowania tego zadania maturalnego było zadanie maturalne stworzone przez CKE na potrzeby matury z języka polskiego. 

Czego się uczymy na języku polskim?

Na języku polskim podobnie jak na każdym innym przedmiocie w szkole uczy się: umiejętności i wiedzy. Trzeba sobie uświadomić, że wiedza proceduralna i wiedza deklaratywna wymagają różnego podejścia w procesie uczenia się.

Nabywanie umiejętności (wiedzy proceduralnej)

Wiedza proceduralna zdobywana i utrwalana jest tylko w jeden sposób - poprzez powtarzanie. Żmudne i monotonne ćwiczenia mają jednak wartość nieocenioną – pozwalają zapamiętać wiedzę proceduralną do końca życia (mówienie, czytanie, pisanie, słuchanie).

Trzeba pamiętać, że celem utrwalania wiedzy proceduralnej (umiejętności) jest osiągnięcie pełnego automatyzmu. Dzięki temu człowiek, który zdobył umiejętność,  nie musi się koncentrować na procedurze.

Nabywanie wiedzy deklaratywnej

Wiedza deklaratywna to wiedza typu: co? Czyli to czego uczymy się w szkole - informacje.

Bibliografia

Czego uczeń liceum i technikum uczy się na języku polskim w szkole średniej?

Poniżej znajdują się wiedza i umiejętności zdobywane w szkole średniej. To nie są jednak wszystkie umiejętności i cała wiedza, które maturzysta musi mieć opanowane, by zdać maturę z języka polskiego. Pamiętaj, że na egzaminie maturalnym z języka polskiego obowiązują również: wiedza i umiejętności zdobyte w gimnazjum oraz wiedza i umiejętności opanowane w szkole podstawowej.

I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie zawartych w nich informacji.

1. Czytanie i słuchanie.

odczytujesz sens całego tekstu;

odczytujesz znaczenia wyrazów, związków frazeologicznych, zdań, akapitów;

odróżniasz znaczenie realne i etymologiczne;

objaśniasz sens fragmentu tekstu oraz jego funkcję na tle całości;

odróżniasz teksty publicystyczne (artykuł, felieton, reportaż), od politycznych (przemówienie) i popularnonaukowych;

rozróżniasz wiadomość i komentarz;

odczytujesz zawarte w tekstach informacje jawne i ukryte;

rozpoznajesz typ nadawcy i adresata tekstu;

wskazujesz cechy stylu danego tekstu;

rozpoznajesz środki językowe i ich funkcje w tekście;

wyróżniasz argumenty;

wyróżniasz kluczowe pojęcia;

dokonujesz logicznego streszczenia;

odróżniasz w dialogu odpowiedzi właściwe i unikowe;

rozpoznajesz w wypowiedzi ironię, objaśnić jej mechanizm i funkcję;

rozpoznajesz pytania podchwytliwe i sugerujące odpowiedź;

rozpoznajesz manipulację językową w tekstach reklamowych, w języku polityków i dziennikarzy.

2. Samokształcenie i docieranie do informacji.

odnajdujesz literaturę podmiotową i przedmiotową w zasobach: bibliotecznych, multimedialnych, elektronicznych, Internetu;

korzystasz ze słowników i leksykonów, w tym słowników etymologicznych i symboli;

tworzysz przedmiotowe bazy danych zawierające informacje zdobywane w toku nauki;

sporządzasz opis bibliograficzny książki i artykułu, zapisów elektronicznych, bibliografię wybranego tematu

3. Świadomość językowa.

analizujesz i definiujesz (także z pomocą słowników) znaczenia słów;

znasz pojęcia: znak, system znaków; znak werbalny, znak niewerbalny, symbol, alegoria;

znasz pojęcia: akt komunikacji językowej, nadawca, odbiorca, kod, komunikat, kontekst;

znasz różnice między tradycyjną komunikacją ustną lub pisaną a komunikacją przez Internet;

rozpoznajesz funkcje tekstu: informatywna, poetycka, ekspresywna, impresywna (perswazyjna);

rozpoznajesz i opisujesz odmiany terytorialne, środowiskowe, zawodowe polszczyzny;

rozpoznajesz stylizację, rozróżniasz jej typy

rozróżniasz pojęcia: błąd językowy, typy błędów językowych, innowacja językowa, poprawność językowa, stosowności wypowiedzi;

odróżniasz słownictwo neutralne od emocjonalnego i wartościującego, oficjalne od swobodnego.

