charakterystyka

Ojciec Paneloux – charakterystyka bohatera

"Dżuma" Albert Camus

Paneloux jest osobą pokładająca całą swą ufność w Bogu. Początkowo jego poglądy związane z dżumą są bardzo radykalne. Uważają za karę boską, słusznie zesłaną na grzeszników. Gromi w swym kazaniu wiernych i każe upaść przed Bogiem na kolana. Jest przekonany, że dżuma jest logicznym następstwem ludzkich grzechów. Wie jednak, że mimo to, jego zadaniem jako kaznodziei jest niesienie pomocy i ulgi w cierpieniu.
Jego poglądy ulegają zmianie, gdy jest świadkiem - poprzedzonej nieludzkim cierpieniem - śmierci dziecka, które nie mogło być grzesznikiem. (Jest więc postacią dynamiczną.) Mimo to pozostaje wierny Bogu i swoim wartościom. Przestaje uważać, że dżuma dotyka tylko grzesznych. Mimo, iż mogło by się to wydawać z jego punktu widzenia nie sprawiedliwe, przyjmuje epidemię jako próbę, którą Bóg stawia przed wiernymi. Wzywa do przyjęcia zarazy, jako element trudnej miłości do Boga. Na łożu śmierci pozostaje wierny swym wartościom i umiera dzierżąc w ręku krucyfiks, w którym całe życie pokładał ufność.  

1. Wygląd ojca Paneloux:

- „Był średniego wzrostu, ale krępy. Kiedy oparł się na poręczy ambony, ściskając drzewo wielkimi rękami, widać było tylko szeroki, czarny kształt z dwiema czerwonymi plamami policzków pod stalowymi okularami. Głos miał mocny, namiętny (…)”;

2. Tożsamość i wizerunek ojca Paneloux:

- jezuita o wysokiej pozycji w zakonie  „(…)płomienne kazanie ojca Paneloux, jezuity(…)”; „Paneloux porzucił pracę nad św. Augustynem i Kościołem afrykańskim, czemu zawdzięczał szczególną pozycję w swym zakonie.”;
- naukowiec, publicysta „Ojca Paneloux znano jako częstego współpracownika biuletynu Towarzyswa Geograficznego Oranu(…)”;
- teolog teoretyk, obrońca nauki chrześcijańskiej „Ale zdobył sobie uznanie rozleglejsze jeszcze, wygłosiwszy serię odczytów o nowoczesnym indywidualizmie. Wystąpił tu jako żarliwy obrońca ambitnego chrystianizmu, (…)”;
- autorytet dla społeczności Oranu „Na długo przed tym kazaniem [ojca Paneloux] mówiono o nim w mieście i stało się ono na swój sposób ważną datą w historii tego okresu.”;
- dobry mówca, orator „gwałtownym i dobitnie powiedzianym zdaniem (…) – prąd przebiegł po zebranych aż do kruchty.”; „(…) dzięki zręcznemu chwytowi oratorskiemu ojciec za jednym zamachem, tak jak zadaje się cios, ujął temat całego kazania.”;
- głosi konserwatywne poglądy „(…) wszystko, co pragnie przyspieszyć niewzruszony porządek, ustalony raz na zawsze, prowadzi do herezji.”;
- traci szacunek przez swoje poświęcenie „(…) czuł coraz większe zmęczenie i lęk; dzięki nim właśni stracił szacunek swojej gospodyni.”;

3. Osobowość ojca Paneloux:

- surowy, nie szczędził ostrych słów „natarł na audytorium gwałtownym i dobitnie powiedzianym zdaniem: „Bracie moi, doścignęło was nieszczęście, bracia moi, zasłużyliście na nie”.”
- porywczy „Porywczy i namiętny z natury (…)”;
- gotowy do poświęceń „Od dwóch tygodni Paneloux porzucił pracę nad św. Augustynem (…)przyjął bez wahań powierzone sobie zadanie.”;
- wrażliwy na śmierć dziecka – niewinnego „To widowisko było dla mnie także nie do zniesienia.”;
- pokorny „(…) nie należy wyjaśniać sobie zjawiska dżumy, ale nauczyć się tego, czego można się nauczyć.”;
- egzystencjalista „Trzeba tylko iść naprzód w ciemnościach, trochę na oślep i próbować czynić dobrze.”;

4. Najważniejsze wartości w życiu Paneloux:

a) Przed przemianą:

- nauka chrześcijańska „Wystąpił tu jako żarliwy obrońca ambitnego chrystianizmu, (…)”;
- Bóg - często odwołuje się do woli Boskiej, np. „Bóg, który tak długo pochylał nad ludźmi tego miasta twarz pełną litości, zmęczony czekaniem, zawiedziony w swej wiekuistej nadziei, odwrócił oczy.”;
- prawda „Chcę was przywieść do prawdy do prawdy (…)”;

b) Po przemianie:

- życie ludzkie „(…) mówił głosem trochę zduszonym, choć wyraźnym (…) „Boże mój, uratuj to dziecko”;

