Style uczenia się, strategie uczenia się, czyli jak się uczyć?

Tekst ma odpowiedzieć na pytanie: jak zdobywamy wiedzę? Dzięki temu ma pozwolić czytelnikowi na rozpoznanie własnego stylu uczenia się (strategii uczenia się) oraz wzmocnienie swoich atutów. Jego naturalnym uzupełnieniem jest artykuł: Style myślenia. Czytając ten tekst spróbuj sobie odpowiedzieć na pytanie, który styl uczenia się jest Ci najbliższy (strategia uczenia się)?

Nie ma jednej strategii uczenia się najlepszej dla wszystkich. Jednak ilość dróg prowadzących do naszego mózgu jest ograniczona. Według Jeannette Vos informacje docierają do nas poprzez to, co:

  • widzimy
  • słyszymy
  • dotykamy
  • robimy
  • wąchamy
  • smakujemy
  • sobie wyobrażamy
  • czujemy
  • podpowiada nam intuicja
  • myślenie - również ono pozwala nam zdobyć wiedzę o świecie (Jeannette Vos nie uwzględnia go w swojej klasyfikacji)

Na szczęście ilość stylów uczenia się (strategii uczenia się) również jest ograniczona. Na podstawie badań wyróżnia się 3 najczęściej stosowane w edukacji style uczenia się, które opierają się na trzech sposobach zdobywania wiedzy i umiejętności:

  1. wzrok - 29%
  2. słuch - 34%
  3. dotyk, działanie - 37%

Każdy człowiek ma jeden dominujący sposób percepcji (wzrokowiec, słuchowiec, kinestetyk) i drugi, uzupełniający go. Nie zawsze jednak ten drugi potrafi zrekompensować, brak możliwości skorzystania z wiodącego stylu uczenia się.

 

1. Styl uczenia się wzrokowca - wzrok

Ich styl uczenia się oparty jest przede wszystkim na inteligencji wizualno – przestrzennej. Niektórzy badacze dokonują rozbicia tej kategorii wyróżniając inteligencję wizualną i inteligencję przestrzenną. Obie dobrze rozwiniętą można znaleźć u: architektów, fizyków teoretycznych, malarzy, plastyków, rzezbiarzy, strategów, szachistów.

Wzrokowiec - człowiek, u którego inteligencja wizualno-przestrzenna jest dobrze rozwinięta;

Charakterystyka stylu uczenia się wzrokowca

  • Wzrokowcy często pamiętają twarze, ale nie pamiętają imion;chętnie robią własne notatki; ich pismo jest zwykle czytelne i przejrzyste, stosują prawidłowe odstępy i kształt liter;
  • Wzrokowcy mają bujną wyobraźnię i potrafią kreować w wyobraźni szczegółowe obrazy; posiadają zdolność do myślenia obrazowego; chętnie wykonują w głowie operacje przestrzenne;
  • Kiedy się uczą, nie zwracają uwagi na odgłosy, ale ich uwagę zakłócić bałagan i ruch. Zwykle wodzą wzrokiem za wykładowcą.
  • Ich wypowiedzi są na ogół dobrze przemyślane i z góry zaplanowane; chętnie zapisują swoje myśli i lubią robić listy „to do".
  • Posiadają wrodzoną umiejętność czytania diagramów, map, schematów, tabel. Dobrze rozpoznają kolory i umiejętnie je ze sobą komponują;
  • Gdy wzrokowiec się nudzi i jest nieaktywny, wpatruje się w dal, rysuje lub znajduje sobie coś do oglądania.
  • Wzrokowcy często są zamknięci w sobie. Ich emocje zdradza mimika: kiedy wpadają w złość, "zabiliby wzrokiem", łatwo płaczą, a kiedy są w dobrym humorze, szeroko się uśmiechają.
  • Wzrokowcy dbają o swój wygląd; na ogół są bardzo schludni i cenią sobie porządek.
  • Muzyka ich nie wzrusza, ale na sztuki plastyczne reagują żywo, interesują się więc malarstwem, plakatem, grafiką, rzeźbą; takie dzieła sztuki mogą u nich wywołać głębokie wzruszenie; mają wrodzoną zdolność do szczegółowej analizy dzieł plastycznych.
  • Wzrokowcy nie mówią dużo, chętnie stosują metafory; raczej należą do ludzi cichych. Łatwo tracą uwagę i cierpliwość, gdy zmusza się ich do dłuższego słuchania; często źle dobierają słowa i są zbyt bezpośredni. Wzrokowca łatwo rozpoznasz po jego języku; będzie używał podobnych wyrażeń:
  • widzę teraz, jak to zrobić.
  • nie widzę tego.
  • teraz to jest dla mnie jasne
  • to jest dla mnie mało przejrzyste
  • to wygląda całkiem nieźle
  • nie widzę celu tej rozmowy
  • wyobrażam to sobie
  • niezła perspektywa
  • patrząc na to z drugiej strony
  • wzrok mnie nie myli
  • obserwując to, można...
  • pokaż mi to
  • mam już obraz sytuacji
  • muszę mieć wgląd
  • to jest dla mnie dość mgliste wytłumaczenie
  • ale on czerwony/zielony
  • blado to wypadło

