plan wydarzeń

plan wydarzeń

  • Plan wydarzeń - szczegółowy

    Szczegółowy plan wydarzeń w Konradzie Wallenrodzie, powieści poetyckiej Adama Mickiewicza. Tu znajdziesz krótki plan wydarzeń w Konradzie Wallenrodzie A.Mickiewicza.

  • Plan wydarzeń - szczegółowy z podziałem na epejsodiony i stasimony

    Szczegółowy plan wydarzeń „Antygony” Sofoklesa

    Z artykułu dowiesz się o przebiegu akcji "Antygony" z podziałem na prologi i epejsodiony.
    PROLOGOS (wprowadzenie)
    Rozmowa Antygony z Ismeną

    Antygona informuje siostrę o zakazie Kreona: Eteokles zostanie pogrzebany z honorami, Polinejkes – bez pochówku, na pohańbienie.
    Decyduje się złamać rozkaz i pochować brata, nawet za cenę życia.
    Ismena odmawia – powołuje się na słabość kobiet, posłuszeństwo wobec władzy i strach przed karą śmierci.
    Antygona zostaje sama, świadomie wybiera los tragiczny.

    PARODOS
    Pieśń chóru

    Chór starców tebańskich wychwala zwycięstwo nad najeźdźcami.
    Wspomina bratobójczą walkę synów Edypa.
    Przejście do czasów nowego władcy, Kreona.

    EPEJSODION I (zawiązanie akcji)
    Deklaracja Kreona

    Ogłasza swój edykt: Eteokles – pochowany uroczyście, Polinejkes – pozostawiony bez grobu.
    Kara za złamanie zakazu: śmierć przez ukamienowanie.
    Wchodzi strażnik – donosi, że ciało Polinejkesa zostało posypane ziemią.
    Kreon podejrzewa przekupstwo strażników i grozi im torturami, jeśli winny nie zostanie schwytany.


    STASIMON I
    Pieśń chóru o potędze człowieka

    Człowiek ujarzmia przyrodę, wynajduje mowę i prawa, ale nie jest w stanie pokonać śmierci.
    Najwyższe jest poszanowanie prawa i boskiego porządku.

    EPEJSODION II (rozwinięcie akcji)
    Ujęcie Antygony

    Strażnik przyprowadza Antygonę schwytaną przy dokończeniu obrzędu pogrzebowego (posypywała ciało ziemią i polewała wodą).
    Kreon pyta, czy znała zakaz – Antygona otwarcie przyznaje się do winy i uzasadnia swoje działanie prawem boskim.
    Dochodzi do ostrego sporu między Antygoną a Kreonem:

    Król stawia ponad wszystko dobro państwa i karanie zdrajców.
    Antygona twierdzi, że boskie prawa są wieczne i stoją ponad wolą ludzi.
    Wchodzi Ismena: chce podzielić los siostry i bierze winę na siebie, lecz Antygona odrzuca tę solidarność.

    STASIMON II

    Chór o losie rodu Labdakidów

    Wspomina przekleństwo ciążące na potomstwie Edypa.
    Wyraża współczucie dla Antygony, ale i podkreśla nieuchronność fatum.

    EPEJSODION III

    Rozmowa Kreona z Hajmonem

    Hajmon, syn Kreona i narzeczony Antygony, początkowo deklaruje lojalność wobec ojca.
    Błaga jednak o darowanie życia dziewczynie – powołuje się na opinię ludu, który współczuje Antygonie.
    Kreon oskarża syna o bunt i uleganie kobiecie, grozi zerwaniem więzi ojca z synem.
    Hajmon ostrzega, że śmierć Antygony pociągnie za sobą kolejną śmierć.
    Rozchodzą się w gniewie.

    STASIMON III

    Pieśń chóru o potędze miłości

    Afrodyta potrafi podporządkować sobie zarówno bogów, jak i ludzi.
    Miłość bywa źródłem zguby.

    EPEJSODION IV

    Antygona prowadzona na śmierć

    Wzruszająca mowa bohaterki: żal za niespełnionym życiem, brakiem małżeństwa i macierzyństwa.
    Porównuje się do Danae i Niobe – także skazanych przez los na cierpienie i odosobnienie.
    Kreon przerywa jej lamenty i nakazuje przyspieszyć wykonanie wyroku.

    STASIMON IV

    Pieśń chóru o nieuchronności losu

    Przypomnienie mitologicznych postaci: Danae (uwięziona w wieży), Likurg (ukarany przez Bachusa), synowie Fineusa (oślepieni przez macochę).
    Motyw: nikt nie ucieknie przeznaczeniu.

    EPEJSODION V (perypetia – punkt zwrotny)

    Wystąpienie Tejrezjasza

    Wróżbita ostrzega, że bogowie odrzucają ofiary, gdyż ciało Polinejkesa leży niepogrzebane, a zwierzęta karmiące się nim plugawią świątynie.
    Radzi: pochować Polinejkesa i uwolnić Antygonę.
    Kreon, początkowo oskarżający wróżbitę o przekupstwo, zostaje przestraszony przepowiednią śmierci Hajmona.
    Pod naciskiem Chóru decyduje się odwołać rozkaz i działać osobiście.

    STASIMON V

    Hymn do Dionizosa

    Chór prosi patrona Teb o pomoc i wybawienie miasta.

    EKSODUS (katastrofa i rozwiązanie)

    Spełnienie tragedii
    Posłaniec przynosi wieści:

    Antygona w grobowcu popełnia samobójstwo – powiesiła się na własnej chuście.
    Hajmon odnajduje ciało ukochanej, rozpacza, próbuje zabić ojca, rzucając się na niego z mieczem. Kreon uchyla się od ciosu.
    Hajmon, nie trafiając ojca, wbija miecz we własne ciało i kona, obejmując martwą Antygonę.
    Eurydyka, żona Kreona:

    Po usłyszeniu o śmierci syna wbiega do pałacu.
    Tam w akcie rozpaczy przebija się nożem i umiera, przeklinając męża.
    Kreon:

    Pozostaje sam – żywy, lecz złamany.
    Rozpacza nad śmiercią syna i żony, obwinia się o ich zgubę.
    Chór podsumowuje: bogowie karzą pychę, a cierpienie uczy rozumu i pokory.

  • Plan wydarzeń Antygony

    Antygona - plan wydarzeń.