5. Motywy, którymi kieruje się ojciec Paneloux:

- głęboka wiara w Boga „(…) ojciec Paneloux pozostanie u stóp muru, wierny tej męce, której symbolem jest krzyż (…)”;
- chęć nawrócenia ludzi „Nawet ta plaga (…)  wskazuje drogę.”;
- chęć pomocy potrzebującym „Stanął w pierwszym szeregu ratowników”;

6. Postawa ojca Paneloux wobec dżumy

a) Przed przemianą:

- uważa, iż jest karą dla grzeszników „odetchnął głęboko i ciągnął z coraz większym naciskiem: „Jeśli dziś dotknęła was dżuma, to znaczy, że chwila zastanowienia nadeszła. Sprawiedliwi mogą być bez obawy, ale słusznie drżą źli.”);
- uosabia dżumę, podnosi jej znaczenie „dżuma wejdzie do was, zasiądzie w waszym pokoju i będzie czekać na wasz powrót.”;
- cierpienie jako środek do osiągnięcia wieczności „doskonałe światło wieczności, które kryje się w każdym cierpieniu.”;
- dżuma ma swoje dobre strony, zmusza do myślenia „Jednak uważa pan, jak Paneloux, że dżuma ma swoje dobre strony, że otwiera oczy, że zmusza do myślenia.”;
- dżuma uszlachetnia „Nawet ta plaga, która was zabija, uszlachetnia was i wskazuje drogę.”;
- jest dla niego wyższą ideą, a nie przyziemny zjawiskiem, które zabija ludzi „Paneloux (…)Nie dość napatrzył się śmierci i dlatego mówi w imieniu jakiejś prawdy.”;
- pomaga przy przeciwdziałaniu jej skutkom „ –Zaproponowałem Paneloux, żeby przyłączył się do nas. – I cóż? – zapytał doktor – Zastanowił się i powiedział, że dobrze.”;
- poświęca się pomocy innym „Twarz Paneloux miała bolesny wyraz; zmęczenie tych wszystkich dni wyryło zmarszczki na jego nabiegłym krwią czole.”;
- będąc świadkiem śmierci niewinnego dziecka, zmienia swoje podejście do dżumy, jako kary boskiej „Z pozoru zachował spokój. Ale jakby zmienił się od dnia, kiedy tak długo patrzył na umierające dziecko.”;

b) Po przemianie:

- nie potępia grzeszników jako winnych dżumy „Paneloux mówił głosem łagodniejszym, z większym namysłem niż za pierwszym razem (…)”;
- zaczyna utożsamiać się ze społecznością Oranu „(…) nie mówił już „wy”, ale „my”.”;
- wartościuje ludzie życie „Jeśli jest bowiem sprawiedliwe, że piorun uderza w niedowiarka, nie można zrozumieć cierpień dziecka.”;
- uważa dżumę za łaskę Boga „Bóg udziela dziś łaski istotom przez siebie stworzonym zsyłając im nieszczęście (…)”;
- dżuma jako upokorzenie, na które należy się godzić „(…) upokorzenie, z którym upokorzony byłby w zgodzie.”;
- pokora wobec śmierci i ufność wobec Boga „(…) zakonnicy nie mają przyjaciół. Wszystko złożyli w Bogu.”; „Poprosił o krucyfiks (…) odwrócił się, żeby nań patrzeć”;

Pani A. Meliton - Lalka B. Prusa.

Pani Meliton - charakterystyka z cytatami

Pani Meliton to jedna z bardziej tajemniczych kobiet w Lalce Bolesława Prusa. Jednocześnie jest chyba najbardziej cyniczną bohaterką Lalki.

Posłaniec - charakterystyka bohatera

Posłaniec w tragedii Antygona – jego rola w przekazywaniu tragicznym wieści i budowaniu napięcia dramatycznego. Znajdziesz tu odpowiedzi na pytania: Kim jest bohater "Antygony" Sofoklesa? Jakie czyny popełnił bohater? Jakie decyzje podjął bohater? Jak wyglądają relacje bohatera z innymi postaciami "Antygony" Sofoklesa. Przeczytaj też: Plan wydarzeń Antygony.

Prezesowa Zasławska Lalka B. Prusa

Prezesowa Zasławska - charakterystyka z cytatami

Prezentacja postaci

Prezesowa Zasławska nie miała dzieci

"jest bezdzietna i ma parę ładnych wnuczek". Hrabina Joanna Karolowa do S. Wokulskiego o prezesowej Zasławskiej.

Prezesowa Zasławska jest poważnie chora

"Prezesowej zaczęły drżeć ręce. Otworzyła mały flakonik i powąchała go." Narrator w "Lalce" Bolesława Prusa opisuje zły stan zdrowia prezesowej Zasławskiej.

Prezesowa Zasławska nie wydaje dużo pieniędzy

"prezesowa pomimo bogactw tak mało wydaje na siebie." Opinia anonimowego przedstawiciela arystokracji o prezesowej Zasławskiej.