Większość z nas ma bardzo dobrze rozwinięty ten typ inteligencji. Wymaga tego od nas coraz bardziej ikoniczna kultura. Wzrokowiec pamięta to, co widział, nie to co, usłyszał czy robił.

jak się uczyć będąc wzrokowcem?

notując

  • Zadbaj o wygląd estetyczny notatki: stosuj różne kolory, różne formaty pisma dla wyróżnienia
  • ważniejszych elementów.
  • Wykorzystuj układ graficzny notatki: stosuj akapity, schematy, modele mapy myśli.
  • Rysuj obok notatki powiązane z nią rysunki, szkice.

ucz się:

  • poprzez patrzenie na plansze, plakaty, schematy, mapy mentalne
  • wypełnij takimi pomocami swoje otoczenie
  • korzystaj z wyobraźni, wyobrażaj sobie wszystko, twórz w wyobraźni obrazy, schematy, modele
  • ucz się poprzez obserwację pokazu
  • ucz się poprzez demonstrowanie

jak rozwijać inteligencję wizualno-przestrzenną?

  • baw się grafiką komputerową;
  • oglądaj filmy, obrazy, plakaty, rzeźby i analizuj je;
  • kręć własne filmy wideo
  • maluj własne obrazy, plakaty, rzeźby;
  • rób diagramy, mapy myśli, modele, schematy;
  • rysuj na marginesach;
  • ucząc się, stosuj wizualizację;
  • w swoim pokoju na ścianach rozwieszaj plakaty, plansze, mapy;
  • wyobrażaj sobie obrazy, figury geometryczne i dokonuj na nich różnych operacji;
  • wyróżniaj ważne informacje różnymi kolorami.

    Styl uczenia się słuchowca

2. Styl uczenia się słuchowca - słuch

Umiejętność słuchania wynika z dobrze rozwiniętej inteligencji muzycznej. Szczególnie rozwiniętą inteligencję muzyczną mają: dyrygenci, instrumentaliści, inżynierowie dźwięku, kompozytorzy, lutnicy i inne osoby tworzące instrumenty muzyczne; melomani, muzycy, piosenkarze, społeczności nieznające pisma, stroiciele pianin.