II. Analiza i interpretacja tekstów kultury. Uczeń zna teksty literackie i inne teksty kultury wskazane przez nauczyciela.

1. Wstępne rozpoznanie.

opisujesz własne przeżycia wynikające z kontaktu z tekstem, obrazem, filmem, muzyką;

określasz problematykę utworu;

rozpoznajesz konwencję literacką

2. Analiza.

rozpoznajesz środki wyrazu artystycznego i ich funkcje (neologizmy, archaizmy, zdrobnienia, zgrubienia, metafory, powtórzenia, pytania retoryczne, typy zdań, rymy, rytm, wyrazy dźwiękonaśladowcze, oksymorony, synekdochy, hiperbole, elipsy, paralelizmy) oraz inne wyznaczniki poetyki danego utworu (z zakresu podstaw wersyfikacji, kompozycji, genologii) i określa ich funkcje;

odnajdujesz w utworach cechy charakterystyczne określonej epoki (średniowiecze, renesans, barok, oświecenie, romantyzm, pozytywizm, Młoda Polska, dwudziestolecie międzywojenne, współczesność);

dostrzegasz różnice językowe (fonetyczne, leksykalne) wynikające ze zmian historycznych - archaizmy, typy archaizmów;

rozpoznajesz sposoby kreowania świata przedstawionego i bohatera (narracja, fabuła, sytuacja liryczna, akcja);

porównujesz utwory literackie lub ich fragmenty (dostrzegasz ich cechy wspólne i różne).

3. Interpretacja.

wykorzystujesz w interpretacji elementy znaczące słowa-klucze, wyznaczniki kompozycji itp.

wykorzystujesz w interpretacji utworu konteksty (literackie, kulturowe, filozoficzne, religijne);

porównujesz funkcjonowanie tych samych motywów w różnych utworach literackich;

odczytujesz treści alegoryczne i symboliczne utworu.

4. Wartości i wartościowanie. Uczeń:

dostrzegasz związek języka z wartościami: język podlega wartościowaniu, (np. język jasny, prosty, zrozumiały, obrazowy, piękny), jest narzędziem wartościowania, a także źródłem poznania wartości (utrwalonych w znaczeniach nazw wartości, takich jak: dobro, prawda, piękno; wiara, nadzieja, miłość; wolność, równość, braterstwo; Bóg, honor, ojczyzna; solidarność, niepodległość, tolerancja);

dostrzegasz w tekstach kultury wartości narodowe i uniwersalne;

dostrzegasz konflikty wartości (np. równości i wolności, sprawiedliwości i miłosierdzia) oraz rozumie źródła tych konfliktów.

III. Tworzenie wypowiedzi.

1. Mówienie i pisanie. Uczeń:

umiesz napisać: rozprawkę, recenzję, referat, interpretację utworu literackiego lub fragmentu;

przestrzegasz zasad spójności znaczeniowej i logicznej;

przygotowujesz pisemną i ustną wypowiedź: wybierasz gatunek i kompozycję, analizujesz temat, sporządzasz plan wypowiedzi, dobierasz właściwe słownictwo;

tworzysz wypowiedź argumentacyjną wg zasad logiki i retoryki: stawiasz tezę/hipotezę, dobierasz argumenty, porządkujesz je, hierarchizujesz, dokonujesz ich selekcji podwzględem użyteczności w wypowiedzi, podsumowujesz, dobierasz przykłady ilustrujące wywód myślowy, prawidłowo wnioskujesz;

publicznie wygłaszasz przygotowaną przez siebie wypowiedź, dbając o dźwiękową wyrazistość przekazu (w tym także tempo mowy i donośność głosu);