Nieszczęśliwa miłość prezesowej Zasławskiej

Prezesowa Zasławska przeżyła romantyczną, szaloną miłość

"Wieszże ty — mówiła prezesowa — że w chwili ostatniego z nim pożegnania myśleliśmy: czy by się do tej studni nie rzucić? Nikt by nas tam nie odszukał i na wieki zostalibyśmy razem. Zwyczajnie — szalona młodość…" Zasławska w rozmowie ze S. Wokulskim o swojej miłości z jego stryjem.

Prezesowa Zasławska jest nieszczęśliwa, bo nie wyszła zakapitana Stanisława Wokulskiego.

„Kochałam jego stryja, przez całe życie byłam nieszczęśliwa dlatego tylko, że oderwano mnie od niego”. Zasławska w rozmowie z Izabelą Łęcką w Zasławku.

"Ale on był ubożuchny oficer, a ja na nieszczęście bogata, i do tego jeszcze bliska krewna dwu jenerałów. No i rozdzielono nas…" Zasławska w rozmowie ze S. Wokulskim o niemożliwej miłości z jego stryjem.

"Kochałam jego stryja, przez całe życie byłam nieszczęśliwa dlatego tylko, że oderwano mnie od niego, i to z tych samych pobudek, dla których twoja ciotka usiłuje dziś lekceważyć Wokulskiego." Zasławska w rozmowie z Izabelą Łęcką w Zasławku.

Postawa prezesowej Zasławskiej wobec małżeństwa

"Co innego małżeństwa polityczne, a co innego małżeństwa dla pieniędzy z człowiekiem, którego się nie kocha — odpowiedziała prezesowa patrząc w ziemię i bębniąc palcami po stole. — To gwałt zadany najświętszym uczuciom." Zasławska w rozmowie z Kazimierzem Starskim w Zasławku.

Prezesowa Zasławska  to przykład arystokratki idealnej

patrz: obraz Zasławka.

Prezesowa Zasławska pomaga ubogim

„Ładny grosz, ze trzysta tysięcy rubli!... Ale prezesowa uważa, że lepiej wesprzeć nim podrzutków aniżeli kasę Monaco.” Julian Ochocki o planach spadkowych prezesowej  Zasławskiej do S. Wokulskiego.

„nieboszczka prezesowa, oprócz drobnej części, cały swój majątek zapisała na cele dobroczynne. Szpitale, domy podrzutków, szkółki, sklepy wiejskie et caetera...” Julian Ochocki do S. Wokulskiego o spadku prezesowej  Zasławskiej.

Prezesowa Zasławska jest dobra dla swoich poddanych

„-Widzi pan te pałace?... To wszystko czworniaki, mieszkania parobków. A tamten dom - to ochrona dla parobcząt; bawi się ich ze trzydzieści sztuk, wszystkie umyte i obłatane jak książątka... A ta znowu willa to przytułek dla starców, których w tej chwili jest czworo; uprzyjemniają sobie wakacje czyszcząc włosień na materace do gościnnych pokojów.” Julian Ochocki do S. Wokulskiego o porządkach wprowadzonych dzięki prezesowej w Zasławku.

„Imponuje mi ta staruszka... A gdybyś pan jeszcze wiedział, jaką ona ma bibliotekę, co czyta... Zgłupiałem, kiedy raz zażądała, abym jej objaśnił pewne punkta transformizmu, którym dlatego tylko brzydzi się, że uznał walkę o byt za fundamentalne prawo natury.” Julian Ochocki do S. Wokulskiego.

„małżeństwo dla pieniędzy z człowiekiem, którego się nie kocha (...) To gwałt zadany najświętszym uczuciom. ” Zasławska do Kazimierza Starskiego.

„Tymczasem moja czcigodna babka, tu obecna, wyszła za mąż wbrew skłonności i dziś jest błogosławieństwem całej okolicy”. Kazimierz Starski do S. Wokulskiego o prezesowej Zasławskiej.

„umiała budzić miłość dla siebie nie tylko w sercach zwierząt, lecz nawet ludzi.” Narrator o prezesowej Zasławskiej.

Prezesowa Zasławska dba nawet o zwierzęta

„w dziedzińcu wybiegło naprzeciw prezesowej całe stado kur, którym ona rzucała ziarno z kosza”; „Po przeglądzie drobiu prezesowa obejrzała obory i stajnie, gdzie parobcy, po większej części ludzie dojrzałego wieku, składali jej raporta.” narrator opisuje wizytę na folwarku w Zasławku.

Prezesowa Zasławska to wzorowa pani

"Po przeglądzie drobiu, prezesowa obejrzała obory i stajnie, gdzie parobcy, po większej części ludzie dojrzałego wieku, składali jej raporta." Narrator w "Lalce" Bolesława Prusa opisuje zachowanie Zasławskiej w trakcie pobytu na folwarku w Zasławku.

Nie liczy się dla niej pochodzenie

„Wokulscy są tak dobrą szlachtą jak Starscy, a nawet Zasławscy...” Prezesowa w rozmowie z Izabelą Łęcką w Zasławku.

"Wolę uczciwego kupca aniżeli dziesięciu austriackich hrabiów. Znam ja dobrze wartość ich tytułów." Prezesowa w rozmowie z Izabelą Łęcką w Zasławku.