    Plan wydarzeń „Antygony” Sofoklesa

    Kompletny spis wydarzeń, które miały miejsce w "Antygonie" Sofoklesa - tragedii antycznej, zaliczonej do kanonu lektur szkolnych. Przeczytaj też: Tragedia grecka - cechy, Tragedia grecka - geneza.

  • Plan wydarzeń w Dżumie

    Plan wydarzeń - "Dżuma" A. Camusa

    Do przypomnienia sobie treści powieści A. Camusa przed sprawdzianem a zwłaszcza przed maturą najlepszy jest plan wydarzeń, a nie streszczenie. Powielanie schematu streszczenia, w trakcie pisania wypracowania np. maturalnego może fatalnie wpłynąć na ocenę wypracowania.

  • Plan wydarzeń Zdążyć przed Panem Bogiem (jak w książce)

    Zdążyć przed Panem Bogiem  — szczegółowy plan wydarzeń (kolejność jak w książce)

    Plan wydarzeń zachowuje chronologię, ale jest zgodny z kompozycją Zdążyć przed Panem Bogiem Hanny Krall, a zatem nie jest ułożony w kolejności chronologicznej.

    „Zdążyć przed Panem Bogiem” — bardzo szczegółowy plan wydarzeń (kolejność jak w książce)

    1. Początek rozmowy i dzień 19 kwietnia

    - Marek Edelman opowiada o stroju z dnia 19 kwietnia: czerwony sweter z angory, dwa skórzane pasy na krzyż, latarka, „dwa rewolwery”.
    - Budzą go strzały. Jest zimno, więc nie wstaje od razu. Ubiera się dopiero w południe.
    - Chłopak, który przyniósł broń z aryjskiej strony, mówi o córce ukrytej w Zamościu. Prosi, by Marek zajął się nią „po wojnie”.
    - Idą rozejrzeć się po okolicy. Na podwórzu stoją Niemcy. Powstańcy nie strzelają — brak wprawy i strach. Po kilku godzinach robi się cicho.
    - Teren oddziału to „getto fabryki szczotek” (rejon Franciszkańska–Świętojerska–Bonifraterska). Brama fabryczna jest zaminowana.

    2. 20 kwietnia i pierwsze taktyczne epizody

    - Gdy Niemcy podchodzą pod zaminowaną bramę, powstańcy odpalają ładunki. Niemcy przechodzą w tyralierę. Powstańcy mogą w nich celować.
    - Edelman biega po dachach. Ma dwa pistolety, ale nie trafia. Ucieka na dachy. W drugim budynku spotyka chłopaka leżącego na worku sucharów; chłopak umiera wieczorem.

    3. Struktura sił, liczby i pierwsze dni powstania (ramka faktograficzna wpleciona w rozmowę)

    - Padają liczby: około 220 powstańców ŻOB. Po stronie niemieckiej ok. 2090 ludzi, z lotnictwem, artylerią, pojazdami i miotaczami min.
    - Wyposażenie ŻOB: na jednego powstańca przeciętnie 1 rewolwer, po kilka granatów i butelek zapalających; nieliczne karabiny; w całym getcie 2 miny i 1 pistolet automatyczny.
    - 19 kwietnia o 4:00 Niemcy wkraczają do getta. Walki m.in. na placu Muranowskim, Zamenhofa, Gęsiej. O 14:00 Niemcy wycofują się; brak wywózek tego dnia.
    - 20 kwietnia do południa Niemców w getcie nie ma. Wracają około 14:00.

    4. Michał Klepfisz i „parlamentariusze”

    - Michał Klepfisz zasłania ciałem karabin maszynowy, by inni mogli się przedrzeć; pośmiertnie otrzymuje Virtuti Militari.
    - Pojawiają się trzej Niemcy z białymi kokardami (parlamentariusze). Edelman każe Zygmuntowi strzelać; padają strzały. Brak „fair play” wobec sprawców zagłady nie budzi w nim skrupułów.
    - Po wojnie konfrontacja ze Stroopem: drobiazgowe pytania o „bramę czy mur” wydają się bezsensowne wobec skali śmierci.

    5. Noc podpaleń i ucieczka przez płomienie

    - Ludzie schodzą do piwnic. W nocy wybuchają pożary. W piwnicy panuje panika; Edelman uspokaja, by „myśleli, że ktoś tu rządzi”.
    - Niemcy podpalają rejon fabryki szczotek. Trzeba się przedrzeć przez ogień do getta centralnego. Instrukcje biegu między spadającymi belkami.
    - Dochodzą do muru z wyłomem, oświetlonego reflektorem. Ludzie wahają się. Zygmunt strzela w reflektor; grupa przeskakuje mur.

    6. Zabici chłopcy, grób i „Międzynarodówka”

    - Na podwórzu leży pięciu zabitych chłopców. Jeden to Stasiek, który rano prosił o adres „po tamtej stronie”.
    - Kopią grób na Franciszkańskiej 30. Jest 1 maja. Cicho śpiewają pierwszą zwrotkę „Międzynarodówki”. Piją wodę z cukrem; wybucha „strajk głodowy”.
    - Ciężar dowodzenia rośnie. Coraz więcej ludzi czeka na decyzje Edelmana.
    - Chronologia śmierci „po kolei”: ginie Klepfisz; potem kolejni chłopcy; Stasiek; Adam; chłopiec zasypany w zamurowanym otworze; wysadzony schron z kilkuset osobami.

    7. „Mur tylko do pierwszego piętra” i strach przed obojętnością

    - Z drugiego piętra widać „tamten świat”: karuzelę i muzykę. Powstańcy boją się, że świat „nie zauważy” ich walki i śmierci.

    8. Umschlagplatz — praca gońca szpitalnego (retrospekcja z 1942 r.)

    - Edelman jest gońcem w szpitalu przy Umschlagplatzu. Stoi przy bramie i wyprowadza „chorych”. „Nasi” wcześniej wyłaniają osoby do ratowania.
    - Wybiera Zosię (łącznie ratuje ją cztery razy); za każdym razem znów ją „zgarniają”.
    - Mechanizm złudzeń i selekcji: najpierw „numerek na życie”, potem „maszyna do szycia” (obietnica pracy), potem „trzy kilo chleba i marmolada” za zgłoszenie się do transportu.
    - Spór o hierarchię śmierci: śmierć w walce nie jest „wyższa” niż w komorze gazowej — każda śmierć jest ostateczna.