charakterystyka stylu uczenia się słuchowca

  • Słuchowiec pamięta, co usłyszał, a nie to, co widział, czy robił. Schematy, plansze, mapy mentalne na nie wiele mu się zdadzą. Dla ludzi, u których dobrze rozwinięta jest inteligencja muzyczna, słuch jest najważniejszym zmysłem. Dlatego kluczem do sukcesu jest dobry wykładowca i uważne słuchanie na lekcji, wykładu. Ilość zapamiętanych informacji z uważnie wysłuchanego wykładu jest ogromna i daleko wykracza, poza możliwości pozostałych typów inteligencji.
  • Słuchowiec często ma jednak poważny problem z ortografią, rozpoznaje bowiem słowa poprzez wymówienie poszczególnych głosek. Również nauka pisania początkowo sprawia mu spore trudności.
  • Słuchając wykładu, cicho powtarza słowa wykładowcy lub potakuje głową.
  • Zapamiętanie następuje poprzez głośne powtarzanie materiału.
  • Słuchowiec myśli słowami i dźwiękami; wypowiada się po cichu i nie zwraca uwagi na detale. Charakterystyczne dla niego jest „głośne myślenie", nucenie pod nosem, powtarzanie poleceń, sprawiających mu trudność intelektualną.
  • Słuchowiec na ogół ma dobrą pamięć muzyczną i może mieć słuch absolutny. Inteligencja muzyczna sprawia jednak, że hałas i dźwięki istotnie zakłócają jego uwagę.
  • Lubi rozmawiać ze sobą lub innymi o konkretnych sytuacjach; często na głos rozważa wszystkie za i przeciw. Wypowiadając się, chętnie stosuje długie, powtarzające się opisy Niezależnie od nastroju dużo mówi. W złości ma skłonności do wybuchów krótkotrwałych słowotoków. Swój stan emocjonalny wyraża nie tylko poprzez słowa, ale również, a nawet wręcz przez barwę głosu, prozodię, tempo. Wrażliwość na dźwięki pozwala mu właściwie odczytać emocje, zdradzane przez dźwiękowe komunikaty niewerbalne, towarzyszące wypowiedzi jego rozmówcy.
  • Słuchowiec nadaje się na powiernika, lubi słuchać, często jednak przerywa rozmówcy, by wtrącić swoje zdanie. Gdy poznaje nowych ludzi, dobrze zapamiętuje imiona, ale zapomina twarzy;
  • Nie dba o swój wygląd;
  • Jeżeli chodzi o sztukę, to zdecydowanie preferuje muzykę, na którą jest bardzo wrażliwy, ale mimo tego, że sztuki plastyczne mniej go poruszają zawsze można liczyć na jego udział w dyskusji; analizując dzieło sztuki, zwykle pomija istotne szczegóły, ale potrafi spojrzeć na dzieło holistycznie;
  • Inteligencja muzyczna jest łatwa do usłyszenia w języku słuchowca:
  • to brzmi nieźle
  • żyją w harmonii
  • on jest taki głośny
  • muszę to usłyszeć
  • muszę się w to lepiej wsłuchać
  • jesteś zbyt hałaśliwy
  • rozmowa mnie nuży
  • to jest muzyka
  • wszystko gra
  • jest taki cichy
  • powinniśmy to nagłośnić
  • trzeba to wykrzyczeć
  • czy trzeba tak wrzeszczeć
  • rozległ się szelest
  • wyszeptał to
  • co to za odgłos

jak się uczyć będąc słuchowcem?

  • powtarzając wiedzę w domu, czytaj głośno notatki.
  • możesz też nagrywać swoje notatki na mp3 i odsłuchiwać je, idąc do szkoły lub w drodze do domu.
  • unikaj jak ognia słuchania utworów muzycznych z tekstem w języku, który rozumiesz – wydatnie utrudni Ci uczenie się.
  • zapewnij sobie ciszę w trakcie nauki.
  • ucz się, wyobrażając sobie dialog: pytania i odpowiedzi.
  • ucz się, zadając sobie pytania i udzielając na nie odpowiedzi.
  • ucz się śpiewając.
  • ucz się rytmizując materiał.

jak rozwijać inteligencję muzyczną?