stosujesz uczciwe zabiegi perswazyjne, zdając sobie sprawę z ich wartości i funkcji; wystrzegasz się nieuczciwych zabiegów erystycznych;

opracowujesz redakcyjnie własny tekst: uzupełniasz, przekształcasz, skracasz, eliminujesz przypadkową niejednoznaczność wypowiedzi, sporządzasz przypisy);

umiesz streszczać, parafrazować itp. cudzy tekst

2.Świadomość językowa. Uczeń:

operujesz słownictwem z tematów: Polska, Europa, świat – współczesność i przeszłość; kultura, cywilizacja, polityka.

TEKSTY KULTURY

Sofokles Antygona lub Król Edyp;

*Bogurodzica;Lament świętokrzyski

William Szekspir Makbet lub Hamlet;

*Jan Kochanowski – wybrane pieśni, treny (inne niż w gimnazjum) i psalm;

Adam Mickiewicz– sonety, Romantyczność, *Dziadów część III, *Pan Tadeusz;

Fiodor Dostojewski – wybrany utwór,np. Zbrodnia i kara, Łagodna

Bolesław Prus *Lalka;

Joseph Conrad Jądro ciemności;

Stanisław Wyspiański *Wesele;

Władysław Stanisław Reymont Chłopi (tom I –Jesień);

Stefan Żeromski – wybrany utwór (Ludzie bezdomni, Wierna rzeka, Echa leśne lub Przedwiośnie);

Jarosław Iwaszkiewicz – wybrane opowiadanie;

*Bruno Schulz – wybrane opowiadanie;

Tadeusz Borowski – wybrane opowiadanie;

wybrany dramat dwudziestowieczny z literatury polskiej (np. Stanisława Ignacego Witkiewicza, Sławomira Mrożka lub Tadeusza Różewicza);

wybrana powieść polska z XX lub XXI w. (np. Marii Kuncewiczowej Cudzoziemka, Zofii Nałkowskiej Granica, Józefa Mackiewicza Droga do nikąd, Stanisława Lema Solaris, Juliana Stryjkowskiego Austeria,Tadeusza Konwickiego Kronika wypadków miłosnych);

wybrana powieść światowa z XX lub XXI w. (np. Franza Kafki Proces, Alberta Camusa Dżuma, George'a Orwella Rok 1984, Isaaca Bashevisa Singera Sztukmistrz z Lublina, Gabriela Garcii Marqueza Sto lat samotności, Umberto Eco Imię róży).

Witold Gombrowicz *Ferdydurke (fragmenty);

plus wybrane wiersze:

Juliusz Słowacki, Cyprian Norwid, Jan Kasprowicz, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Leopold Staff, Bolesław Leśmian, Julian Tuwim, Jan Lechoń, Julian Przyboś, Józef Czechowicz, Konstanty Ildefons Gałczyński, Krzysztof Kamil Baczyński, Tadeusz Różewicz, Czesław Miłosz, Wisława Szymborska, Zbigniew Herbert, Ewa Lipska, Adam Zagajewski, Stanisław Barańczak; Miron Białoszewski

Opracowano na podstawie: "Tom 2. - Język polski w szkole podstawowej, gimnazjum i liceum " ze strony: http://www.reformaprogramowa.men.gov.pl/ksztalcenie-ogolne/podstawa-programowa/jezyk-polski

http://www.men.gov.pl/images/stories/pdf/Reforma/men_tom_2.pdf

 1) odbiera komunikaty pisane, mówione, w tym nadawane za pomocą środków audiowizualnych – rozróżnia informacje przekazane werbalnie oraz zawarte w dźwięku i obrazie;
 2) wyszukuje w wypowiedzi potrzebne informacje oraz cytuje odpowiednie fragmenty tekstu;
 3) porządkuje informacje w zależności od ich funkcji w przekazie;
 4) odróżnia informacje o faktach od opinii;
 5) rozpoznaje różnice między fikcją a kłamstwem;
 6) rozpoznaje wypowiedzi o charakterze emocjonalnym i perswazyjnym;
 7) rozpoznaje intencje wypowiedzi (aprobatę, dezaprobatę, negację, prowokację);
 8) dostrzega w wypowiedzi ewentualne przejawy agresji i manipulacji;
 9) rozpoznaje wypowiedź argumentacyjną, wskazuje tezę, argumenty i wnioski;
 10) rozróżnia gatunki publicystyczne prasowe, radiowe i telewizyjne (artykuł, wywiad, reportaż);
 11) czerpie dodatkowe informacje z przypisu.