    9. Pola Lifszyc i „numerki na życie” (ciąg dalszy retrospekcji)

    - Marek wyprowadza z Umschlagplatzu Polę Lifszyc. Następnego dnia Pola widzi matkę w kolumnie i dołącza do niej; wchodzi z nią do wagonu. Kontrapunkt do Korczaka.
    - „Numerki na życie”: Gmina dostaje tysiące białych kartek z pieczątką. Hellerowa początkowo odmawia ich dzielenia, potem je rozdaje. Ludzie z numerkami stoją przy Zamenhofa, wokół tłum bez numerków. Pytanie: „komu się należy życie?”.

    10. Cmentarz i pamięć po wojnie

    - Grzebanie ciał w czasie akcji. Wózki Towarzystwa „Wieczność” wożą ciała na cmentarz przy Okopowej. Groby wypełniają całe pole.
    - Pomnik dla Klepfisza, Bluma i „tych z Zielonki” nie przypomina prawdziwego wyglądu walczących; ale miejsce pamięci „jest jasne i piękne”.

    11. Dni maja, Miła 18 i decyzja o wyjściu kanałami

    - 6 maja do oddziału przychodzą Anielewicz i Mira; śpią kilka godzin.
    - 8 maja Edelman idzie na Miłą 18. Słyszy o zbiorowym samobójstwie w bunkrze. Zostaje „parę osób i dwie dziewczyny-prostytutki”.
    - Po powrocie zjawia się Kazik z kanalarzami. Zapada decyzja o wyjściu kanałami.

    12. Część powojenna: lekarz i kardiochirurgia

    - Edelman pracuje jako lekarz. Opowiada o pacjentach ze szpitala przy Pirogowa. Starsza pacjentka modli się „o ręce profesora i myśli lekarzy z Pirogowa”.
    - Refleksja o „porządku historii”: w getcie porządkiem była kolejność umierania; w medycynie — walka o życie.

    12.1. Operacja Rudnego i „odwrócony krwiobieg” (Bubnerowa)

    - Metoda „odwróconego krwiobiegu”: połączenie aorty z żyłami pomostem. Czekanie na pierwszy i kolejne skurcze serca; żyły sinoniebieskie stają się czerwone; serce zaczyna pracować miarowo. Pacjentka żyje.
    - Uznanie na zjeździe w Bad Nauheim: owacja; profesorowie mówią, że metoda może rozwiązać problem miażdżycy wieńcowej. Amerykańscy chirurdzy zaczynają ją stosować.

    12.2. Ryzyko i odpowiedzialność (Rzewuski)

    - Strach Edelmana: jeśli operacja się nie uda, „wszyscy powiedzą: umarł przez niego”. Ciężar decyzji w medycynie.
    - Zamyka klamra zdania: „A prawda. Jeszcze pozostaje Pan Bóg”.

    13. Dodatkowe sceny i motywy, które wracają w rozmowie

    - „Szybki, energiczny krok” między Ukraińcami i tłumem na Ciepłej: Edelman idzie sprawdzić los Abraszy Bluma; nikt go nie zatrzymuje, bo idzie „jakby miał prawo tak iść”.
    - Powtarzane obrazy: dachy, czerwony sweter, worek sucharów, pięciu zabitych, grób i „Międzynarodówka”. Zestawienie z późniejszym doświadczeniem Powstania Warszawskiego („komfortowa walka” w słońcu i bez muru).

    14. Zakończenie — sens „zdążania przed Panem Bogiem”

    - W części wojennej „zdążanie” to ratowanie choć kilku osób i bezlitosne wybory przy Umschlagplatzu.
    - W części powojennej „zdążanie” to walka o każde serce na stole operacyjnym i decyzje pod ogromnym ryzykiem.
    - „A prawda. Jeszcze pozostaje Pan Bóg”.

  • Plan wydarzeń. Hamlet W. Szekspira

    Wiliam Shakespeare Hamlet. Plan wydarzeń w Hamlecie Szekspira

    Akt I

    sc. 1 Bernardo w rozmowie z Marcellusem i Horacym mówi o spotkaniach z duchem króla Hamleta, który sam się pojawia w trakcie rozmowy.

    sc. 2 Hamlet w rozmowie z ojczymem i matką pokazuje swój dystans wobec nich. Horacy informuje go o duchu ojca.

    sc. 3 Poloniusz zakazuje Ofelii spotkań z Hamletem.

    sc. 4 Spotkanie Hamleta w asyście Horacego i Marcellusa z duchem ojca.

    sc. 5 Rozmowa ojca z synem, w której wzywa Hamleta do pomsty ujawiniając szczegóły zbrodni Klaudiusza.

    Akt II

    sc. 1 Poloniusz wysyła Rajnolda z pieniędzmi do Francji, by skontrolował Laertesa. Ofelia zdaje sprawę z szaleństwa Hamleta. Poloniusz udaje się do króla z tą wieścią.

    sc. 2 Poloniusz bada szaleństwo Hamleta, podobny cel mają Gildenstern i Rozenkranc. Przybywa trupa aktorska. Hamlet postanawia namowić aktorów do swego przedstawienia, aby zbadać Klaudiusza.

    Akt III

    sc. 1 Podsłuchiwanie Hamleta z Ofelią przez Poloniusza i Klaudiusza. Decyzja Klaudiusza o wysłaniu Hamleta do Anglii.

    sc. 2 Spektakl oglądany przez Hamleta, Horacego, Ofelię, Poloniusza i Królową, z którego Klaudiusz wychodzi wstrząśnięty.

    sc. 3 Przygotowania do podróży do Anglii. Monolog Klaudiusza .

    sc. 4 Poloniusz ginie podsłuchując na prośbę Króla rozmowę Hamleta z Królową.

    Akt IV

    sc. 1 Król zleca Rozenkrancowi i Gildensternowi odnalezienie Hamleta i ciało Poloniusza.

    sc. 2 Rozenkranc i Gildenstern odnadują Hamleta.

    sc. 3 Rozmowa Hamleta i Klaudiusza, znalezienie zwłok Poloniusza.

    sc. 4 Fortynbras prosi o przejście wojsk norweskich przez Danię na wojnę z Polską.

    sc. 5 Szaleństwo Ofelii. Laertes upomina sie na czele ludu o sprawiedliwość w sprawie śmierci ojca.

    sc. 6 List Hamleta do Horacego zdający sprawę z napadu korsarzy na okręt Hamleta.

    sc. 7 List Hamleta zapowiadający jego przybycie na dwór królewski. Klaudiusz buntuje Laertesa przeciwko Hamletowi i umawi się z nim co do zatrutego ostrza i wina. Wiadomość o śmierci Ofelii.

