Wesele - mapa myśli

Powtórzenie wiadomości o Weselu w postaci mapy myśli. Zawiera kompletne opracowanie Wesela Stanisława Wyspiańskiego.

Stanisław Wyspiański: Wesele - tekst on-line

Tekst Wesela dramatu modernistycznego Stanisława Wyspiańskiego.

Test z Wesela (emoji)

Wesele - test emoji. Utrwal wiedzę w przyjemnym quizie z Wesela. Test z Wesela, który jest przyjemny, który pobudza umysł, który aktywizuje wiedzę, który utrwala wiedzę. Wykonując go dajesz szansę swojemu umysłowi na przetworzenie wiedzy w inny sposób niż "tradycyjne" metody typu: streszczenie Wesela, opracowanie Wesela czy plan wydarzeń z Wesela

Jak grać?  - Wesele (test emoji)

Kliknij w slajd quizu prawym przyciskiem myszki, by przejść do następnego slajdu (ppm) lub lewym przyciskiem myszy (lpm), by cofnąć do poprzedniego slajdu z pytaniem. 

Uwaga!!! Z każdym kolejnym podejściem do testu z Wesela, losowana jest kolejność pytań.

Miłej nauki!

Możesz też sięgnąć do opracowania lektur. 

Warto też zajrzeć na stronę CKE.

Konspekt lekcji na temat: „Wesele” S. Wyspiańskiego dramatem symbolicznym i narodowym.

1. Szkoła: ZS nr 6 w Jastrzębiu Zdroju

2. Klasa: III AB

3. Przedmiot: język polski

4. Prowadzący: Arkadiusz Żmij
   

5. Program: Pamiętajcie o ogrodach

6. Temat lekcji:„Wesele” S. Wyspiańskiego dramatem symbolicznym i narodowym

Konspekt lekcji o temacie „Wesele” S. Wyspiańskiego realistycznym obrazem społeczeństwa polskiego-charakterystyka grup społecznych.

1. Szkoła: ZS nr 6 w Jastrzębiu Zdroju

2. Klasa: III AB
3. Przedmiot: język polski

4. Prowadzący: Arkadiusz Żmij

5. Program: Pamiętajcie o ogrodach

6. Temat lekcji:„Wesele” S. Wyspiańskiego realistycznym obrazem społeczeństwa polskiego-charakterystyka grup społecznych.

Fragmenty WeselaS. Wyspiańskiego

SCENA 33. 

GOSPODARZ

- - - - - - - - - - - - - - - -

Słuchajcie, kochani, dzieci -

ażeby to była prawda:

że Wernyhora tam leci

z Aniołem, Archaniołem na czele;

że tej nocy, gdy my przy muzyce,

przy weselu, gdy my w tańcowaniu.

tam, kędyś, stało się tak wiele:

że Kraków ogniami płonie,

a MATKA BOŻA w koronie,

na Wawelskim zamkowym tronie

siedząca, manifest pisze:

skrypt, co przez cały kraj poleci

i tysiące obudzi i wznieci. -

Słuchajcie, serce mi dysze,

ażeby to prawda była:

że Wernyhora tam leci,

a za nim tabunem konie!

PAN MŁODY

Coraz bliżej?

POETA

Klęknąć!!

CZEPIEC

- - - Stanął, wrył.

GOSPODARZ

Strzymał, widać, z całych sił.

HANECZKA

(w zachwyceniu)

Gdyby to Archanioł był

SCENA 35.

JASIEK

Maryś, panie, panie - Jezu!

koń w podwórcu padł.

(rozglądając się)

Cóż wy -Hanka - Jaga - hej,

cóż wy - cóż to, Jaga - - ej

- - - - - - - - - - - - - - -

Cóż to, co to, czy zaklęci:

stoją syscy jak pośnięci;

słysta, Hanuś, Błazek, matuś,

panie młody, Czepiec, tatuś,

panie, cóż to - czy zaklęci;

stoją syscy jak pośnięci;

- - - - - - - - - - - - - -

Aha; prawda, żywy Bóg,

przecie miałem trąbić w róg;

kaz ta, zaś ta, cyli zginoł,

czyli mi sie ka odwinoł -

kajsim zabył złoty róg,

ostał mi się ino sznur.

(Z izby głębnej, od chwili, wszedł był, w tropy za Jaśkiem, kołyszący się słomiany Chochoł).

SCENA 36.

CHOCHOŁ

. . . . . . . . . . . . . . .

Jak ci spadła czapka z piór.

JASIEK

Tom sie chyloł po te copke,

to mi może sie odwinoł.

CHOCHOŁ

Miałeś, chłopie, złoty róg,

miałeś, chłopie, czapkę z piór:

czapkę ze łba wicher zmiótł.

JASIEK

Bez tom wieche z pawich piór.

CHOCHOŁ

Ostał ci sie ino sznur.

SCENA 37.

CHOCHOŁ

To ich Lęk i Strach tak wzion,

posłyszeli Ducha głos:

rozpion sie nad nimi Los.

JASlEK

Tak sie męcą, pot z nich ścieko,

bladość lica przyobleko; -

jak ich zwolnić od tych mąk?

CHOCHOŁ

Powyjmuj im kosy z rąk,

poodpasuj szable z pęt,

zaraz ich odejdzie Smęt.

Na czołach im kółka zrób,

skrzypki mi do ręki daj;

ja muzykę zacznę sam,

tęgo gram, tęgo gram.

JASIEK

(który był uczynił rzecz)

Ka te kosy złożyć - - ?