Liczy się dla niej uczciwość człowieka

„A co się tyczy kupiectwa... Moja Belu, Wokulski nie sprzedawał tego, co dziadek twojej ciotki... Możesz jej to powiedzieć przy okazji. Wolę uczciwego kupca aniżeli dziesięciu austriackich hrabiów. Znam ja dobrze wartość ich tytułów.” Prezesowa w rozmowie z Izabelą Łęcką w Zasławku.

Postawa prezesowej wobec S. Wokulskiego

Prezesowa Zasławska wierzy w wyjątkowość S. Wokulskiego

"Kto z takiej nędzy potrafił wydobyć się, kto bez cienia zarzutu zrobił majątek, wykształcił się tak jak on, ten może nie dbać o opinie salonów. Wiesz chyba, jaką on dziś gra rolę i po co jeździł do Paryża… Otóż zapewniam cię, że nie on do salonów, ale salony do niego przyjdą, a pierwszą będzie twoja ciotka, jeżeli zdarzy się interes. Ja znam salony lepiej niż ty, moje dziecko, i wierz mi, że one bardzo prędko znajdą się w przedpokoju Wokulskiego." Zasławska w rozmowie z Izabelą Łęcką w Zasławku.

Wyróżnia S. Wokulskiego

"prezesowa wprost zlękła się o swego faworyta" Izabela Łęcka, gdy baron obrażał ją po przegranym wyścigu. Faworytem Zasłąwskiej jest oczywiście Stanisław Wokulski - Izabela zdaje sobie z tego sprawę.

"Wokulski przywitał się z paniami, przy czym prezesowa znacząco ścisnęła go za rękę". Narrator w "Lalce" B. Prusa opisuje zachowanie prezesowej wobec S. Wokulskiego na wyścigach konnych.

"Gdy zaś Wokulski pochylił się do jej ręki, pocałowała go w czoło, co na obecnych zrobiło pewne wrażenie." Narrator w "Lalce" B. Prusa opisuje zachowanie prezesowej wobec S. Wokulskiego w Zasławku.

Prezesowa Zasławska swata Izabelę Łęcką z Wokulskim

"W każdym razie był pewny, że w prezesowej nie ma nieprzyjaciółki. I otóż w niecały tydzień po tej rozmowie dowiedział się, że prezesowa jedzie z hrabiną i z panną Izabelą na spacer do Łazienek. Czyżby dowiedziała się, że panie go tam spotykają?... A może chce ich zbliżyć?..." Stanisław Wokulski domyśla się, że Zasławska wspiera go w zdobywaniu Izabeli Łęckiej.

"Ciekawym — rzekł do siebie po chwili — w jakim celu tak znacząco zaprasza mnie prezesowa? A może to panna Izabela?…" Stanisław Wokulski po zaproszeniu do Zasławka domyśla się, że Zasławska swata go z Izabelą Łęcką.

"Tymczasem panna Izabela dojechała do dworu. Całe towarzystwo przyjęło ją na ganku witając prawie tymi samymi wyrazami:

— Wiesz — szepnęła jej prezesowa — przyjechał Wokulski." Zasławska zaprasza Izabelę Łęcką do Zasławka i pierwsza informuje ją o obecności S. Wokulskiego.

Prezesowa Zasławska swata Wokulskiego z Kazimierą Wąsowską

"U nas, panie Stanisławie — mówiła prezesowa — jest taki zwyczaj, że schodzimy się wszyscy obowiązkowo tylko do stołu. Poza tym każdy robi, co mu się podoba. Radzę ci więc, jeżeli boisz się nudów, pilnować się Kazi Wąsowskiej." Zasławska zwraca się do S. Wokulskiego po jego przyjeździe do Zasławka.

"Powiedzże mi — rzekła — bo to pierwsze wrażenia bywają najtrafniejsze, jak ci się podoba pani Wąsowską?" Zasławska zwraca się do S. Wokulskiego po tym jak poznał w Zasławku Kazimierę Wąsowską.

"Tymczasem prezesowa zwierzyła się przed bawiącą u niej panią Wąsowską, że przyjedzie do Zasławka Wokulski, bardzo bogaty wdowiec, człowiek ze wszech miar niepospolity, którego chciałaby ożenić i który kto wie, czy nie kocha się w pannie Izabeli...Pani Wąsowska bardzo obojętnie słuchała o majątku, o wdowieństwie i o matrymonialnych kwalifikacjach Wokulskiego. Lecz gdy prezesowa nazwała go człowiekiem niepospolitym, zaciekawiła się; dowiedziawszy się zaś, że może kochać pannę Izabelę, rzuciła się jak rumak szlachetnej krwi, niebacznie dotknięty ostrogą." Narrator opisuje podstęp prezesowej Zasławskiej, w wyniku którego sprowokowała Kazimierę Wąsowską do flirtu ze S. Wokulskim.