    Akt V

    sc. 1 Rozmowa Hamleta z Grabarzami. Pogrzeb Ofelii.

    sc. 2 Rozmowa Hamleta z Horacym i Ozyrykiem na temat umiejętności szermierczych Laertesa. Wezwanie do pojedynku. Pojedynek . Królowa pije zatrute wino, by ocalić syna. Laertes umierając przyznaje się do zdrady, wskazuje Hamletowi króla jako truciciela. Hamlet zabija Klaudiusza. Przybycie Fortynbrasa.

     

  • S. Mrożek: Tango - plan wydarzeń

    Sławomir Mrożek: Tango - plan wydarzeń

    Artykuł prezentuje krótki plan wydarzeń w "Tangu" Sławomira Mrożka.

  • Skąpiec. Plan wydarzeń krótki

    Krótki plan wydarzeń „Skąpca” Moliera. Przydatny do szybkiej powtórki z lektury.

    Moliere, Skąpiec — plan wydarzeń (uproszczony)

    1. Walery i Eliza potwierdzają swoją miłość, planują zdobyć przychylność Harpagona podstępem.
    2. Kleant wyznaje Elizie, że kocha Mariannę, która opiekuje się chorą matką.
    3. Harpagon wyrzuca służącego Strzałkę, podejrzewając go o kradzież.
    4. Harpagon zdradza, że posiada szkatułkę z dziesięcioma tysiącami talarów zakopaną w ogrodzie.
    5. Harpagon ogłasza, że sam chce poślubić Mariannę, a Elizę wydać za Anzelma bez posagu.
    6. Walery radzi Elizie udawać posłuszeństwo wobec ojca i opóźniać ślub.
    7. Kleant próbuje zaciągnąć pożyczkę, lecz odkrywa, że wierzycielem jest Harpagon.
    8. Dochodzi do ostrej kłótni ojca z synem o pieniądze i rozrzutność.
    9. Frozyna zachwala Harpagonowi Mariannę jako skromną kandydatkę na żonę.
    10. Harpagon odmawia Frozynie zapłaty za swatanie.
    11. Harpagon przygotowuje skromne przyjęcie dla Marianny i jej matki.
    12. Kleant okazuje Mariannie swoje uczucia, wręcza jej pierścień w imieniu ojca.
    13. Harpagon zaczyna być zazdrosny o relację syna z Marianną.
    14. Kleant próbuje negocjować z ojcem w sprawie Marianny, jednak bez skutku.
    15. Jakub, sługa Harpagona, pogłębia konflikt zamiast pomagać.
    16. Strzałka kradnie szkatułkę Harpagona i przekazuje ją Kleantowi.
    17. Harpagon odkrywa kradzież, wpada w rozpacz i wzywa Komisarza.
    18. Jakub obciąża Walerego, który broni się, wyznając miłość do Elizy.
    19. Walery ujawnia swoje pochodzenie — jest synem don Tomasza d’Alburci, a Marianna okazuje się jego siostrą.
    20. Anzelm wyjawia, że jest don Tomaszem i rozpoznaje w Walerym i Mariannie swoje dzieci.
    21. Kleant proponuje oddanie szkatułki w zamian za zgodę na ślub z Marianną.
    22. Anzelm zgadza się na oba małżeństwa i obiecuje pokryć koszty.
    23. Harpagon akceptuje rozwiązanie, bo odzyskuje szkatułkę i nie musi wydawać pieniędzy.

    FAQ — najczęstsze pytania o „Skąpca”

    Kto jest głównym bohaterem?

    Harpagon — skrajnie skąpy ojciec Kleanta i Elizy, chorobliwie przywiązany do pieniędzy.

    Co symbolizuje szkatułka?

    To skarb Harpagona, dziesięć tysięcy talarów, źródło jego obsesji i lęków.

    Dlaczego Harpagon chce poślubić Mariannę?

    Bo jest skromna i „tania” w utrzymaniu, a jej rodzina nie wymaga posagu.

    Kim okazują się Walery i Marianna?

    Są dziećmi don Tomasza d’Alburci, czyli Anzelma.

    Jak kończy się sztuka?

    Anzelm zgadza się na dwa małżeństwa, a Harpagon odzyskuje szkatułkę.

    Kim jest Frozyna?

    To swatka, która pomaga Harpagonowi w sprawach matrymonialnych.

    Źródło: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/skapiec.html

  • Skąpiec. Plan wydarzeń szczegółowy

    Skąpiec Moliera

    Skąpiec – szczegółowy plan wydarzeń (pełny, punkt po punkcie)

    Szczegółowy plan wydarzeń komedii „Skąpiec” Moliera w formie numerowanej listy. Każdy punkt opisuje precyzyjnie kolejne zdarzenia, konflikty i zwroty akcji.