 1) samodzielnie dociera do informacji – w książkach, prasie, mediach elektronicznych oraz w wypowiedziach ustnych;
 2) stosuje zasady korzystania z zasobów bibliotecznych, wyszukuje w bibliotece źródła potrzebnych mu informacji;
 3) korzysta ze słownika: języka polskiego, poprawnej polszczyzny, frazeologicznego, wyrazów obcych, synonimów i antonimów oraz szkolnego słownika terminów literackich – w formie książkowej i elektronicznej.

 1) rozumie pojęcie stylu, rozpoznaje styl potoczny, urzędowy, artystyczny i naukowy;
 2) rozpoznaje wyrazy wieloznaczne i rozumie ich znaczenia w tekście;
 3) dostrzega zróżnicowanie słownictwa – rozpoznaje słownictwo ogólnonarodowe i słownictwo o ograniczonym zasięgu (wyrazy gwarowe, terminy naukowe, archaizmy i neologizmy, eufemizmy i wulgaryzmy; dostrzega negatywne konsekwencje używania wulgaryzmów); rozpoznaje wyrazy rodzime i zapożyczone (obce) – rozumie ich funkcję w tekście;
 4) rozpoznaje cechy kultury i języka swojego regionu;
 5) rozpoznaje w zdaniach i w równoważnikach zdań różne rodzaje podmiotów, orzeczeń, dopełnień, okoliczników oraz przydawkę – rozumie ich funkcje;
 6) rozróżnia rodzaje zdań złożonych podrzędnie i współrzędnie, imiesłowowe równoważniki zdań, zdania bezpodmiotowe oraz rozumie ich funkcje w wypowiedzi;
 7) odróżnia temat fleksyjny od końcówki;
 8) odróżnia czasowniki dokonane i niedokonane; rozpoznaje tryby i strony (czynną i bierną) czasownika oraz imiesłowy – wyjaśnia ich funkcje w tekście;
 9) rozpoznaje temat słowotwórczy i formant w wyrazach pochodnych i wskazuje funkcje formantów w nadawaniu znaczenia wyrazom pochodnym.

 1) opisuje odczucia, które budzi w nim dzieło;
 2) rozpoznaje problematykę utworu.

 1) przedstawia najistotniejsze treści wypowiedzi w takim porządku, w jakim występują one w tekście;
 2) charakteryzuje postać mówiącą w utworze;
 3) rozróżnia narrację pierwszoosobową i trzecioosobową oraz potrafi określić ich funkcje w utworze;
 4) wskazuje funkcje użytych w utworze środków stylistycznych z zakresu słownictwa (neologizmów, archaizmów, zdrobnień, zgrubień, metafor), składni (powtórzeń, pytań retorycznych, różnego typu zdań i równoważników), fonetyki (rymu, rytmu, wyrazów dźwiękonaśladowczych);
 5) omawia funkcje elementów konstrukcyjnych utworu (tytułu, podtytułu, motta, apostrofy, puenty, punktu kulminacyjnego);
 6) przypisuje czytany utwór do właściwego rodzaju literackiego (epika, liryka, dramat);
 7) rozpoznaje czytany utwór jako: przypowieść, pamiętnik, dziennik, komedię, dramat (gatunek), tragedię, balladę, nowelę, hymn, powieść historyczną;
 8) rozpoznaje odmiany gatunkowe literatury popularnej: powieść lub opowiadanie obyczajowe, przygodowe, detektywistyczne, fantastycznonaukowe, fantasy;
 9) wskazuje elementy dramatu, takie jak: akt, scena, tekst główny, tekst poboczny, monolog, dialog;
 10) znajduje w tekstach współczesnej kultury popularnej (np. w filmach, komiksach, piosenkach) nawiązania do tradycyjnych wątków literackich i kulturowych; wskazuje przykłady mieszania gatunków;
 11) uwzględnia w analizie specyfikę tekstów kultury przynależnych do następujących rodzajów sztuki: literatura, teatr, film, muzyka, sztuki plastyczne, sztuki audiowizualne.