  • gimnastykuj się przy muzyce;
  • 10 razy na stojąco naprzemiennie unoś kolana i dotykaj lewą ręką prawego kolana, a prawą – lewego
  • 10 razy naprzemiennie podnoś stopy, tak żeby dotknęły pośladków i łap lewą ręką prawą piętę, a prawą-lewą piętę
  • graj na instrumencie;
  • próbuj komponować własną muzykę;
  • rapuj, ucząc się,
  • rymuj, ucząc się,
  • słucha muzyki relaksacyjnej;
  • słuchaj muzyki w trakcie nauki innych przedmiotów;
  • śpiewaj piosenki;
  • śpiewaj w chórze;
  • świadomie wpływaj na swój nastrój za pomocą muzyki;
  • ucz się na podkładzie muzyki barokowej;
  • ucz się, stosując koncerty pasywne i aktywne;
  • wyobrażaj sobie obrazy, słuchając muzyki;
  • rysuj i maluj pod wpływem muzyki.

    Styl uczenia się kinestetyka

3. Styl uczenia się kinestetyka - dotyk i działanie

Kluczowa dla kinestetyka jest inteligencja kinestetyczna, najlepiej rozwinięta występuje u: aktorów, budowniczych, chirurgów, kierowców wyścigowych, lekkoatletów, mechaników, mimów, nauczycieli wychowania fizycznego, sportowców, tancerzy, trenerów sztuk walki, wynalazców.

Charakterystyka stylu uczenia się kinestetyka

  • Kinestetyk uczy się przez ruch, wrażenia skórne (dotyk, nacisk, temperatura), wykonywanie i bezpośrednie zaangażowanie. Pamięta to, co zrobił, a nie to, co zobaczył, czy usłyszał. Ma istotnie ograniczoną wyobraźnię. Wyobraźnię uruchamia ruch, nie rejestrują wizualnej i słuchowej części prezentacji. Żeby utrzymać uwagę, musi często zmieniać pozycję ciała i się poruszać. Myślenie przychodzi mu łatwiej, gdy pozostaje w ruchu. Swoje problemy rozwiązuje, będąc aktywnym fizycznie, choćby manipulując jakimś drobnym przedmiotem.
  • Czytanie nie jest ulubionym zajęciem kinestetyka. Do zniesienia są teksty krótkie i mające wartką akcję. Podczas czytania wierci się i porusza. Kinestetyk często ma trudności z ortografią; musi napisać słowo, aby upewnić się co do poprawnej pisowni. Na początku bardzo szybko uczy się pisać, jednak gdy litery maleją i odległości między nimi maleją, wyniki nauki pisania pogarszają się.
  • Kinestetyk często jest impulsywny; kiedy się ucieszy, chętnie podskoczy z zadowolenia; kiedy ma dobry humor, chętnie się przytula i lubi dotykać. Gdy kinestetyk wpada w złość, potrafi tupać, szturchać, rzucać przedmiotami i żywo wymachiwać rękami. Jego reakcje są zazwyczaj błyskawiczne. Nie jest odporny na wpływ otoczenia.
  • Podczas słuchania i mówienia żywo gestykuluje. Kinestetyk nie nadaje się na powiernika, bo jest kiepskim słuchaczem. Kiedy zmusza się go do dłuższego słuchania, szybko traci zainteresowanie. Kiedy bierze udział w rozmowie stoi blisko swojego rozmówcy.
  • Mimo stosunkowo sporej dbałości o wygląd kinestetyk szybko przestaje wyglądać schludnie. Daje tu znać o sobie jego ruchliwa natura.
  • Na muzykę żywo reaguje ruchem, preferuje jednak rzeźbę, gdy może jej dotknąć. Z reguły sztuka nie wywołuje u niego dużych emocji i nie lubi o niej rozmawiać.
  • Język kinestetyka wygląda następująco:
  • trzeba nim potrząsnąć
  • gładko poszło
  • to jest ciężkie do zrozumienia
  • to mi leży na wątrobie
  • ciepłe słowa
  • nie bądź taki miękki
  • szorstko się z nim obszedł
  • gorąca dziewczyna
  • on jest taki chłodny
  • śliski temat
  • bądź twardy
  • mam związane ręce
  • muszę się z tego wyplątać
  • to nierówny pojedynek
  • chropowaty głos
  • trzymaj rękę na pulsie