Postawa prezesowej wobec arystokracji

Prezesowa Zasławska wyśmiewa tezę o wyższości ludzi z powodu urodzenia

"Wierz mi, Belu, że urodzenie jest najmniejszą zasługą tych, którzy się rodzą. A co do czystości krwi... Ach, Boże! wielkie to szczęście, że nie bardzo zajmujemy się sprawdzaniem tych rzeczy. Powiadam ci, że o czyimś urodzeniu nie warto rozmawiać z ludźmi starymi jak ja. Tacy bowiem zwykle pamiętają dziadów i ojców i nieraz dziwią się: dlaczego wnuk jest podobny do kamerdynera, a nie do ojca. No, wiele się tłumaczy zapatrzeniem." Prezesowa w rozmowie z Izabelą Łęcką w Zasławku.

Prezesowa Zasławska negatywnie ocenia arystokrację jako grupę społeczną

„Ja znam salony lepiej niż ty, moje dziecko, i wierz mi, że one bardzo prędko znajdą się w przedpokoju Wokulskiego. To nie taki próżniak jak Starski ani marzyciel jak książę, ani półgłówek jak Krzeszowski... To człowiek czynu... Szczęśliwą będzie kobieta, którą on wybierze za żonę... Na nieszczęście, nasze panny mają więcej wymagań aniżeli doświadczenia i serca.” Prezesowa w rozmowie z Izabelą Łęcką w Zasławku.

"Słusznie prezesowa mówiła kiedyś, że dzisiejsze pokolenie ma mocne głowy i zimne serca." Stanisław Wokulski w Zasławku w myślach przytacza słowa Prezesowej Zasławskiej.

nie lubi utracjuszy

"prezesowa przypatrzywszy się swemu ciotecznemu wnukowi oświadczyła, że co najwyżej zapisze mu tysiąc rubli dożywotniej renty, która zapewne bardzo mu się przyda na starość." Izabela Łęcka w Zasławku w myślach o prezesowej Zasławskiej.

Postawa Zasławskiej wobec miłości

„Głupiutkie są te panny - zaczęła po chwili prezesowa. - Im się zdaje, że jak złapie która bogatego męża, a poza nim przystojnego kochanka, to już wypełni sobie życie... Głupiutkie. Ani wiedzą, że wnet sprzykrzy się stary mąż i pusty kochanek i że prędzej czy później każda zechce poznać prawdziwego człowieka. A jeżeli się taki trafi, na jej nieszczęście, co ona mu da?... Czy wdzięki, które sprzedała, czy serce zaszargane z takimi oto Starskimi?... ” Zasławska w rozmowie ze S. Wokulskim.

„I pomyśleć, że prawie każda z nich musi przejść podobną szkołę, zanim pozna ludzi. Przedtem, choćby się jej trafiał najszlachetniejszy, nie oceni go. Wybierze starego bogacza albo śmiałego hultaja, w ich towarzystwie zmarnuje życie, a dopiero kiedyś chce się odrodzić... Zwykle za późno i na próżno!..” Zasławska w rozmowie ze S. Wokulskim.

„Co mnie jednak dziwi najmocniej - prawiła - to okoliczność, że na podobnych lalkach nie poznają się mężczyźni. Dla żadnej kobiety, począwszy od Wąsowskiej, kończąc na mojej pokojówce, nie jest to sekret, że w Ewelinie nie zbudził się jeszcze ani rozum, ani serce; wszystko w niej śpi... A tymczasem baron widzi w niej bóstwo i durzy się, biedak, że ona go kocha! ” Zasławska w rozmowie ze S. Wokulskim.

Cynicznie ocenia interesowność hrabiny Joanny Karolowej

"Proszę cię… proszę cię, tylko tego mi nie mów. Nie przyjedzie, bo nie chce spotkać się z Wokulskim, oto cały sekret… — mówiła nieco wzruszona prezesowa. — On dla niej wtedy dobry, kiedy sypie pieniądze na jej ochronę… Powiem ci, Belu, że twoja ciotka nigdy już nie będzie mieć rozumu…" Zasławska w rozmowie z Izabelą Łęcką.

Choroba i śmierć prezesowej Zasławskiej

Pogarszał się jej stan zdrowia

„- Bardzo źle - odparła pani Wąsowska. - Starski już prawie nie opuszcza jej pokoju, a rejent przyjeżdża co dzień, ale zdaje się na próżno...” Kazimiera Wąsowska opisuje Izabeli Łęckiej zły stan zdrowia prezesowej Zasławskiej.

Pod koniec życia ciężko chorowała

„Wspomnisz sobie moje słowa, Kaziu, że tak będzie, bo umierający widzą jaśniej...” Słowa prezesowej Zasławskiej według Kazimiery Wąsowskiej, która zdradza je Izabeli Łęckiej.

Zmarła niedługo po przyjętych przez Izabelę Łęcką oświadczynach S. Wokulskiego

„Pewnego dnia otrzymał telegram z Zasławia wzywający go na pogrzeb prezesowej.” Narrator o Stanisławie Wokulskim.

Bardzo pomogła Stanisławowi Wokulskiemu

„nie pojechał na pogrzeb staruszki, która dała mu tyle dowodów życzliwości. Nie miał odwagi rozstać się z panną Izabelą nawet na kilka dni...” Mimo to narrator informuje, że Stanisław Wokulski nie był na jej pogrzebie.