 1) przedstawia propozycję odczytania konkretnego tekstu kultury i uzasadnia ją;
 2) uwzględnia w interpretacji potrzebne konteksty, np. biograficzny, historyczny;
 3) interpretuje głosowo wybrane utwory literackie (recytowane w całości lub we fragmentach).

 1) ze zrozumieniem posługuje się pojęciami dotyczącymi wartości pozytywnych i ich przeciwieństw oraz określa postawy z nimi związane, np. patriotyzm–nacjonalizm, tolerancja–nietolerancja, piękno–brzydota, a także rozpoznaje ich obecność w życiu oraz w literaturze i innych sztukach;
 2) omawia na podstawie poznanych dzieł literackich i innych tekstów kultury podstawowe, ponadczasowe zagadnienia egzystencjalne, np. miłość, przyjaźń, śmierć, cierpienie, lęk, nadzieja, wiara religijna, samotność, inność, poczucie wspólnoty, solidarność, sprawiedliwość; dostrzega i poddaje refleksji uniwersalne wartości humanistyczne;
 3) dostrzega zróżnicowanie postaw społecznych, obyczajowych, narodowych, religijnych, etycznych, kulturowych i w ich kontekście kształtuje swoją tożsamość.

 1) tworzy spójne wypowiedzi ustne (monologowe i dialogowe) oraz pisemne w następujących formach gatunkowych: urozmaicone kompozycyjnie i fabularnie opowiadanie, opis sytuacji i przeżyć, zróżnicowany stylistycznie i funkcjonalnie opis zwykłych przedmiotów lub dzieł sztuki, charakterystyka postaci literackiej, filmowej lub rzeczywistej, sprawozdanie z lektury, filmu, spektaklu i ze zdarzenia z życia, rozprawka, podanie, życiorys i CV, list motywacyjny, dedykacja; dostosowuje odmianę i styl języka do gatunku, w którym się wypowiada;
 2) stosuje zasady organizacji tekstu zgodne z wymogami gatunku, tworząc spójną pod względem logicznym i składniowym wypowiedź na zadany temat;
 3) tworzy plan twórczy własnej wypowiedzi;
 4) dokonuje starannej redakcji tekstu napisanego ręcznie i na komputerze (umiejętnie formatuje tekst, dobiera rodzaj czcionki według rozmiaru i kształtu, stosuje właściwe odstępy, wyznacza marginesy i justuje tekst, dokonuje jego korekty, jednocześnie kontrolując autokorektę), poprawia ewentualne błędy językowe, ortograficzne oraz interpunkcyjne;
 5) uczestniczy w dyskusji, uzasadnia własne zdanie, przyjmuje poglądy innych lub polemizuje z nimi;
 6) przestrzega zasad etyki mowy w różnych sytuacjach komunikacyjnych, m.in. zna konsekwencje stosowania form charakterystycznych dla elektronicznych środków przekazywania informacji, takich jak: SMS, e-mail, czat, blog (ma świadomość niebezpieczeństwa oszustwa i manipulacji powodowanych anonimowością uczestników komunikacji w sieci, łatwego obrażania obcych, ośmieszania i zawstydzania innych wskutek rozpowszechniania obrazów przedstawiających ich w sytuacjach kłopotliwych, zna skutki kłamstwa, manipulacji, ironii);
 7) stosuje zasady etykiety językowej – wie, w jaki sposób zwracać się do rozmówcy w zależności od sytuacji i relacji, łączącej go z osobą, do której mówi (dorosły, rówieśnik, obcy, bliski), zna formuły grzecznościowe, zna konwencje językowe zależne od środowiska (np. sposób zwracania się do nauczyciela, lekarza, profesora wyższej uczelni), ma świadomość konsekwencji używania formuł niestosownych i obraźliwych;
 8) świadomie, odpowiedzialnie, selektywnie korzysta (jako odbiorca i nadawca) z elektronicznych środków przekazywania informacji, w tym z Internetu.