    • Walery prosi Elizę o wierność i potwierdzenie miłości.
    • Eliza przyznaje, że kocha Walerego, ale boi się gniewu Harpagona.
    • Walery wyjaśnia, że chce zdobyć łaskę Harpagona sprytem.
    • Walery przypomina, że już służy Harpagonowi jako rządca, aby zyskać jego zaufanie.
    • Walery mówi, że chwali skąpstwo Harpagona celowo, aby go ułaskawić.
    • Eliza prosi Walerego o ostrożność, bo Harpagon jest podejrzliwy.
    • Kleant mówi Elizie, że chce się zwierzyć.
    • Kleant wyznaje Elizie, że kocha Mariannę.
    • Kleant dodaje, że Marianna opiekuje się chorą matką i żyje skromnie.
    • Kleant przyznaje, że ukrywa miłość do Marianny przed Harpagonem.
    • Eliza obiecuje bratu pomoc w obronie jego uczucia.
    • Harpagon wyrzuca Strzałkę i przeszukuje mu kieszenie z podejrzenia o kradzież.
    • Strzałka zaprzecza i nazywa Harpagona „arcyhultajem” i „urodzonym wisielcem”.
    • Harpagon wyjawia w monologu, że ma szkatułkę z dziesięcioma tysiącami talarów.
    • Harpagon mówi, że zakopał szkatułkę w ogrodzie i wciąż boi się złodziei.
    • Harpagon niepokoi się, czy dzieci nie słyszały wyznań o szkatułce.
    • Harpagon udaje, że jego słowa były żartem.
    • Harpagon oznajmia, że sam chce poślubić Mariannę.
    • Harpagon postanawia wydać Elizę za Anzelma bez posagu.
    • Eliza protestuje i zapowiada, że woli śmierć niż taki ślub.
    • Walery doradza Elizie uległość na pokaz i chwali władzę ojca przed Harpagonem.
    • Harpagon powierza Waleremu pilnowanie posłuszeństwa Elizy.
    • Walery prosi Elizę o pozorne posłuszeństwo i granie na zwłokę.
    • Walery proponuje, by Eliza udawała chorobę dla odroczenia ślubu.
    • Walery zapewnia Harpagona o czujności wobec Elizy i o gospodarności.
    • Walery podkreśla potrzebę ostrożności, aby doprowadzić do ślubu z Elizą.
    • Kleant prosi Strzałkę o pomoc w zaciągnięciu pożyczki przez pośrednika Simona.
    • Strzałka skarży się na brutalne traktowanie przez Harpagona.
    • Simon zjawia się z tajemniczym wierzycielem dla Kleanta.
    • Kleant odkrywa, że wierzycielem jest Harpagon.
    • Kłótnia ojca z synem o pieniądze i rozrzutność.
    • Harpagon grozi Kleantowi wydziedziczeniem za marnotrawstwo.
    • Kleant zarzuca ojcu bezduszność i skąpstwo.
    • Frozyna zachwala Mariannę jako skromną i niedrogą w utrzymaniu dla Harpagona.
    • Harpagon dopytuje o posag i koszty małżeństwa.
    • Frozyna obiecuje przekonać matkę Marianny do ślubu z Harpagonem.
    • Frozyna domaga się wynagrodzenia za swatanie, a Harpagon odmawia zapłaty.
    • Frozyna narzeka na skąpstwo Harpagona i zapowiada, że znajdzie inną drogę zapłaty.
    • Harpagon rozkazuje urządzić skromną ucztę dla Marianny i jej matki.
    • Harpagon nakazuje palić mało świec, żeby oszczędzić.
    • Harpagon każe Elizie pilnować sreber podczas przyjęcia.
    • Walery chwali oszczędność Harpagona, żeby zyskać jego przychylność.
    • Harpagon drobiazgowo kontroluje przygotowania do przyjęcia.
    • Harpagon wypytuje Kleanta o zdanie o Mariannie.
    • Kleant odpowiada wymijająco, bo sam kocha Mariannę i nie chce się zdradzić.
    • Kleant sondował plany ojca wobec Marianny i starał się je rozpoznać.
    • Marianna przychodzi z Frozyną do domu Harpagona na spotkanie i ucztę.
    • Kleant stara się być uprzejmy wobec Marianny i okazywać jej względy.
    • Frozyna przypomina Mariannie, że Harpagon ją kocha i zabiega o jej rękę.
    • Kleant szuka obecności przy Mariannie i stara się ją ośmielić.
    • Harpagon niepokoi się o względy syna wobec Marianny i jest zazdrosny.
    • Harpagon komplementuje Mariannę i podkreśla wartość skromności.
    • Kleant wręcza Mariannie pierścień, podając, że to podarek od Harpagona.
    • Marianna przyjmuje pierścień i dziękuje za prezent.
    • Frozyna zachęca Mariannę do przyjęcia oświadczyn Harpagona jako rozwiązania bezpiecznego.
    • Harpagon zapewnia, że po ślubie będzie oszczędnie i porządnie.
    • Harpagon beszta Jakuba za rzekomą rozrzutność i grozi mu za „zbytki”.
    • Kleant prosi Jakuba o pośrednictwo w rozmowie z Harpagonem o Mariannie.
    • Harpagon przenosi szkatułkę z pieniędzmi do ogrodu i zakopuje ją ponownie.
    • Kleant rozmawia z Harpagonem o Mariannie z udziałem Jakuba jako „pośrednika”.
    • Jakub przekręca wypowiedzi i zaognia konflikt między ojcem a synem.
    • Harpagon zostaje sam i dalej lęka się o bezpieczeństwo szkatułki.
    • Eliza potwierdza Mariannie, że zna miłość Kleanta do niej.
    • Eliza obiecuje pomoc w doprowadzeniu do szczęśliwego rozwiązania.
    • Harpagon żąda od Kleanta zrzeczenia się Marianny na rzecz ojca.
    • Kleant odmawia i stwierdza, że kocha Mariannę ponad wszystko.
    • Harpagon grozi Kleantowi wyrzuceniem z domu i odcięciem środków.
    • Kleant próbuje ugody finansowej z ojcem w sprawie Marianny i jest wyśmiany.
    • Jakub znów pośredniczy i znów miesza w rozmowie, co zwiększa nieporozumienia.
    • Strzałka dostaje się do skrytki w ogrodzie i wydobywa szkatułkę Harpagona.
    • Strzałka przekazuje szkatułkę Kleantowi w ustronnym miejscu.
    • Kleant sprawdza zawartość szkatułki i upewnia się, że to złoto ojca.
    • Harpagon odkrywa zniknięcie szkatułki i wpada w rozpacz.
    • Harpagon krzyczy „Złodzieje! Zabójcy! Sprawiedliwości!” i wzywa pomoc.
    • Harpagon wzywa Komisarza i domaga się odnalezienia szkatułki.
    • Komisarz chwali się doświadczeniem w łapaniu złodziei i zapowiada przesłuchania.
    • Jakub w trakcie przesłuchania obciąża Walerego insynuacjami o kradzieży.
    • Komisarz zapisuje zeznania Jakuba i szykuje się do aresztowania Walerego.
    • Walery przy Komisarzu mówi, że jego „wina” to miłość do Elizy.
    • Harpagon nazywa Walerego „dobrze urodzonym opryszkiem” i żąda surowości.
    • Walery zapowiada ujawnienie swojego pochodzenia wobec Anzelma znającego Neapol.
    • Walery oświadcza, że jest synem don Tomasza d’Alburci z Neapolu.
    • Anzelm twierdzi, że don Tomasz zginął na morzu z rodziną podczas ucieczki po zamieszkach w Neapolu.
    • Walery wyjaśnia, że ocalał jako siedmioletni chłopiec z pomocą służącego na hiszpańskim okręcie.
    • Walery dodaje, że wychował go kapitan hiszpański i wprowadził do służby wojskowej.
    • Walery mówi, że przybył tu tropem ojca i z miłości do Elizy dostał się do domu Harpagona jako rządca.
    • Walery podaje dowody: rubinową pieczęć ojca, agatową bransoletę od matki i świadka Pedra.
    • Marianna potwierdza historię i rozpoznaje w Walerem brata po szczegółach rodzinnych.
    • Marianna opowiada o ocaleniu z rozbicia i niewoli u korsarzy razem z matką.
    • Marianna wyjaśnia, że po latach niewoli wróciły do Neapolu, potem do Genui, i żyją teraz w niedostatku.
    • Anzelm wyznaje, że jest don Tomaszem d’Alburci żyjącym pod nazwiskiem Anzelm.
    • Anzelm tłumaczy, że przeżył rozbicie, sprzedał majątek, osiadł w tym mieście i ukrył nazwisko.
    • Harpagon myśli już tylko o odzyskaniu dziesięciu tysięcy talarów.
    • Harpagon obarcza Walerego podejrzeniem o kradzież na podstawie słów Jakuba.
    • Walery oburza się na oskarżenie i prosi o rozsądek.
    • Kleant ogłasza, że może zwrócić szkatułkę, jeśli otrzyma zgodę na ślub z Marianną.
    • Harpagon pyta o stan szkatułki i boi się o „choćby szeląg”.
    • Kleant zapewnia, że nic nie ruszono i że decyzja należy do Harpagona.
    • Marianna oświadcza, że o jej ręce decyduje teraz ojciec, czyli Anzelm, który się właśnie ujawnił.
    • Anzelm zgadza się na małżeństwo Walerego z Elizą i na małżeństwo Kleanta z Marianną.
    • Anzelm proponuje pokryć wszystkie koszty obu ślubów i całej sprawy.
    • Harpagon akceptuje oba małżeństwa w zamian za zwrot szkatułki w całości.
    • Kleant oddaje ojcu szkatułkę i kończy spór o pieniądze.