Opinie o prezesowej Zasławskiej

"moja najlepsza przyjaciółka". Hrabina Joanna Karolowa do S. Wokulskiego.

"Prawda, jaka to miła osoba, prezesowa?" Hrabina Joanna Karolowa do S. Wokulskiego.

"prezesowa — dobrą". Etykietka, którą przykleiła Zasławskiej Izabela Łęcka.

"najczcigodniejsza z matron, prezesowa". Opinia Izabeli Łęckiej.

Źródło:

Lalka B. Prus - strona Uniwersytetu Gdańskiego

Profesor T. Pimko - charakterystyka z cytatami

Witold Gombrowicz: Ferdydurke - charakterystyka profesora Pimki

Celem artykułu jest charakterystyka profesora Pimki, bohatera powieści Witolda Gombrowicza pt.: Ferdydurke.

Rodion Romanowicz Raskolnikow - charakterystyka z cytatami

"Zbrodnia i Kara" Fiodora Dostojewskiego

Charakterystyka Rodiona Romanowicza Raskolnikowa, bohatera Zbrodni i Kary Fiodora Dostojewskiego.

Raymond Rambert - charakterystyka bohatera

"Dżuma" Albert Camus

I. Najważniejsze wartości w życiu Raymonda Ramberta:

- ukochana kobieta:

Nie przyszedłem na świat, by pisać reportaże. Ale przyszedłem na świat żeby żyć z kobietą. Czy to nie naturalne?

- miłość:

Ja zaś mam dosyć ludzi umierających dla idei. Nie wierzę w bohaterstwo, wiem ,że jest  łatwe ,a zrozumiałem, że było zabójcze. Żyć i umierać dla tego ,co się kocha, tylko to mnie interesuje.

Wiem, że człowiek jest zdolny do wielkich czynów, ale jeśli nie jest zdolny do wielkiego uczucia, nie interesuje mnie.

-rodzinne miasto

- szczęście jednostki, które zamierza osiągnąć podczas pobytu w Oranie:

Dla Ramberta abstrakcją było to wszystko, co stawało na przeszkodzie jego szczęściu

-życie (Chciał uciec by nie zachorować. Bał się tej choroby. Bał się śmierci)

- następuje przewartościowanie w życiu bohatera, pomaga ludziom ,choć jak sam mówi nie zmieniło się tak do końca to co dla niego było ważne:

Rambert powiedział że się nad tym zastanawiał, że nadal wierzy w to, w co wierzył, ale byłoby  mu wstyd ,gdyby wyjechał.

- po chorobie i przewartościowaniu w hierarchii Ramberta na szczycie stawia dobro innych ponad swoje:

Tak – powiedział Rambert-  ale może być wstyd, że człowiek jest sam tylko szczęśliwy.

II. Motywy, które kierowały Raymonda Ramberta działaniem:

W pierwszej fazie po zamknięciu miasta:

- tęsknota za  sympatią, z którą łączyło go wielkie uczucie, o czym między innymi świadczy fakt nazwania ją żoną:

Zostawił żonę w Paryżu. Prawdę mówiąc, nie jest to żona, ale to wychodzi na jedno.

- tęsknota za rodzinnym Paryżem:

Obrazy, które najtrudniej było mu wówczas udźwignąć, przynajmniej tak mówił doktor Rieux, były obrazami Paryża. Pejzaż że starych kamieni i wody, gołębie z Palais-Royal i Gare du Nord i kilka innych miejsc w tym mieście, o którym nie wiedział, że tak je kocha, prześladowały Ramberta i nie pozwalały mu zabrać się do czegokolwiek określonego.

- czuje się zagubiony i samotny w Oranie:

Pośrodku pustej Sali Rambert wyglądał jak zagubiony cień i Reux pomyślał, ze jest to godzina, kiedy Rambert nie broni się przed rozpaczą.

-dążenie do osiągnięcia własnego dobra, nawet kosztem innych:

Ach, widzę- powiedział Rambert- zacznie pan mówić o służbie dla dobra ogółu. Ale na dobro publiczne składa się szczęście każdego z nas.

- strach przed śmiercią:

Nie wierzę w braterstwo , wiem, że jest łatwe, a zrozumiałem, że było zabójcze.

Po stopniowej przemianie:

- pomoc innym

- dotrwanie do końca dżumy

- opieka nad chorymi

- dążenie do osiągnięcia szczęścia innych

- spotkanie z ukochaną

III. Funkcje jakie pełni Raymond Rambert w Oranie:

-  jest dziennikarzem mieszkającym w Paryżu

- nie jest rodowitym mieszkańcem Oranu, lecz przebywa tam krótki okres w celu przeprowadzenia ankiety na temat warunków życia ludności arabskiej:

Nazywał się Raymond Rambert. Nisk  w sportowym ubraniu, o szerokich ramionach, twarzy zdecydowanej, oczach jasnych i inteligentnych, robił wrażenie człowieka, któremu życie służy. (…) Przeprowadzał ankietę dla wielkiego dziennika paryskiego o warunkach życia Arabów i chciał się poinformować o ich stanie sanitarnym.