 1) rozróżnia normę językową wzorcową oraz użytkową i stosuje się do nich;
 2) sprawnie posługuje się oficjalną i nieoficjalną odmianą polszczyzny; zna granice stosowania slangu młodzieżowego;
 3) tworząc wypowiedzi, dąży do precyzyjnego wysławiania się; świadomie dobiera synonimy i antonimy dla wyrażenia zamierzonych treści;
 4) stosuje związki frazeologiczne, rozumiejąc ich znaczenie;
 5) stosuje różne rodzaje zdań we własnych tekstach; dostosowuje
 szyk wyrazów i zdań składowych do wagi, jaką nadaje przekazywanym informacjom;
 6) wykorzystuje wiedzę o składni w stosowaniu reguł interpunkcyjnych; stosuje średnik;
 7) przekształca części zdania pojedynczego w zdania podrzędne i odwrotnie, przekształca konstrukcje strony czynnej w konstrukcje strony biernej i odwrotnie, zamienia formy osobowe czasownika na imiesłowy i odwrotnie – ze świadomością ich funkcji i odpowiednio do celu całej wypowiedzi; zamienia mowę niezależną na zależną;
 8) wprowadza do wypowiedzi partykuły, rozumiejąc ich rolę w modyfikowaniu znaczenia składników wypowiedzi;
 9) wykorzystuje wykrzyknik jako część mowy w celu wyrażenia emocji; stosuje wołacz w celu osiągnięcia efektów retorycznych;
 10) stosuje poprawne formy odmiany rzeczowników, czasowników (w tym imiesłowów), przymiotników, liczebników i zaimków; stosuje poprawne formy wyrazów w związkach składniowych (zgody i rządu);
 11) operuje słownictwem z określonych kręgów tematycznych (na tym etapie rozwijanym i koncentrującym się przede wszystkim wokół tematów: rozwój psychiczny, moralny i fizyczny człowieka; społeczeństwo i kultura; region i Polska).

 *Jan Kochanowski – wybrane fraszki, Treny (V, VII, VIII); William Szekspir Romeo i Julia; Molier Świętoszek lub Skąpiec; *Ignacy Krasicki – wybrane bajki; Aleksander Fredro *Zemsta; Adam Mickiewicz – wybrana ballada, *Dziady cz. II, Reduta Ordona; Bolesław Prus lub Eliza Orzeszkowa – wybrana nowela; *Henryk Sienkiewicz – wybrana powieść historyczna (Quo vadis, Krzyżacy lub Potop); wybrane wiersze następujących poetów XX w.: Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Kazimierz Wierzyński, Julian Tuwim, Czesław Miłosz, ks. Jan Twardowski, Wisława Szymborska, Zbigniew Herbert; Aleksander Kamiński Kamienie na szaniec lub Arkady Fiedler Dywizjon 303; utwór podejmujący problematykę Holokaustu, np. wybrane opowiadanie Idy Fink; Konstanty Ildefons Gałczyński – wybrane utwory; Stanisław Lem – wybrane opowiadanie; Sławomir Mrożek – wybrane opowiadanie; Antonie de Saint Exupéry Mały Książę; wybrana powieść przygodowa; wybrana młodzieżowa powieść obyczajowa (np. Małgorzaty Musierowicz, Doroty Terakowskiej lub innych współczesnych autorów podejmujących problematykę dojrzewania); wybrany utwór fantasy (np. Ursuli Le Guin, Johna Ronalda Reuela Tolkiena, Andrzeja Sapkowskiego); wybrany utwór detektywistyczny (np. Arthura Conan Doyle’a lub Agaty Christie); wybrane opowiadanie z literatury światowej XX w. (inne niż wskazane wyżej); wybrana powieść współczesna z literatury polskiej i światowej (inna niż wskazana wyżej); inne pozycje książkowe wskazane przez nauczyciela lub zaproponowane przez uczniów (przynajmniej jedna rocznie).