Ten typ inteligencji przydaje się na lekcjach wychowania fizycznego, ponieważ kinestetyk często uprawia sport, odznacza się bardzo dobrą koordynacją i sprawnością ruchową, dobrym refleksem, prawidłowymi odruchami, doskonałym poczuciem równowagi i świetnie rozwiniętymi zdolnościami manualnymi oraz technicznymi; na każdej innej nie ułatwi uczenia się. Najgorzej radzi sobie na lekcji matematyki, fizyki i innych ścisłych przedmiotach. Na szczęście są jeszcze inne typy inteligencji, które w szkole się bardziej przydają.

jak się uczyć będąc kinestetykiem?

  • Bądź aktywny, zgłaszaj się, angażuj w lekcję.
  • Czytaj, biegnąc na bieżni.
  • Czytaj, jadąc na rowerze.
  • Ucząc, poruszaj się, tańcz, chodź, wybijaj rytm.
  • Ucz się pisząc notatki, ściągi.
  • Ucząc się odgrywaj sceny w wyobraźni.
  • Ucząc się, żywo gestykuluj. Korzystaj z gestów, one pomogą Ci zapamiętywać i przypominać.
  • Na lekcjach niestety nie możesz chodzić, tańczyć, ale postaraj się również wykorzystać ruch w nauce, np. bawiąc się długopisem lub innym niewielkim przedmiotem.
  • Wyobrażaj sobie ruch, zachowanie bohatera, o którym czytasz.
  • Naucz się języka migowego i ucz się migając.
  • Naucz się alfabetu Braille'a i korzystaj z pomocy dydaktycznych dla niewidomych – to bardzo skuteczny sposób na naukę matematyki.

jak rozwijać inteligencję kinestetyczną?

  • baw się w teatr;
  • baw się klockami;
  • układaj puzzle;
  • majsterkuj;
  • odgrywaj materiał do nauczenia, działaj;
  • wyobrażaj sobie, że jesteś rzeczą, o której się uczysz;
  • powtarzaj wiedzę w trakcie biegania, pływania, spaceru, tańca;
  • rób sobie wycieczki;
  • tańcz;
  • ucz się w ruchu;
  • ucz się, klaszcząc, pstrykając palcami, przytupując, skacząc, wspinając;
  • uprawiaj różne dyscypliny sportowe;
  • zmieniaj pozycję i rób sobie częste przerwy;
  • w nauce przedmiotów ścisłych korzystaj z modeli, pomocy naukowych, którymi możesz manipulować;
  • stosuj ćwiczenia fizyczne:
  • żonglerka (pobudza współpracę między obiema półkulami)

    Bibliografia

czyli jak zdobywamy wiedzę? Naturalnym uzupełnieniem tego artykułu jest artykuł: Style myślenia.

Nie ma jednej strategii uczenia się najlepszej dla wszystkich. Ilość dróg prowadzących do naszego mózgu jest ograniczona. Według Jeannette Vos informacje docierają do nas poprzez to, co:

  • widzimy

  • słyszymy

  • dotykamy

  • robimy

  • wąchamy

  • smakujemy

  • sobie wyobrażamy

  • czujemy

  • podpowiada nam intuicja

  • również myślenie - pozwala nam zdobyć wiedzę o świecie (Jeannette Vos nie uwzględnia go w swojej klasyfikacji)

 

Na szczęście ilość stylów uczenia się (strategii uczenia się) również jest ograniczona. Na podstawie badań wyróżnia się 3 najpopularniejsze i stosowane w edukacji style uczenia, które opierają się na trzech sposobach zdobywania wiedzy i umiejętności:

wzrok - 29%

słuch - 34%

dotyk, działanie - 37%

Każdy człowiek ma jeden dominujący sposób percepcji i drugi, uzupełniający go. Nie zawsze jednak ten drugi potrafi zrekompensować, brak możliwości skorzystania z wiodącego stylu uczenia się.

Bibliografia uczenia się