- mimo swojego zawodu nie wykorzystuje sytuacji, taniej sensacji co udowadnia w rozmowie z Cottardem:

- W gruncie rzeczy to, co się dzieje, jest bardzo interesujące.

- Nie dla mnie – odparł Rambert.

- Rambert przyłącza się do oddziałów sanitarnych którym poświęca cały swój czas i energię:

Przez te dwa tygodnie Rambert pracował nie oszczędzając się, nieprzerwanie, z oczami niejako zamkniętymi, od świtu do nocy. Kładł się późno i spał ciężkim snem.

IV. Postawa Raymonda Ramberta wobec dżumy:

1. Zachowanie w czasie trwania dżumy:

a) W początkowej fazie epidemii:

- Gdy wybucha  epidemia chce uciec z miasta do lubej podejmując kroki  legalne:

Ponieważ miał rekomendacje(jego zawód daje ułatwienia), mógł dostać się do dyrektora gabinetu prefektury, któremu powiedział, że nic go z Oranem nie łączy, że nie jego rzeczą jest tu zostać, że znalazł się w mieście przypadkiem i że byłoby słuszne, gdyby pozwolono mu wyjechać.

- A następnie gdy takowe działanie nie przynosi skutku prosi doktora o zaświadczenie, że jest zdrowy, a  gdy spotyka się z odmową jest wzburzony:

(…) pan nie może rozumieć. Mówi pan językiem rozsądku, to dla pana abstrakcja.

- Próbuje nielegalnie opuścić miasto

-Więc to oznacza, że mam sobie radzić inaczej? A jednak opuszczę to miasto-ciągnął z rodzajem wyzwania.

-Zachowuje się bardzo egoistycznie i nie rozumie iż w takim położeniu co on jest bardzo wiele osób, które przebywają w Oranie czy tego chcą czy nie, odznacza się to wyraźnie w rozmowie z doktorem Rieux:

-Dlatego, że w tym mieście tysiące ludzi jest w tym samym położeniu, a mimo to nie można im pozwolić wyjechać(...)

- Ależ ja nie jestem stąd.

- Traktuje mieszkańców jak obcych i jest bardzo zaskoczony gdy lekarze zwracają się do niego o pomoc:

- Tarrou tak mówi, bo myśli, że pan mógłby nam się tu przydać.(…)

- Ja mógłbym się wam przydać?

b) W końcowym etapie zarazy:

-Rambert zmienia swoje zachowanie gdy dowiaduje się że doktor Rieux jest w podobnej sytuacji jak on tzn. daleko od swojej żony a pomimo to potrafi poświęcić swój czas chorym:

– Czy pan wie, że żona Rieux znajduje się w sanatorium, kilkaset kilometrów stąd?

Rambert okazał gestem zdumienie, ale Tarrou już nie było.

Nazajutrz o wcześniej godzinie Rambert telefonował do doktora.

- Czy zgodzi się pan, żebym pracował z wami, aż znajdę sposób opuszczenia miasta?

- Zaczął czuć się mieszkańcem i zrozumiał że dżuma to też jego problem:

Zawsze myślałem, ze jestem obcy w tym mieście i ze nie mam tu z wami nic wspólnego. Ale teraz, kiedy zobaczyłem to, co zobaczyłem, wiem że jestem stąd, czy chcę tego, czy nie chcę. Ta sprawa dotyczy nas wszystkich. 

2. Konsekwencje takiego podejścia do dżumy:

a) Po zamknięciu miasta:

- lekceważenie innych

- brak zrozumienia iż wielu ludzi jest w podobnej sytuacji co on

-oszukiwanie (gdy chce nielegalnie wydostać się z miasta)

b) W końcowej fazie dżumy

- zmiana postępowania i przewartościowanie swojego życia

- wyzbycie się egoizmu i chęć niesienia pomocy innym

- w czasie walki z dżumą bohater uczy się prawdziwych wartości

* wie co to braterstwo

* rozumie potrzeby chorych

* uczy się jak być prawdziwym człowiekiem

- spotkanie z narzeczoną

V. Podsumowanie charakterystyki Raymonda Ramberta

Rambert zmienia się podczas tych wydarzeń. Początkowo jest tylko gościem w mieście, dziennikarzem wykonującym swą pracę. Następnie czuje się obcy i chce uciec. Aż w końcu rozumie, że nie może być szczęśliwy wiedząc,  że inni ludzie cierpią a on im nie pomaga. Najlepiej o jego ewolucji, która się w nim dokonuje świadczy to, że gdy zaistniała możliwość wyjazdu Rambert z niej nie skorzystał a ponad to został w Oranie, gdzie hierarchia jego wartości się zmienia. Zmienił się zapewne w momencie poznania prawdy o rozłące Rieux z żoną z którym od tego czasu zaczyna się utożsamiać. Widzi że nawet podczas pomocy bliźnim może osiągnąć własne dobro nie krzywdząc przy tym innych ludzi.