 Homer Iliada i Odyseja lub Jan Parandowski Przygody Odyseusza; Pieśń o Rolandzie; Juliusz Słowacki Balladyna; Miron Białoszewski Pamiętnik z powstania warszawskiego; Ryszard Kapuściński – wybrany utwór. Biblia (opis stworzenia świata i człowieka z Księgi Rodzaju, przypowieść ewangeliczna, hymn św. Pawła o miłości); wybrane mity greckie.

Człowiek w społeczeństwie

kontrola społeczna

stratyfikacja społeczna

system klasowy

system kastowy

Wszyscy rodzimy się od razu w społeczeństwie. Uczymy się żyć i funkcjonować w społeczeństwie od pierwszych chwil zaistnienia naszej świadomości (tzn. już w łonie matki).

Być umieszczonym w społeczeństwie znaczy – znajdować się w punkcie przecięcia określonych sił społecznych. (Człowiek porusza się w społeczeństwie w ramach dokładnie określonych układów władzy i prestiżu).

Stąd biorą się „ONI” i „ICH”, czyli ci którzy ustalają reguły, dyktują warunki (ale nie sposób ich nazwać z imienia i nazwiska). Jest to system, mapa sporządzona przez obcych, według której trzeba się posuwać…

Kto ją stworzył?

Przodkowie.

Myli się jednak ten, kto przypuszcza, że im wyżej w hierarchii się ktoś znajduje tym bardziej wyzwala się ze społeczeństwa. Fakt im wyżej tym więcej możliwości, swobody, ale ciągle jest się w społeczeństwie, którego reguły dotyczą wszystkich. O możliwościach naszego przemieszczania się w społeczeństwie bezustannie decydują inni.

Nawet dyktator, despota napotyka zawsze na opór, niekoniecznie polityczny, lecz opór konwencji, obyczaju… Każda instytucja kryje w sobie zasadę inercji, stąd nawet terror musi liczyć się z tym, że nie wszystkie rozkazy zostaną wykonane.

Socjologowie odkryli, że owi „ONI” istnieją w naszej świadomości i wpływają na nasze życia poprzez dwa mechanizmy:

Kontroli społecznej i uwarstwienia społecznego (stratyfikacja społeczna)

1. Kontrola społeczna

Definicja

To różne środki używane przez społeczeństwo w celu przywołania jego członków do porządku, gdy się wyłamują z niego. Oczywiście w zależności od sytuacji owe środki zmieniają się w zależności od sytuacji społecznej.

Żadne społeczeństwo nie może istnieć bez kontroli społecznej!!!

W czym się przejawia kontrola społeczna w:

W szkole

W Kościele

W wojsku

W pracy

Metody kontroli społecznej

Metody kontroli zmieniają się odpowiednio do celu i charakteru danej grupy.

Jakich jest ich główny cel?

eliminacja niewygodnego personelu i „zachęcanie innych” np. król Haiti aby zachęcić ludzi do pracy przymusowej, zabił co dziesiątego z nich.

Cechą kontroli społecznej jest często jej bezpodstawność np. mały chłopiec, może uzyskać przewagę nad swoimi rówieśnikami i starszymi kolegami, gdy powoła się na istnienie starszego brata, który w razie potrzeby może zbić na kwaśne jabłko każdego przeciwnika.

Przemoc fizyczna

Ostatecznym i najstarszym środkiem kontroli społecznej jest przemoc fizyczna.

Gdzie jest ona środkiem głównym?

Wśród dzieci

W społeczeństwie demokratycznym, przemoc jest ostatecznym środkiem. Żadne państwo nie może istnieć bez policji czy podobnej uzbrojonej siły. Każdy porządek ostatecznie wspiera się na przemocy…

Czy to znaczy, że wszyscy wobec nas stosują przemoc 24 godziny na dobę?