CHOCHOŁ

W kąt.

JASIEK

(ciska za piec drzewca)

Nik ich ta nie najdzie stąd.

CHOCHOŁ

Ze skałek postrzepuj proch

i ciś je w piwniczny loch.

Lewą nogę wyciąg w zad,

zakreśl butem wielki krąg;

ręce im pozałóż tak:

niech się po dwóch chycą w bok;

odmów pacierz, ale wspak.

Ja muzykę zacznę sam,

tęgo gram, tęgo gram:

będą tańczyć cały rok.

JASIEK

(który był uczynił wszystką rzecz)

Już ni majom kos.

CHOCHOŁ

Rozśmiej im się w nos.

JASIEK

Już ich odszedł Smęt.

CHOCHOŁ

Już nie mają pęt.

JASIEK

Chwytajom sie w tan.

CHOCHOŁ

Już nie czują ran.

JASIEK

Zniknoł czar!

CHOCHOŁ

To drugi CZAR!

[...]

JASIEK

(aże ochrypły od krzyku)

Chyćcie broni, chyćcie koni!!!

(A za dziwnym dźwiękiem weselnej muzyki wodzą się liczne, przeliczne pary, w tan powolny, poważny, spokojny, pogodny, półcichy - że ledwo szumią spodnice sztywno krochmalne, szeleszczą długie wstęgi i stroiki ze świecidełek podzwaniają - głucho tupocą buty ciężkie - taniec ich tłumny, że zwartym kołem stół okrążają, ocierając o się w ścisku, natłoczeni).

JASIEK

Nic nie słysom, nic nie słysom,

ino granie, ino granie,

jakieś ich chyciło spanie...?!

(Dech mu zapiera Rozpacz, a przestrach i groza obejmują go martwotą; słania się, chyla ku ziemi, potrącany przez zbity krąg taneczników, który daremno chciał rozerwać; - a za głuchym dźwiękiem wodzą się sztywno pary taneczne we wieniec uroczysty, powolny, pogodny - zwartym kołem, weselnym -)

(Kogut pieje).

JASIEK

(nieprzytomny)

Pieje kur; ha, pieje kur...

Źródło: Wesele. Wirtualna Biblioteka Literatury Polskiej

CHOCHOŁ

(nieustawną muzyką przemożny)

Miałeś, chamie, złoty róg...

Wypracowania, tematy, teksty wypracowań z Wesela

zadania, rozwiązanian z Wesela

Znaczenie Wesela Stanisława Wyspiańskiego

Wesele Stanisława Wyspiańskiego jest ważnym dramatem w polskiej literaturze. Jego arcydzielność to coś więcej niż tylko synteza sztuk (Synteza sztuk). Recepcja dramatu potwierdza wielką rangę tego dzieła. Przede wszystkim jednak należy spojrzeć na Wesele, jako na bardzo ważny głos w polskiej kulturze, który pozamykał wiele rozdziałów i stworzył nowe pola do eksploracji. Wyspiańskiemu należy się szacunek za to, że stworzył dzieło wyrastające ponad swoją epokę, że potrafił z dystansem spojrzeć na modernistyczną sztukę, filozofię i społeczeństwo.

SCENA 29. ŻYD, KSIĄDZ, CZEPIEC.

CZEPIEC

O mnie mowa ? jestem ci jo.

KSIĄDZ

Panie Czepiec, znów coś było!

CZEPIEC

Obmył sie juz, nic nie bedzie,

szyćko przeńdzie, wylicy-sie.

KSIĄDZ

A wam to cosi patrzy-sie

za te bitki, zwady, kłótnie.

CZEPIEC

Zawzięty jestem okrutnie,

po co mi sie pies sprzeciwio.

ŻYD

Panie Czepiec, wyście winni,

wyście zapłacić powinni

za mój konicz.

CZEPIEC

Ty psie ścirwo,

konic twój? Łżesz! Z nas się żywią,

ssają naszą krew - grosz łudzą,

nasze szyćko świństwem brudzą.

KSIĄDZ

Panie Czepiec, macie dług.

CZEPIEC

Nawet konic nie był wart;

te trzy kopki raił czart;

nie dam nic.

KSIĄDZ

(do Żyda)

Pozwijcie sądem.

CZEPIEC

(do Księdza)

Ciewy, ciewy, z kiepskim rządem!

Toć to z waszej łaski ino

Mosiek w karczmie sie rozpiro.

KSIĄDZ

A bo wy nie chcecie płacić.

CZEPIEC

Bo drzecie skóre aż miło.

ŻYD

Prawda jest, za duży czynsz!

Spuści z czynszu ksiądz dobrodzij.

CZEPIEC

(wskazując Żyda)

A, bo trzeba drzyć takiego.

KSIĄDZ

Jaka taksa słuszna, muszę.

ŻYD

(wskazując Czepca)

Nie dam księdzu, aż zapłaci

swój dług.

KSIĄDZ

(do Czepca)

Płaćcie dług !!

CZEPIEC

Cy kaci? !

To któż moich groszy złodzij,

czy Żyd jucha, cy dobrodzij!?

KSIĄDZ

Wódka -

ŻYD

Weź, skąd chcesz!

CZEPIEC

Psie dusze!!

Niech jegomość się nie gniewa,

ale takim w gorącości,

żebym, psiakrew, potłukł kości

nawet rodzonemu bratu.

Źródło: Wesele. Wirtualna Biblioteka Literatury Polskiej