Przykładowa notatka:
Wersja – ok. 60 słów
Isaacson pokazuje, że rozwój nauki wymaga łączenia obserwacji z teorią oraz ciekawości i eksperymentowania. Steinhaus podkreśla znaczenie współpracy między dziedzinami i wspólnego formułowania problemów. Obaj wskazują na konieczność łączenia teorii z praktyką. Różnią się ujęciem: pierwszy skupia się na jednostce, drugi na zespołach. Wniosek: nauka rozwija się dzięki integracji metod i współdziałaniu.
Wersja – ok. 90 słów
Isaacson przedstawia rozwój nauki jako efekt łączenia doświadczenia z teorią, ciekawości oraz gotowości do eksperymentowania i podważania schematów. Steinhaus akcentuje rolę współpracy między różnymi dziedzinami oraz konieczność wspólnego rozpoznawania i definiowania problemów badawczych. Obaj autorzy podkreślają znaczenie powiązania teorii z praktyką i aktywnego podejścia do poznania. Różnią się perspektywą: Isaacson koncentruje się na jednostce i jej metodzie pracy, natomiast Steinhaus – na procesach zespołowych. Wniosek: rozwój nauki wymaga zarówno indywidualnej dociekliwości, jak i interdyscyplinarnej współpracy.
Wzorcowa z CKE - 74 słowa
Isaacson w swoim tekście przedstawił Leonarda da Vinci jako naukowca, który zapoczątkował konieczność dialogu doświadczenia i teorii w badaniach naukowych. Autor tekstu uznał ten związek za niezbędny warunek rozwoju nauki. Steinhaus pisze natomiast o konieczności współpracy przyrodników z matematykami, gdyż to ona jest warunkiem postępu w nauce służącej opisowi rzeczywistości. W ten sposób w obu tekstach udokumentowano postulat dialogu empirii i teorii, który przekłada się na podstawy współczesnej rewolucji naukowej.