Stałe stosowanie przemocy byłoby niepraktyczne i nieskuteczne, dlatego organy kontroli społecznej polegają głównie na oddziaływaniu faktu samej powszechnie znanej dostępności środków przemocy.

Czy kontrola to zawsze przemoc fizyczna?

Nie

Przemoc symboliczna

Presja ekonomiczna, sankcje ekonomiczne:

Np. w pracy, w kościele (nieposłuszni księża przenoszeni są do gorzej płatnych parafii), na uniwersytecie, w szkole (groźba odsunięcia od zawodu)

Mechanizmy perswazji, ośmieszenia i pogardy:

Spotkać je można w tzw. grupach pierwotnych, czyli takich, w których wszyscy członkowie się znają i bardzo wiele o sobie wiedzą (małe grupy społeczne)

Mechanizm perswazji

odkryto, że ludzie często dostosowują swoje poglądy do poglądów grupy, w skład, której wchodzą, a poglądy tej grupy do coś w rodzaju średniej arytmetycznej poglądów jej członków(potrzeba akceptacji) niekanibal wśród kanibali, i kanibale dyskutujący o mięsie niejadalnym

Mechanizmy ośmieszenia i plotki

w wielu społ. Dzieci posłuszne są nie lęku przed karą, ale przed wyśmianiem

Ostracyzm społeczny

najbardziej brutalna forma kontroli społecznej, polega na wyizolowaniu jednostki ze społeczności i nieakceptowaniu jej, nawet jeśli ona żyje wśród jej członków (paradoksalnie pacyfistyczne grupy lubią ją najczęściej stosować) NP. sekty nie odzywają się do końca życia do tych, którzy się „wyłamali”

System kontroli społecznej:

jednostka

grupa ludzka (najważniejsze więzi społeczne: rodzina, przyjaciele) – ma największy wpływ na jednostkę

System moralności, obyczaju i zwyczaju (kara: utrata pracy, ostracyzm, uznanie za chorego)

system polityczno-prawny (państwo) (kara: grzywna, więzienie, śmierć)

2. Stratyfikacja społeczna

(czyli system rang, warstw o budowie hierarchicznej)

Układ kastowy

np. społeczeństwo hinduskie (zamknięty układ o nieprzekraczalnych granicach, o przynależności do kasty decyduje urodzenie)

Układ klasowy

podstawowy w zachodnich społeczeństwach, podstawową jego cechą jest ruchliwość społeczna. Teoretycznie każdy może przechodzić z jednej klasy do drugiej w trakcie swego życia, tzn. pozycje społeczne nie są ustalone raz na zawsze. Dlatego ważne stały się symboliczne atrybuty, wyznaczniki statusu (przedmioty materialne, style życia, upodobania, język, a nawet opinie) (tzw. Symbolizm statusu), które pozwalają jednostkom odróżniać i okazywać innym swój status. Ludzie, którzy awansują, zostają poddani naciskowi aby się upodobnić do innych członków tej klasy (np. dyrektor, który ma zły adres i złą żonę – zostaje poddany naciskowi, by zmienić i jedno i drugie).

System klasowy jest utrwalany w procesie wychowywania

Debata oksfordzka, często występuje również pod nazwą dyskusja oksfordzka, to bardzo ciekawa forma zaangażowania uczniów w lekcję. Najlepiej nadaje się do lekcji języka polskiego o tematach podsumowujących, syntetyzujących lub oceniających.

_{dział językoznawstwa, który jako nauka wyodrębnił się prawie we wszystkich krajach w XIX w.; bada regionalne odmiany języków nar. oraz ich zasięgi; d. hist. rekonstruuje zróżnicowania dialektyczne języka w minionych wiekach; twórcą nauk. dialektologii pol. jest K. Nitsch, autor m.in. syntet. pracyMowa ludu polskiego orazDialektów polskich.}

Dialekty - mapa myśli

Mapa mentalna - dialekty języka polskiego:

dialekt wielkopolski, dialekt małopolski, dialekt mazowiecki, dialekt śląski, dialekt kaszubski, dialekt Ziem Odzyskanych.