    FAQ — najczęstsze pytania o „Skąpca”

    Kto jest głównym bohaterem i na czym polega jego problem?

    Głównym bohaterem jest Harpagon — skrajnie skąpy ojciec Kleanta i Elizy, chorobliwie przywiązany do pieniędzy (szkatułki z dziesięcioma tysiącami talarów).

    Co to jest szkatułka i dlaczego jest ważna?

    Szkatułka to skarb Harpagona (dziesięć tysięcy talarów) zakopany w ogrodzie; jej zniknięcie wywołuje kryzys i śledztwo.

    Dlaczego Harpagon chce poślubić Mariannę?

    Harpagon chce poślubić Mariannę, bo jest skromna, „niedroga” w utrzymaniu i nie oczekuje zbytku.

    Kim okazują się Walery i Marianna w finale?

    Walery i Marianna okazują się dziećmi don Tomasza d’Alburcy; ich ojciec (Anzelm) rozpoznaje ich po szczegółach historii rodzinnej.

    Jak kończy się sztuka?

    Harpagon odzyskuje szkatułkę; Anzelm zgadza się na śluby Walerego z Elizą i Kleanta z Marianną oraz deklaruje pokrycie kosztów; następuje pojednanie.

    Jaką rolę pełni Frozyna?

    Frozyna jest pośredniczką (swatką); zachwala Mariannę Harpagonowi i popycha sprawy matrymonialne, licząc na wynagrodzenie.

    Źródło: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/skapiec.html

  • Skąpiec. Plan wydarzeń szczegółowy z podziałem na akty i sceny

    Skąpiec Moliera

    Szczegółowy plan wydarzeń „Skąpca” Moliera z podziałem na akty i sceny (bohaterowie i konflikty). Przydatny dla uczniów i nauczycieli.

    Moliere, Skąpiec. AKT I — ekspozycja i zawiązanie konfliktów (dom Harpagona, ukryta szkatułka, plany małżeńskie)

    Scena I — Walery, Eliza

    • Walery prosi Elizę o wierność i potwierdzenie miłości.
    • Eliza przyznaje, że kocha Walerego, ale boi się gniewu Harpagona.
    • Walery wyjaśnia, że chce zdobyć łaskę Harpagona sprytem.
    • Walery przypomina, że już służy Harpagonowi jako rządca, aby zyskać jego zaufanie.
    • Walery mówi, że chwali skąpstwo Harpagona celowo, aby go ułaskawić.
    • Eliza prosi Walerego o ostrożność, bo Harpagon jest podejrzliwy.

    Scena II — Kleant, Eliza

    • Kleant mówi Elizie, że chce się zwierzyć.
    • Kleant wyznaje Elizie, że kocha Mariannę.
    • Kleant dodaje, że Marianna opiekuje się chorą matką i żyje skromnie.
    • Kleant przyznaje, że ukrywa miłość do Marianny przed Harpagonem.
    • Eliza obiecuje bratu pomoc w obronie jego uczucia.

    Scena III — Harpagon, Strzałka

    • Harpagon wyrzuca Strzałkę i przeszukuje mu kieszenie z podejrzenia o kradzież.
    • Strzałka zaprzecza i nazywa Harpagona „arcyhultajem” i „urodzonym wisielcem”.

    Scena IV — Harpagon

    • Harpagon wyjawia w monologu, że ma szkatułkę z dziesięcioma tysiącami talarów.
    • Harpagon mówi, że zakopał szkatułkę w ogrodzie i wciąż boi się złodziei.

    Scena V — Harpagon, Kleant, Eliza

    • Harpagon niepokoi się, czy dzieci nie słyszały wyznań o szkatułce.
    • Harpagon udaje, że jego słowa były żartem.

    Scena VI — Harpagon, Kleant, Eliza

    • Harpagon oznajmia, że sam chce poślubić Mariannę.
    • Harpagon postanawia wydać Elizę za Anzelma bez posagu.
    • Eliza protestuje i zapowiada, że woli śmierć niż taki ślub.

    Scena VII — Harpagon, Walery, Eliza

    • Walery doradza Elizie uległość na pokaz i chwali władzę ojca przed Harpagonem.
    • Harpagon powierza Waleremu pilnowanie posłuszeństwa Elizy.