Dymitr Prokofiewicz Razumichin – charakterystyka z cytatami

Fiodor Dostojewski: Zbrodnia i kara

Celem artykułu jest charakterystyka postaci Zbrodni i KaryFiodora Dostojewskiego jaką jest: Dymitr Prokofiewicz Razumichin, a właściwie Wrazumichin.

Pani Resslich – charakterystyka z cytatami

Fiodor Dostojewski: Zbrodnia i kara

Celem artykułu jest charakterystyka postaci Zbrodni i KaryFiodora Dostojewskiego jaką jest pani Resslich.

Rodzaje charakterystyk?

Artykuł przedstawia różne typologie charakterystyk, odpowiadając na pytanie: Jaki są rodzaje charakterystyk?

Rossi. Lalka B. Prusa

Rossi - charakterystyka bohatera z cytatami

Jedyny aktor w Lalce B. Prusa to Rossi. Charakterystyka bohatera nie sprawia większych trudności (mimo rozbieżności opinii o nim).

Seweryn Baryka - charakterystyka z cytatami

Znajdziesz tu charakterystykę Seweryna Baryki z cytatami.

Jej uzupełnienie stanowi: Biografia Seweryna Baryki.

Sonia - charakterystyka postaci

Zbrodnia i Kara Fiodor Dostojewski

Celem artykułu jest charakterystyka Sonii Marmieładow, bohaterki Zbrodni i kary Fiodora Dostojewskiego.

B. Prus Lalka. Stanisław Wokulski - charakterystyka z cytatami.

Charakterystyka Stanisława Wokulskiego jest jednym z trudniejszych zadań związanych z tą lekturą. To bohater trudny do scharakteryzowania z kilku powodów: ponieważ jest postacią dynamiczną, bo nie wiadomo do końca czy to romantyk czy pozytywista, gdyż utrudnia to technika narracyjna, która sprawia, że o Stanisławie Wokulskim wypowiadają się nieomal wszystkie postacie, z których każda ma co innego do powiedzenia. Często zdarza się, że czytelnik otrzymuje sprzeczne informacje na temat bohatera. Musi wtedy sam zdecydować, kto ma rację, a kto myli się co do Wokulskiego. Poniższa charakterystyka Stanisława Wokulskiego ułożona jest w punktach (częściowo chronologicznie, częściowo problemowo). Znajdziesz w niej z mnóstwo cytatów dotyczących Stanisława Wokulskiego.

Stanisław Wokulski to lalka- wielokrotnie zwraca uwagę na to, że nie on kieruje swoim życiem.

Aby mieć kompletną wiedzę o bohaterze koniecznie zapoznaj się również z biografią Stanisława Wokulskiego w punktach, która również zawiera cytaty i stanowi uzupełnienie tej charakterystyki.

Antygona - charakterystyka bohatera

Strażnik w Antygonie Sofoklesa – świadek wydarzeń, posłaniec decydujących chwil i źródło informacji. Znajdziesz tu odpowiedzi na pytania: Kim jest bohater "Antygony" Sofoklesa? Jakie czyny popełnił bohater? Jakie decyzje podjął bohater? Jak wyglądają relacje bohatera z innymi postaciami "Antygony" Sofoklesa. Przeczytaj też: Plan wydarzeń Antygony.

Witold Gombrowicz: Ferdydurke. Syfon - charakterystyka z cytatami

Charakterystyka Syfona Pylaszczykiewicza

Celem artykułu jest charakterystyka Syfona Pylaszczykiewicza - postaci z powieści Witolda Gombrowicza pt.: Ferdydurke.
Syfon Pylaszczykiewicz pojawia się w lekturze Gombrowicza, gdy Józio trafia do szkoły. Jest bohaterem silnie stypizowanym. Syfon to idealista.

Doktor Szuman - charakterystyka bohatera

B. Prus: Lalka - Szuman

Doktor Szuman to Żyd

„Doktór Szuman jest także starozakonny” Za pamiętnikiem Ignacego Rzeckiego.

„Żyd, bo Żyd, ma to wypisane od czuba do pięty, ale rzetelny przyjaciel i człowiek z poczuciem honoru.” I. Rzecki w pamiętniku.

Tadeusz Borowski: Opowiadania. Tadek - charakterystyka z cytatami

Sławomir Mrożek: Tango. Bohaterowie - charakterystyka

Postacie dramatu:

"Tango" ma niewielu bohaterów. Wszystkie postacie dramatu można podzielić na trzy pokoleniowe grupy:

B. Prus: Lalka. Tomasz Łęcki - charakterystyka bohatera

Wygląd Tomasza Łęckiego

„był to sześćdziesięciokilkoletni człowiek, niewysoki, pełnej tuszy, krwisty. Nosił nieduże wąsy białe i do góry podczesane włosy, tej samej barwy. Miał siwe, rozumne oczy, postawę wyprostowaną, chodził ostro. Na ulicy ustępowano mu z drogi - a ludzie prości mówili: oto musi być pan z panów." Narrator prezentując bohatera.