    Scena VIII — Walery, Eliza

    • Walery prosi Elizę o pozorne posłuszeństwo i granie na zwłokę.
    • Walery proponuje, by Eliza udawała chorobę dla odroczenia ślubu.

    Scena IX — Harpagon, Walery

    • Walery zapewnia Harpagona o czujności wobec Elizy i o gospodarności.

    Scena X — Walery

    • Walery podkreśla potrzebę ostrożności, aby doprowadzić do ślubu z Elizą.

    Moliere, Skąpiec. AKT II — narastanie konfliktu finansowego i uczuciowego (pożyczka, lichwa, swatanie Marianny)

    Scena I — Kleant, Strzałka

    • Kleant prosi Strzałkę o pomoc w zaciągnięciu pożyczki przez pośrednika Simona.
    • Strzałka skarży się na brutalne traktowanie przez Harpagona.

    Scena II — Kleant, Strzałka, Simon, Harpagon

    • Simon zjawia się z tajemniczym wierzycielem dla Kleanta.
    • Kleant odkrywa, że wierzycielem jest Harpagon.
    • Kłótnia ojca z synem o pieniądze i rozrzutność.

    Scena III — Harpagon, Kleant

    • Harpagon grozi Kleantowi wydziedziczeniem za marnotrawstwo.
    • Kleant zarzuca ojcu bezduszność i skąpstwo.

    Scena IV — Frozyna, Harpagon

    • Frozyna zachwala Mariannę jako skromną i niedrogą w utrzymaniu dla Harpagona.
    • Harpagon dopytuje o posag i koszty małżeństwa.

    Scena V — Frozyna, Harpagon

    • Frozyna obiecuje przekonać matkę Marianny do ślubu z Harpagonem.
    • Frozyna domaga się wynagrodzenia za swatanie, a Harpagon odmawia zapłaty.

    Scena VI — Frozyna

    • Frozyna narzeka na skąpstwo Harpagona i zapowiada, że znajdzie inną drogę zapłaty.

    Moliere, Skąpiec. AKT III — spiętrzenie intryg i zabieganie o Mariannę (przyjęcie, pierścień, czujność Harpagona)

    Scena I — Harpagon, Kleant, Eliza, Walery, pani Claude, Jakub, Szczygiełek, Ździebełko

    • Harpagon rozkazuje urządzić skromną ucztę dla Marianny i jej matki.
    • Harpagon nakazuje palić mało świec, żeby oszczędzić.
    • Harpagon każe Elizie pilnować sreber podczas przyjęcia.
    • Walery chwali oszczędność Harpagona, żeby zyskać jego przychylność.

    Scena II — Harpagon i domownicy

    • Harpagon drobiazgowo kontroluje przygotowania do przyjęcia.

    Scena III — Harpagon, Kleant

    • Harpagon wypytuje Kleanta o zdanie o Mariannie.
    • Kleant odpowiada wymijająco, bo sam kocha Mariannę i nie chce się zdradzić.

    Scena IV — Kleant, Harpagon

    • Kleant sondował plany ojca wobec Marianny i starał się je rozpoznać.

    Scena V — Harpagon, Marianna, Frozyna, Kleant, Eliza, Walery

    • Marianna przychodzi z Frozyną do domu Harpagona na spotkanie i ucztę.
    • Kleant stara się być uprzejmy wobec Marianny i okazywać jej względy.
    • Frozyna przypomina Mariannie, że Harpagon ją kocha i zabiega o jej rękę.

    Scena VI — Kleant, Marianna, Harpagon, Frozyna

    • Kleant szuka obecności przy Mariannie i stara się ją ośmielić.
    • Harpagon niepokoi się o względy syna wobec Marianny i jest zazdrosny.

    Scena VII — Harpagon, Marianna, Frozyna

    • Harpagon komplementuje Mariannę i podkreśla wartość skromności.

    Scena VIII — Kleant, Marianna

    • Kleant wręcza Mariannie pierścień, podając, że to podarek od Harpagona.
    • Marianna przyjmuje pierścień i dziękuje za prezent.

    Scena IX — Frozyna, Marianna

    • Frozyna zachęca Mariannę do przyjęcia oświadczyn Harpagona jako rozwiązania bezpiecznego.

    Scena X — Harpagon, Marianna, Frozyna

    • Harpagon zapewnia, że po ślubie będzie oszczędnie i porządnie.

    Scena XI — Harpagon, Jakub

    • Harpagon beszta Jakuba za rzekomą rozrzutność i grozi mu za „zbytki”.

    Scena XII — Kleant, Jakub

    • Kleant prosi Jakuba o pośrednictwo w rozmowie z Harpagonem o Mariannie.

    Scena XIII — Harpagon

    • Harpagon przenosi szkatułkę z pieniędzmi do ogrodu i zakopuje ją ponownie.

    Scena XIV — Harpagon, Kleant, Jakub

    • Kleant rozmawia z Harpagonem o Mariannie z udziałem Jakuba jako „pośrednika”.
    • Jakub przekręca wypowiedzi i zaognia konflikt między ojcem a synem.

    Scena XV — Harpagon

    • Harpagon zostaje sam i dalej lęka się o bezpieczeństwo szkatułki.

    Moliere, Skąpiec. AKT IV — kryzys i przełom (konflikt o Mariannę, zniknięcie szkatułki, rozpacz Harpagona)

    Scena I — Kleant, Marianna, Eliza, Frozyna

    • Eliza potwierdza Mariannie, że zna miłość Kleanta do niej.
    • Eliza obiecuje pomoc w doprowadzeniu do szczęśliwego rozwiązania.

    Scena II — Harpagon, Kleant

    • Harpagon żąda od Kleanta zrzeczenia się Marianny na rzecz ojca.
    • Kleant odmawia i stwierdza, że kocha Mariannę ponad wszystko.

    Scena III — Harpagon, Kleant

    • Harpagon grozi Kleantowi wyrzuceniem z domu i odcięciem środków.

    Scena IV — Kleant, Harpagon

    • Kleant próbuje ugody finansowej z ojcem w sprawie Marianny i jest wyśmiany.

    Scena V — Jakub, Harpagon, Kleant

    • Jakub znów pośredniczy i znów miesza w rozmowie, co zwiększa nieporozumienia.

    Scena VI — Strzałka, Kleant

    • Strzałka dostaje się do skrytki w ogrodzie i wydobywa szkatułkę Harpagona.
    • Strzałka przekazuje szkatułkę Kleantowi w ustronnym miejscu.
    • Kleant sprawdza zawartość szkatułki i upewnia się, że to złoto ojca.

    Scena VII — Harpagon

    • Harpagon odkrywa zniknięcie szkatułki i wpada w rozpacz.
    • Harpagon krzyczy „Złodzieje! Zabójcy! Sprawiedliwości!” i wzywa pomoc.

    Moliere, Skąpiec. AKT V — śledztwo, rozpoznania rodzinne i rozwiązanie (prawda o Walerym i Mariannie, dwie pary, warunek szkatułki)

    Scena I — Harpagon, Komisarz

    • Harpagon wzywa Komisarza i domaga się odnalezienia szkatułki.
    • Komisarz chwali się doświadczeniem w łapaniu złodziei i zapowiada przesłuchania.

    Scena II — Harpagon, Komisarz, Jakub

    • Jakub w trakcie przesłuchania obciąża Walerego insynuacjami o kradzieży.
    • Komisarz zapisuje zeznania Jakuba i szykuje się do aresztowania Walerego.

    Scena III — Harpagon, Komisarz, Walery

    • Walery przy Komisarzu mówi, że jego „wina” to miłość do Elizy.
    • Harpagon nazywa Walerego „dobrze urodzonym opryszkiem” i żąda surowości.

    Scena IV — Harpagon, Komisarz, Walery, Anzelm

    • Walery zapowiada ujawnienie swojego pochodzenia wobec Anzelma znającego Neapol.
    • Walery oświadcza, że jest synem don Tomasza d’Alburci z Neapolu.
    • Anzelm twierdzi, że don Tomasz zginął na morzu z rodziną podczas ucieczki po zamieszkach w Neapolu.
    • Walery wyjaśnia, że ocalał jako siedmioletni chłopiec z pomocą służącego na hiszpańskim okręcie.
    • Walery dodaje, że wychował go kapitan hiszpański i wprowadził do służby wojskowej.
    • Walery mówi, że przybył tu tropem ojca i z miłości do Elizy dostał się do domu Harpagona jako rządca.
    • Walery podaje dowody: rubinową pieczęć ojca, agatową bransoletę od matki i świadka Pedra.
    • Marianna potwierdza historię i rozpoznaje w Walerem brata po szczegółach rodzinnych.
    • Marianna opowiada o ocaleniu z rozbicia i niewoli u korsarzy razem z matką.
    • Marianna wyjaśnia, że po latach niewoli wróciły do Neapolu, potem do Genui, i żyją teraz w niedostatku.
    • Anzelm wyznaje, że jest don Tomaszem d’Alburci żyjącym pod nazwiskiem Anzelm.
    • Anzelm tłumaczy, że przeżył rozbicie, sprzedał majątek, osiadł w tym mieście i ukrył nazwisko.

    Scena V — Harpagon, Anzelm, Eliza, Marianna, Frozyna, Walery, Komisarz, Jakub

    • Harpagon myśli już tylko o odzyskaniu dziesięciu tysięcy talarów.
    • Harpagon obarcza Walerego podejrzeniem o kradzież na podstawie słów Jakuba.
    • Walery oburza się na oskarżenie i prosi o rozsądek.

    Scena VI — Harpagon, Anzelm, Eliza, Marianna, Kleant, Walery, Frozyna, Komisarz, Jakub, Strzałka

    • Kleant ogłasza, że może zwrócić szkatułkę, jeśli otrzyma zgodę na ślub z Marianną.
    • Harpagon pyta o stan szkatułki i boi się o „choćby szeląg”.
    • Kleant zapewnia, że nic nie ruszono i że decyzja należy do Harpagona.
    • Marianna oświadcza, że o jej ręce decyduje teraz ojciec, czyli Anzelm, który się właśnie ujawnił.
    • Anzelm zgadza się na małżeństwo Walerego z Elizą i na małżeństwo Kleanta z Marianną.
    • Anzelm proponuje pokryć wszystkie koszty obu ślubów i całej sprawy.
    • Harpagon akceptuje oba małżeństwa w zamian za zwrot szkatułki w całości.
    • Kleant oddaje ojcu szkatułkę i kończy spór o pieniądze.

    FAQ — najczęstsze pytania o „Skąpca”

    Kto jest głównym bohaterem i na czym polega jego problem?

    Głównym bohaterem jest Harpagon — skrajnie skąpy ojciec Kleanta i Elizy, chorobliwie przywiązany do pieniędzy (szkatułki z dziesięcioma tysiącami talarów).

    Co to jest szkatułka i dlaczego jest ważna?

    Szkatułka to skarb Harpagona (dziesięć tysięcy talarów) zakopany w ogrodzie; jej zniknięcie wywołuje kryzys i śledztwo.

    Dlaczego Harpagon chce poślubić Mariannę?

    Harpagon chce poślubić Mariannę, bo jest skromna, „niedroga” w utrzymaniu i nie oczekuje zbytku.

    Kim okazują się Walery i Marianna w finale?

    Walery i Marianna okazują się dziećmi don Tomasza d’Alburcy; ich ojciec (Anzelm) rozpoznaje ich po szczegółach historii rodzinnej.

    Jak kończy się sztuka?

    Harpagon odzyskuje szkatułkę; Anzelm zgadza się na śluby Walerego z Elizą i Kleanta z Marianną oraz deklaruje pokrycie kosztów; następuje pojednanie.

    Jaką rolę pełni Frozyna?

    Frozyna jest pośredniczką (swatką); zachwala Mariannę Harpagonowi i popycha sprawy matrymonialne, licząc na wynagrodzenie.

    Źródło: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/skapiec.html

  • Trans-Atlantyk - plan wydarzeń

    Witold Gombrowicz: Trans-Atlantyk. Plan wydarzeń

     Plan wydarzeń w Trans-Atlantyku Witolda Gombrowicza z numerami stron.

  • Zbrodnia i kara - plan wydarzeń

    Fiodor Dostojewski: Zbrodnia i kara - plan wydarzeń (szczegółowy)

    Plan wydarzeń Zbrodni i kary Fiodora Dostojewskiego ułożony według części powieści.

    Test ze Zbrodni i kary

Strona 4 z 4